บทที่ 7 ค่ำคืนแรกในฐานะนางบำเรอ [NC]
เสียงปลดล็อกประตูห้องน้ำดังคลิก ทำลายความเงียบงันภายในห้องนอนกว้างขวาง น้ำอิงก้าวเท้าออกมาด้วยความเชื่องช้า ร่างบอบบางซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวตัวโคร่ง สองมือเล็กกำปมเชือกตรงเอวเอาไว้แน่น เธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว ไม่ใช่เพราะอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศที่เย็นจัด แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
ปราการนั่งพิงพนักเตียงขนาดคิงไซส์ เขาสวมเพียงกางเกงสแล็กสีดำ ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบ มือหนาถือแก้ววิสกี้แกว่งไปมาเบาๆ นัยน์ตาคมกริบตวัดมองคนตรงหน้าทันทีที่เธอปรากฏตัว
"อาบน้ำนานขนาดนี้ คิดจะถ่วงเวลาหรือไง" เขาถามเสียงเรียบ วางแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะข้างเตียง
"ฉันไม่ได้ถ่วงเวลาค่ะ" น้ำอิงตอบเสียงแผ่ว สายตาหลุบต่ำมองเพียงปลายเท้าของตัวเอง
"ไม่ได้ถ่วงก็เดินมานี่ ยืนบื้ออยู่ตรงนั้นแล้วหนี้ห้าสิบล้านมันจะลดลงไหม"
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มความประหม่าแล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาเขาทีละก้าว เมื่อเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ท่อนแขนแข็งแรงก็ตวัดรัดเอวบางแล้วกระชากร่างของเธอให้ล้มลงไปกองบนฟูกนุ่ม
"โอ๊ย!"
"ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย นี่ฉันกำลังจะให้เธอใช้หนี้นะ ไม่ได้พาไปลานประหาร" ปราการพลิกตัวขึ้นคร่อมทับร่างเล็กเอาไว้ทันที น้ำหนักตัวของเขากดทับลงมาจนน้ำอิงขยับหนีไปไหนไม่ได้
"คุณ... อย่าทำรุนแรงได้ไหม" เธอร้องขอด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สองมือพยายามดันแผงอกกว้างเอาไว้
"เธอไม่มีสิทธิ์ต่อรอง" เขาสวนกลับทันควัน มือหนากระชากปมเชือกเสื้อคลุมอาบน้ำออกอย่างหยาบคาย "คุณหนูตกอับที่ถูกจับมาขัดดอกอย่างเธอ มีหน้าที่แค่อ้าขาแล้วทำตัวให้ฉันพอใจก็พอ"
"ฉันไม่ได้อยากมาอยู่ที่นี่! ฉันถูกคุณบังคับ"
"ฉันก็ให้ทางเลือกเธอแล้วไง อิงอัปสร" เขาแค่นหัวเราะ "และเธอก็เลือกทางนี้เอง เธอมันก็รักตัวกลัวตายเหมือนผู้หญิงหน้าเงินคนอื่นๆ นั่นแหละ จะมากล่าวหาว่าฉันบังคับได้ยังไง"
"คุณมันหยาบคาย!" น้ำอิงตวาดกลับ น้ำตาแห่งความอัปยศรื้นขึ้นมาที่ขอบตา "คุณจะดูถูกฉันยังไงก็ได้ แต่อย่าเอาฉันไปรวมกับคนที่คุณเคยเจอ"
"งั้นมาดูกัน ว่าลีลาอดีตลูกคุณหนูอย่างเธอจะคุ้มราคาคุยไหม"
สิ้นคำพูด ปราการก็ก้มหน้าลงมาประกบริมฝีปากบดขยี้เรียวปากบางอย่างดุดันและจาบจ้วง เขาไม่ได้มีความนุ่มนวลหรือความทะนุถนอมให้เธอเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความต้องการที่จะสั่งสอนและเหยียบย่ำความหยิ่งผยองของผู้หญิงตรงหน้าให้จมดิน ฟันคมขบกัดริมฝีปากล่างของเธออย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ
น้ำอิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอปิดปากสนิท ไม่ยอมให้เขาล่วงล้ำเข้าไปง่ายๆ สองมือเล็กทุบตีลงบนลาดไหล่กว้างสะเปะสะปะ ร่างกายแข็งทื่อราวกับท่อนไม้
"อื้อ! ปล่อยนะ!" เธอส่งเสียงประท้วงในลำคอ พยายามสะบัดหน้าหนี
ปฏิกิริยาต่อต้านนั้นยิ่งทำให้ปราการหงุดหงิด เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปกดตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างบีบปลายคางมนอย่างแรงจนปากบางต้องอ้าออกเปิดทางให้เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหอมหวาน
ชายหนุ่มกวาดต้อนอย่างเอาแต่ใจ หวังจะเห็นมารยาเอาใจผู้ชายของคุณหนูตกอับที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอด แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมีเพียงความเงอะงะ ลิ้นเล็กพยายามหดหนีการเกาะกุม ร่างกายภายใต้อาณัติสั่นสะท้านอย่างรุนแรง พร้อมกับหยาดน้ำตาอุ่นๆ ที่ไหลซึมออกมาจากหางตา
ปราการผละริมฝีปากออกช้าๆ หอบหายใจหนักหน่วง เขามองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
"เลิกเล่นละครสักที อิงอัปสร" เขากดเสียงต่ำ "ทำมาเป็นบีบน้ำตา หวงเนื้อหวงตัว คิดว่าฉันจะสงสารคุณหนูตกอับอย่างเธอแล้วยอมปล่อยไปง่ายๆ หรือไง"
"ฉันเจ็บ... ฮึก... ปล่อยฉันเถอะนะ" เธอสะอื้นไห้ ร่างกายเปลือยเปล่าสั่นเทาอยู่ใต้ร่างเขา
"เจ็บเหรอ?" ชายหนุ่มเหยียดยิ้มร้าย "เคยเสแสร้งแบบนี้มากี่ครั้งแล้วล่ะ ทำมาเป็นไร้เดียงสา มารยาคุณหนูผู้สูงส่งใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกนะ"
"ฮึก... ปล่อยฉัน"
"หยุดร้อง!" เขาสวนกลับเสียงกร้าว "ตอนนี้เธอร้องได้อย่างเดียวคือร้องครางชื่อฉันเท่านั้น"
มือหนาเลื่อนลงมาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างจาบจ้วง สัมผัสของเขาหยาบกระด้างและเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ เขาจงใจบีบเค้นผิวเนื้อเนียนละเอียดเพื่อสร้างรอยแดงช้ำ เป็นการตีตราจองและตอกย้ำสถานะลูกหนี้ของเธอ
"หยุดนะ... อย่าจับตรงนั้น" น้ำอิงร้องห้ามเสียงหลง พยายามบิดตัวหนีสัมผัสที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกประหลาดและหวาดกลัว
"ทำไมฉันจะจับไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้ทุกส่วนบนร่างกายเธอเป็นของฉัน" ปราการกระซิบชิดใบหู "หน้าที่ของเธอคือตอบสนองฉัน ไม่ใช่มานอนแข็งเป็นท่อนไม้แบบนี้!"
"ฉันทำไม่ได้ ฉันทำไม่เป็น!"
"ยังจะปากแข็งอยู่อีกนะ" เขากดเสียงต่ำด้วยความหงุดหงิดที่เพิ่มขึ้น "พ่อแม่เธอมันต้องรู้อยู่เต็มอกว่าเธอเป็นยังไง... ถึงได้กล้าทิ้งเธอไว้รับหน้าแล้วชิงหนีเอาตัวรอดไปกันแค่สองคน!"
"อย่าดึงพ่อแม่ฉันเข้ามาเกี่ยว! พวกท่านไม่ได้ตั้งใจทิ้งฉัน และท่านก็ไม่รู้เรื่องสัญญาบ้าๆ ที่คุณบังคับให้ฉันเซ็นด้วยซ้ำ!"
"งั้นเหรอ? แต่เธอก็ยอมจรดปากกาตกลงเป็นนางบำเรอง่ายๆ ไม่ใช่หรือไง"
"ฉันไม่ได้เต็มใจ! คุณเป็นคนบีบบังคับฉัน คุณเอาชีวิตฉันไปขู่!"
"หึ ข้ออ้างเยอะจริง" ปราการหัวเราะเยาะ "รับใช้ฉันให้คุ้มกับเงินที่ฉันเสียไปหน่อยก็แล้วกัน"
เขาแทรกกายเข้าไประหว่างเรียวขาที่พยายามหนีบเข้าหากัน ฝ่ามือใหญ่จับหัวเข่าของเธอแยกออกกว้าง
"คุณปราการ... อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ... ฮึก... ฉันกราบล่ะค่ะ" น้ำอิงยกมือที่หลุดจากการเกาะกุมขึ้นมาพนมไหว้เขา น้ำตาอาบสองแก้ม
"สายไปแล้วอิงอัปสร" เขาปัดมือเธอทิ้งอย่างไม่ไยดี "จำเอาไว้ ว่านี่คือบทลงโทษสำหรับคนที่อวดดีและกล้าลองดีกับฉัน"
ปราการไม่สนใจเสียงร้องไห้อ้อนวอน เขาดุนดันความแข็งแกร่งของตัวเองเข้าหาช่องทางคับแคบอย่างรวดเร็วและไร้ซึ่งการเล้าโลมเบิกทาง เขาตั้งใจจะกระแทกกระทั้นให้เธอรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดและตระหนักถึงสถานะอันต่ำต้อยของตัวเอง
สวบ!
"โอ๊ยยย! เจ็บ! ฉันเจ็บ! เอาออกไปนะ!"
