บทที่ 9 เชือกรองเท้าหลุด

ตอนที่ 9 เชือกรองเท้าหลุด

MAIRIAW TALK

ตอนนี้ผมกับเธอกำลังจะเดินกลับไป ที่โต๊ะนั่ง ตลอดทางที่เดินมาผมเดินอยู่ข้างหลังเธอ ที่ผมเลือกจะเดินข้างหลังเพราะคงอยากจะมองเธอล่ะมั้งแอบมองจากข้างหลังแบบนี้เธอคงจะไม่รู้...ละทำไมจะต้องไปแอบมองเธอด้วยวะ

"นี่ มาช่วยถือของด้วยสิแว่น"ผมบอกเธอ

"เป็นผู้ชายถือของแค่นี้บ่น เรียกเเว่นอยู่นั้นแหละเดี๋ยวจะไม่ใส่มาละ"เธอบอกผมและทำหน้าแบบย่นปากใส่เหมือนเด็กน้อย

ตลกอ่ะเเต่ก็น่ารักอยู่นะ แล้วเธอก็เดินมาเอาถุงไปถืออีกอัน

"ไม่ต้องถอดแว่นหรอกใส่ไว้แบบนี้แหละครับ"ผมบอกเธอไปไม่อยากให้เธอถอนแว่นออกเลยไม่รู้ทำไมเเต่คงจะเป็นเพราะไม่อยากให้ใครเห็นความน่ารักเธอไปมากกว่านี้ล่ะมั้ง

"ทำไมล่ะ จะถอดอ่ะ"เธอตอบผมกลับมา ผมเดินไปข้างๆเธอแล้วก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูเธอ

"แบบนี้ก็น่ารักดีอยู่แล้ว"ผมบอกเธอแล้วก็เดินนำเธอไปเลยดูท่าคงจะเขินผมมั้งนิ่งไปเลยเเต่ก็นะมีคนหล่อมาพูดแบบนี้ผู้หญิงทุกคนก็ต้องเขินอยู่แล้วเเหละนี่ผมไม่ได้หลงตัวเองนะเพราะผมหล่อจริงๆนะมีเเต่คนบอก

KHAWTANH TALK

หลังจากที่ซื้อของเสร็จพี่ไม้เรียวก็จ่ายตังค์ให้ฉันและให้เค้าช่วยถือถุงขนมหมั่นไส้ให้ถือสามถุงแม่งเลย

เรากำลังจะกลับไปที่โต๊ะพวกพี่เค้า พี่ไม้เรียวเดินอยู่ข้างหลังทำแบบนี้กูตื่นเต้นนะเว้ยเหมือนแฟนช่วยถือของเลยอ่ะทำไมไม่มาเดินข้างๆกันวะเดี๋ยวถ้ามาเดินข้างๆมันจะไม่ยิ่งเหมือนกว่าหรออีตังให้พี่แกเดินข้างหลังดีลแล้วทำไมฉันต้องมาพูดกับตัวเองด้วย

"นี่ มาช่วยถือของด้วยสิแว่น"อยู่ให้พี่ไม้เรียวก็เรียกฉันแม่งก็เรียกแต่แว่นๆอยู่นั่นเเหละ

"เป็นผู้ชายถือของแค่นี้ก็บ่น เรียกเเว่นอยู่นั้นแหละเดี๋ยวจะไม่ใส่แว่ยมาละนะ"ฉันบอกเขาออกไปคอยดูนะจะไม่ใส่แว่นละเว้ย แล้วจะเเต่งหน้ามาให้สวยๆเลยคอยดูหึๆ

"ไม่ต้องถอดแว่นหรอกใส่ไว้แบบนี้แหละ"แล้วพี่ไม้เรียวก็บอกฉันว่าให้ใส่แว่นไว้ หึ คงจะเอาไว้ล้อล่ะสิเเต่ฉันลองถามดูว่าทำไมถึงให้ใส่เเต่ก็จะถอดอยู่ดีแหละนะ

"ทำไมล่ะ จะถอดอ่ะ"ฉันตอบออกไป

อยู่พี่ไม้เรียวก็เดินมาข้างๆฉันแล้วก็ก้มหน้ามาหาฉันแบบใกล้มากแบบมากจริงๆแล้วก็มากระซิบที่ข้างหูฉัน

"แบบนี้ก็น่ารักดีอยู่แล้ว"พี่ไม้บอก งืมมมมพูดแบบนี้กูเขินเลยอร้ายยยยยอยากกรี๊ดแล้วพี่ไม้เรียวก็เดินไปทิ้งให้กูเขินแบบนี้เลยหรอ

นี่ไอ้พี่ไม้พูดเล่นพูดจิงวะถึงจะพูดเล่นเเต่กูก็เขินไปแล้วและเขินมากด้วยค่ะ

คนหล่อมาบอกน่ารักอะโอ๊ยอยากจะละลายแล้วเนี่ยยยถ้าไม่ติดว่าปากหมาไปนิดนะคงจะชอบละ

ฉันคิดก่อนจะเดินตามพี่เค้าไป แต่ก็ยังเขินอยู่ดีอะถ้ามาพูดแบบนี้อีกเดี๋ยวจะจีบมาเป็นแฟนซะเลย

โอ๊ยฉันเป็นอะไรเนี่ย เอาพอๆเลิกคิดแล้วฉันก็เดินตามพี่ไม้ไปพี่ไม้เรียวมาถึงถึงก่อน

"ไปซะนานเลยนะไอ้ไม้พาแฟนกูไปทำอะไรหรือเปล่าวะเนี่ย"หืมดูพี่นนท์ถามซะนี่ถ้าไม่ติดว่าแกแกล้งคนในกลุ่มนะฉันคงจะเขินจริงๆมีคนหล่อเรียกแฟนแลดูสวยด้วยเดี๋ยวเขินคนนั้นทีคนนี้ที

"สั*กูไม่พิสวาทเธอหรอกก็ดูเธอซื้อของมาสิไม่รู้ว่าซื้อมากินเองหรืว่าเอาไปแจกชาวบ้าน"พี่ไม้เรียวบอกหึทีเมื่อกี้ยังชมว่าน่ารักอยู่เลยไอ้ปากปีจอ!

"ก็ซื้อมาแบ่งทุกคนนี่แหละค่ะ"ฉันบอกออกไป

"น่ารักละยังใจดีอีก"พี่เฟย์บอก เอาฉันไปฆ่าทีเขินไปหมดละนะ

"ใจดีอะไรล่ะก็ตังค์กูจ่ายอ่ะ"พี่ไม้เรียวบอก ก็จริงที่ตังค์แกจ่ายเเต่กูเป็นคนไปเลือกมาให้คนอื่นนะเว้ยยังไงกูก็ต้องเป็นคนน่ารักและใจดี

"เเต่ตังก็เป็นคนคิดถึงคนอื่นอ่ะไม่ใช่พี่ไม้คิดนิ"ฉันบอกออกไป

"พอๆไม่ต้องเถียงกันกูอยากแดกขนมละ"พี่อาร์มบอก นี่ก็เห็นแก่กินจริงๆ

ฉันเดินไปนั่งที่เดิมข้างนาเดียกับพี่นนท์พี่ไม้เรียวก็นั่งที่เดิมฝั่งตรงข้ามฉันนี่แหละแถบตอนนี้ยังมานั่งจ้องหน้าฉันอีกนี่ไปทำไรผิดอีกวะ เเต่ฉันก็ไม่ได้สนอะไรมากนั่งกินขนมจะดีสุดค่ะ

"นาเดียมึงชอบกินอันนี้ใช่ป่ะกูเอามาเผื่อมึง"ฉันหยิบขนมที่มันชอบให้

"โอ๊ยรู้ใจมาจุ๊บที"มันจับหน้าฉันแล้วหอมแก้ม1ที อย่าเข้าใจผิดกันน้าพวกเราสนิทกันเลยทำแบบนี้บ่อยแล้วทำแบบไม่รังเกียจกันคือง่ายทั้งกลุ่มรักกันสุดๆ

"เฮ้ยๆ น้องนาเดียหอมแก้มน้องข้าวตังจริงเลยหรอวะ"พี่เฟย์บอก ตกใจหมดร้องซะดังเลยพี่คนนี้

"นี่น้องเดียได้ทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชายเลยหรอ"พี่อาร์มถาม อย่าเข้าใจผิดกันสิฉันไม่ได้ชอบผู้หญิง

"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะคือแบบยังไงล่ะเราสนิทกันมากเหมือนพี่น้องไงเลยกล้าทำแบบนี้"ฉันอธิบายให้พี่ๆเขาเห็นภาพ

"และที่สำคัญชอบผู้ชายค่ะ ไม่ได้ชอบผู้หญิงหรอก"นาเดียเสริม

"น้องเดียห้ามหอมแก้มน้องข้าวตังอีกนะพี่หึง แฟนก็อย่าปล่อยตัวมากสิครับ"พี่นนท์พูดแล้วก็เอามือมาจับไหล่ฉันแล้วก็ทำหน้าอ้อนๆเเต่มันดูตลกอะแล้วพวกพี่เค้าก็หัวเราะกันยกเว้นก็พี่ไม้นี่แหละเงียบสุดเรียกว่านิ่งเลยเเหละ

MAIRIAW TALK

ผมเดินมาถึงโต๊ะแล้วเธอก็เดิมตามมาอีกทีพอมาถึงไอ้นนท์แม่งก็ถามเลยบอกพาแฟนมันไปทำไรแหมยังไม่ทันได้เป็นอะไรกันเลยไอ้สั*

อยากด่ามันจริงๆนะ แล้วมีตอนนาเดียหอมแก้มข้าวตังผมนี่วูบวาบที่ใจเลยพอน้องนาเดียกับข้าวตังอธิบายก็เลยพอจะเข้าใจเเต่มันมีความรู้สึกวิ่งเข้ามาว่าอยากเป็นน้องนาเดียจริงได้หอมแก้มยัยนั่น...

ไอ้นนท์ก็อีกคนนี่จริงๆทำออดอ้อนยัยนั่นจะเอายัยนี่เป็นแฟนจริงๆหรอวะดูมันทำเข้าอยากจะถีบแม่งให้ล่วงลงจากเก๋าอี้ หงุดหงิดๆในใจผมนี่หงุดหงิดสุดเเต่หน้าผมก้ยังนิ่งอยู่ดีแหละ

"พี่ไม้ก็กินขนมด้วยสิเป็นคนจ่ายนิ มาๆเดี๋ยวเลือกให้"ตังพูดกับผมนี่เธอชวนผมหรอแถบจะเลือกขนมให้ผมด้วยใจผมนี่ใจเต้นเลยยัยแว่นอย่ามาทำแบบนี้สิเขินนะเว้ยย แล้วเธอก็หยิบขนมมาให้ผม ผมก็ยื่นมือไปรับ

"อืม ขอบคุณเเต่พี่ไม่ชอบกินขนมเท่าไหร่...."พี่อยากกินข้าวตังมากว่า ผมพูดในใจนะ

"ก็ลองกินดูก่อนเพื่อจะได้ชอบไง"เธอบอก ถ้าผมอยากกินเธอจะผิดมั้ยวะ

แล้วกูคิดไรของกูเนี่ยผมไม่ได้พูดไรต่อรับขนมาแกะกินลองกินแบบที่เธอบอก

"เลือกให้ไอ้ไม้ไม่เห็นเลือกให้พี่บ้างเลยน้อยใจนะ"ไอ้นนท์บอก ไอ้สั*มึงมีมือมึงก็หยิบกินเองสิผมคิด

"ไอ้นนท์มึงหยิบเองก็ได้มั้ง"ไอ้เฟย์บอก

ใช่คิดเหมือนกูเลยเพื่อนเฟย์

"มากูจะหยิบให้มึงกินเองไอ้สั*นนท์"ผมพูดก่อนจะโยนขนมไปให้มัน

"ใจเย็นๆทุกคนอย่าแย้งเพื่อนเดียขนาดนั้น"น้องเดียบอกแล้วหัวเราะใส่ ผมไม่ได้เเย้งนะเเต่อาจจะเป็นของผมตั้งเเต่ตอนนี้ก็ได้

"รีบกินกันเถอะค่ะจะได้ไปเข้าเชียร์วันนี้จับพี่รหัสน้องรหัสกันนิอยากจับจะเเย่แล้ว"ข้าวตังบอก

"มึงรู้ได้ไงตัง"น้องเดียถาม

"ก็พี่ไม้เรียวบอกอ่ะ"ตังบอก เพื่อนผมหันมามองหมดเลยเพราะเค้าห้ามกันไว้ว่าห้ามบอกพวกรุ่นน้องเเต่จะให้ทำไงล่ะไม่รู้จะอ้างอะไรแล้วนี่หว่า

"ไอ้ไม้มึงนี่ไวจริงๆเนอะ"ไอ้อาร์มบอก

"นี่เค้าห้ามบอกรุ่นน้องนะเเต่ไม่เป็นไรเห็นว่าเป็นพวกน้องข้าวตังกับน้องเดียจะปล่อยไป"ไอ้เฟย์บอก

"ใช่ไงกูถึงกล้าบอกยังไงเดี๋ยวก็ต้องรู้อยู่ละ"ผมรีบพูดแก้ตัวไม่อยากโดนพวกมันจับผิดอีก

"เออดีนะบอกน้องตังน้องเดียไม่ใช่คนอื่น"ไอ้นนท์บอก

"แล้วจะไปกันได้ยังพวกเราเป็นพี่ว้ากต้องไปจัดเตรียมกิจกรรม"ผมพูดเพราะเหลืออีก10นาทีก็จะถึงเวลาที่ต้องเข้ารับน้องที่เรียนวิศวะ

"เอองั้นเอาขนมไปกินที่นั่นก็ได้"ไอ้อาร์มบอก ไอสั*นี่ก็เห็นแก่กินจริงๆ

"เอองั้นไปกันเลย"ไอ้เฟย์บอก พวกเราลุกขึ้นข้าวตังถือถุงขนมเดินอยู่ข้างหน้าผมเเต่คนอื่นๆเดินไปก่อนแล้วน้องนาเดียบอกขอไปคุยโทรศัพท์กับไอ้ปีแสงก่อนเดี๋ยวตามไปส่วนเพื่อนผมมันก็เดินนำหน้าไปแล้ว

ผมก้มมองไปที่รองเท้าเธอเห็นเชือกมันหลุดเธอคงไม่รู้ว่ามันหลุดเดี๋ยวก็ได้เดินเหยียบเชือกล้มหรอก

"แว่น ข้าวตังเชือกรองเท้าหลุด"ตอนเเรกผมเรียกเธอว่าเเว่นเเต่เธอยังเดินไปอยู่ผมเลยเรียกใหม่แล้วบอกเธอ เธอเลยหยุดเดินผมเห็นเธอหยุดเดินเลยเดินขึ้นไปข้างหน้าเธอแล้วก้มตัวนั่งลงจะผูกเชือกให้เธอ

"พี่ไม้เรียวทำไรอะ"เธอถามผม

"ก็จะผูกเชือกให้ไงครับ"ผมตอบ เธอเอาเท้าหนีผม

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวตังทำเองลุกขึ้นๆ"เธอบอกแต่ผมไม่ได้ตอบอะไรเเต่จับเท้าเธอแล้วผูกเชือกรองเท้าให้

"ผูกตอนนี้เเหละเดี๋ยวเดินเหยียบจะไปล้มหน้าคว่ำจะอายคนอื่นเค้า เดี๋ยวจะผูกเชือกที่ไม่มีวันหลุดให้"ผมบอกเธอตอนที่กำลังผูกเชือกอีกข้าง1แล้วก้ผูกเสร็จผมก็ยืนขึ้นผมมองหน้าเธอ

"เออ ขะ ขอบคุณค่ะ"เธอตอบผม ผมพยักหน้าแล้วก็ยื่นมือไปหยิบถุงขนมของเธอมาช่วยถือแล้วก็เดินนำเธอไป