บทที่ 32 ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ในความร้ายกาจ

"อย่าฝันไปเลยอิงอัปสร คุณหนูตกอับอย่างเธอเป็นได้แค่นางบำเรอของฉันคนเดียวเท่านั้น"

คำด่าทอที่ไร้ความปรานีนั้นกรีดลึกลงไปในใจจนเธอไม่อาจหาคำพูดใดมาโต้ตอบได้อีก หญิงสาวก้มหน้าลงเพื่อซ่อนดวงตาคู่สวยที่เริ่มสั่นระริก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสกัดกั้นไม่ให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอ เพราะตอนนี้เธอตระหนั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ