บทที่ 36 สายตาที่อ่านไม่ออก

มือบางประคองถ้วยกาแฟเซรามิกสีเข้มวางลงบนขอบโต๊ะทำงานไม้สักอย่างระมัดระวัง ควันสีขาวลอยกรุ่นพากลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดกระจายไปทั่วบริเวณ น้ำอิงดึงมือกลับมาแนบลำตัวทันที เธอถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง ท่าทางของหญิงสาวไม่ได้แข็งขืนหรือตื่นตระหนกเหมือนทุกครั้ง ดวงตากลมโตเพียงแค่ทอดมองผู้ชายตรงหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ