บทที่ 51 ตุ๊กตาที่ไม่มีชีวิตจิตใจ

กลิ่นเมนทอลจากเจลแก้ฟกช้ำยังคงลอยวนเวียนจาง ๆ ภายในห้องนอนเล็ก น้ำอิงนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง หลังพิงหัวเตียงไม้บิลต์อิน สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกที่สะท้อนแสงไฟจากตึกระฟ้ายามค่ำคืน ท่ามกลางความหรูหรากว้างขวางของเพนต์เฮาส์ ห้องเล็ก ๆ นี้กลับเป็นพื้นที่เดียวที่เธอพอจะใช้หลบซ่อนจากพายุอารมณ์ของเจ้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ