บทที่ 46 ร่างกายที่คุ้นเคย (NC18+)

สิ้นเสียงกระซิบแหบพร่า มือหนาก็กระชากคอเสื้อเดรสของน้ำอิงจนขาดวิ่นโดยไม่เสียเวลาปลดกระดุม เสียงตะเข็บปริขาดดังก้องห้องนอน เศษผ้าถูกเหวี่ยงทิ้งลงพื้นพรม ตามด้วยชั้นในชิ้นสุดท้ายที่ถูกเกี่ยวรั้งออกไปพ้นทางในเสี้ยววินาที

น้ำอิงเบิกตากว้าง สูดลมหายใจลึก สัญชาตญาณสั่งให้คว้าผ้าห่มมาปกปิดร่างกาย แต่ปรากา...