บทที่ 49 คำขอโทษ

ความเงียบในโถงทางเดินหนักอึ้ง ปราการยังคงยืนพิงผนังหินอ่อนอยู่ที่เดิม สายตาที่เคยดุดันหลุบมองฝ่ามือตัวเอง

มือคู่นี้เพิ่งบีบข้อมือเธอจนช้ำ เพิ่งใช้กำลังบังคับให้เธอยอมจำนน

คำว่า 'ขยะแขยง' จากปากน้ำอิงยังคงดังก้อง มันไม่ใช่คำด่าทอหยาบคาย แต่กลับทำลายความเย่อหยิ่งของเขาจนย่อยยับ ชายหนุ่มกำมือแน่น ก่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ