บทที่ 4 อาหารเช้ากับสองหนุ่ม
เช้าวันใหม่สิปปกรตื่นนอนด้วยความสดชื่น ชายหนุ่มบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนใหญ่ของพี่ชาย บรรยากาศภายในห้องยังคงเงียบเชียบ แสดงว่าเมื่อคืนนี้อนุตรคงไม่ได้กลับมานอนที่คอนโดมิเนียมอย่างที่บอกไว้จริง ๆ
เขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพี่ชายถึงไม่ค่อยมีเวลากลับไปทานข้าวกับที่บ้านและแยกมาอยู่ที่คอนโดมิเนียมใกล้ๆ กับที่ทำงาน
วันนี้ชายหนุ่มมีเรียนตั้งแต่เช้าเขาจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วคิดว่าจะไปหาอะไรทานหลังจากเรียนเสร็จคาบแรกไปแล้ว ขณะที่กำลังชะลอความเร็วของจักรยานยนต์เพื่อให้เด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่งเดินข้ามถนน เขาก็เห็นผู้หญิงที่ท่าทางคุ้นตานั่งอยู่ในร้านอาหารตามสั่งเล็กๆ เขามองนาฬิกาข้อมือและเมื่อเห็นว่ายังพอมีเวลาชายหนุ่มจึงจอดรถที่หน้าร้านอาหารแล้วเดินตรงเข้าไปทันที
“ไข่กระทะ 1 ชุดกับกาแฟ 1 แก้วครับ” เขาอ่านเมนูจากหน้าร้านและบอกแม่ค้าจากนั้นก็เดินไปตรงหน้าผู้หญิงที่ทำให้เขาขาดความมั่นใจ
“ขอนั่งด้วยคนนะครับ คุณเอริน” เขาถามเป็นมารยาทแต่ไม่รอให้เธอเธออนุญาตหรือปฏิเสธ
พราววรินทร์เงยหน้ามองเขาแล้วก็นั่งทานต่ออย่างเงียบๆ เธอยังไม่คุ้นเคยกับเขาเลยสักนิดแต่ดูเหมือนชายหนุ่มคนนี้จะไม่ได้คิดอย่างนั้น
“คุณทำงานที่เดียวกับพี่โอห์มเหรอครับ” เขาพยายามชวนเธอคุย
“ค่ะ คุณรู้ได้ยังไงคะ” เธอถามเขาและนั่นก็ทำให้สิปปกรรู้แล้วว่าเขาควรจะคุยเรื่องอะไรเธอถึงจะยอมคุยด้วย
“พี่โอห์มบอก คุณคงสนิทกับพี่ชายผมนะครับ” เขาลองเลียบเคียงถาม เค้นเอาความจริงว่าความสัมพันธ์ของเธอกับพี่ชายอยู่ในระดับไหน
“ไม่สนิทหรอกค่ะ แค่ได้เจอกันบ้าง” เธอหลบสายตาของเขาที่จ้องมาเหมือนจะจับผิด
“อือ พี่ผมก็อย่างนี้แหละครับ สนิทกับคนอื่นยาก” สิปปกรได้ทีแอบเผาและนินทาพี่ชายแท้ ๆ ให้หญิงสาวฟังเพื่อสร้างความเป็นกันเอง
“นี่แอบมานินทาพี่ได้ยังไงกัน” หมออนุตรเดินเข้ามาทันได้ยินที่น้องชายของเขากำลังคุยกับหญิงสาวที่อยู่ข้างห้อง
เสียงที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำเอาสิปปกรสะดุ้งโหยง เมื่อนายแพทย์หนุ่ม เดินเข้ามาหยุดยืนข้างโต๊ะทันได้ยินประโยคเด็ดที่น้องชายตัวแสบกำลังนินทาเขาต่อหน้าหญิงสาวข้างห้องพอดี
“อ้าว พี่มานั่งด้วยกันสิครับ” สิปปกรเปลี่ยนท่าทีทันควัน ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นช่วยขยับเก้าอี้ตัวข้าง ๆ ให้พี่ชายด้วยรอยยิ้มประจบ
“ขอนั่งด้วยคนนะเอริน แล้วนี้นึกยังไงมานั่งกินข้าวด้วยกันได้ล่ะ” นายแพทย์หนุ่มถามด้วยความแปลกใจ เพราะปกติเห็นน้องชายตัวดีเป็นคนตื่นสายและไม่เคยสนใจผู้หญิงจืดชืดเรียบร้อยแบบพราววรินทร์เลย
“ไม่ได้มาทานด้วยกันหรอกค่ะ เพียงแต่มาเจอกัน” เธอรีบบอกเขาก่อนที่จะเข้าใจผิด
“อืม วันนี้นึกยังไงถึงกินข้าวเช้าได้ล่ะ” เขาหันไปถามน้องชายเพราะเคยได้ยินมารดาบ่นให้ฟังว่าสิปปกรนั้นไปค่อยทานข้าวก่อนไปเรียน
“ก็อยากเปลี่ยนตัวเองบ้าง พี่บอกผมเองนี่ว่าอาหารเช้ามีประโยชน์” สิปปกรแถน้ำขุ่น ๆ พลางแอบชำเลืองมองคนตัวเล็กที่นั่งฝั่งตรงข้าม
“แต่ก็ดีแล้วล่ะ เมื่อคืนเป็นไงหลับสบายดีไหม”
“ก็ดีครับพี่ หลับสบายจนถึงเช้าเลย แต่ตอนแรกผมบอกตรง ๆ ว่านึกว่าพี่จะกลับมานอนที่ห้องเสียอีก” สิปปกรบอกเสียงอ่อย เพราะเมื่อคืนเขานั่งทำงานไปก็เงี่ยหูฟังเสียงประตูไปจนกระทั่งเผลอหลับคามือถือ
“ก็อยู่เวรฉุกเฉิน มันก็ต้องอยู่ถึงเช้านั่นแหละบอกไปแล้วนี่” เขาตอบน้องชายแล้วหันมาชวนหญิงสาวคนเดียวคุยบ้าง
“เอรินล่ะ เป็นยังไงบ้างได้ข่าวว่าเมื่อวานมีคนรบกวนเวลาพักผ่อนใช่ไหม” หมอหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและนุ่มนวลกว่าตอนคุยกับน้องชายลิบลับ
“ก็นิดหน่อยค่ะหมอ ไม่ได้มากมายอะไร” พราววรินทร์ตอบพร้อมรอยยิ้ม
“ผมต้องขอโทษแทนเจ้าปาล์มน้องชายผมอีกทีนะครับ เรื่องเมื่อวานที่ทำตัววุ่นวาย” อนุตรเอ่ยคำขอโทษด้วยความจริงใจในฐานะพี่ชาย
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เธอตอบไปตามตรง เพราะหลังจากที่อารมณ์ตกใจเมื่อวานหายไป เธอก็เข้าใจได้ว่าเรื่องเข้าใจผิดแบบนี้มันไม่ได้เกิดขึ้นทุกวัน และเธอก็ไม่ได้ใจแคบขนาดจะเก็บมาโกรธเคืองยาวนาน
“เพื่อเป็นการไถ่โทษเดี๋ยวมื้อนี้ให้ปาล์มเป็นคนเลี้ยงนะครับ” เขาหันไปบอกน้องชาย
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” พราววรินทร์มองหน้าเขาอย่างเกรงใจ เพราะเธอนั้นทำงานแล้วแต่ชายหนุ่มนั้นยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ตัวแค่นี้ผมเลี้ยงได้สบาย” เขามองหน้าเธอแล้วยิ้ม นั่นทำให้พราววรินทร์คิดว่าเธอควรจะทำตามที่พี่ชายเขาบอก
“ฉันขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณนะคะสำหรับอาหารเช้า” เธอมองนาฬิกาและเห็นว่าใกล้เวลาเข้างานแล้วจึงรีบขอตัว
“มีเรียนกี่โมง” อนุตรถามน้องชายเมื่อเห็นว่าเขาทานเสร็จแล้วแต่ไม่ลุกไปไหน
“9 โมงครับพี่ แล้วพี่ต้องไปทำงานอีกไหม”
“ก็แค่แวะมาอาบน้ำแล้วต้องไปตรวจต่อ”
“เย็นนี้พี่จะกลับมานอนไหมครับ”
“ก็คงกลับ แต่ถ้านายจะนอนห้องนั้นต่อก็ได้นะ”
“ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมเรียนถึงแค่เที่ยงเดี๋ยวกลับมาจัดของต่อก็เสร็จ”
“เออ ถ้าจัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็อย่าลืมโทร. เรียกแม่บ้านของคอนโดเข้ามาทำความสะอาดปัดกวาดเช็ดถูด้วยล่ะ เบอร์โทรศัพท์นิติกับแม่บ้าน พี่ติดป้ายแปะไว้ให้หน้าตู้เย็นในห้องแล้ว” อนุตรสั่งความทิ้งท้ายตามนิสัยคนเจ้าระเบียบ
“ครับ”
