บทที่ 8 หน้าที่นางบำเรอ [NC18+]
น้ำอิงกรีดร้องออกมาสุดเสียง ร่างกายแอ่นโค้งขึ้นตามสัญชาตญาณ เล็บจิกทึ้งลงบนลาดไหล่กว้างจนเป็นรอยริ้ว ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่านไปทั่วช่วงล่างราวกับร่างกายกำลังจะฉีกขาดออกจากกัน น้ำตาไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก
ปราการชะงักกึก ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปในวินาทีนั้น ความรู้สึกคับแน่นจนขยับไม่ได้และเยื่อบางๆ ที่ฉีกขาดซึ่งสัมผัสได้ชัดเจน ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด
ชายหนุ่มเบิกตากว้าง ก้มมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของคนใต้ร่าง บททดสอบและข้อสันนิษฐานทั้งหมดที่เขาตั้งเอาไว้พังทลายลงไม่เป็นท่า ผู้หญิงที่เขาตราหน้าว่าเป็นเพียงคุณหนูตกอับที่ยอมขายตัวเพื่อเงิน และคงเคยใช้ร่างกายแลกความสุขสบายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน...
นี่คือครั้งแรกของเธอ
"ทำไมไม่บอก..." ปราการเค้นเสียงถามผ่านลำคอที่แห้งผาก ขณะพยายามเกร็งกล้ามเนื้อทุกสัดส่วนเพื่อหยุดการเคลื่อนไหวของตัวเอง "ทำไมไม่บอกฉันว่าเธอไม่เคย..."
"คุณฟังฉันเหรอ!" หญิงสาวตวาดกลับทั้งน้ำตา "คุณมันใจร้าย เอาแต่ดูถูกฉัน!"
คำพูดนั้นกระแทกหน้าเขาอย่างจัง ผู้ชายที่มั่นใจมาตลอดว่าตัวเองอ่านคนทะลุปรุโปร่ง กลับมองผู้หญิงใต้ร่างผิดไปอย่างมหันต์ ความดิบเถื่อนและแรงอารมณ์ที่ตั้งใจจะใช้เพื่อสั่งสอนความอวดดีของคุณหนูตกสวรรค์ มลายหายไปในพริบตา
ชายหนุ่มค่อยๆ ลดระดับความสูงของตัวเองลง ใช้ท่อนแขนแกร่งยันที่นอนเอาไว้เพื่อไม่ให้น้ำหนักตัวทับร่างบอบบางจนเกินไป ปลายนิ้วหยาบกร้านที่เคยบีบคางเธออย่างรุนแรง เปลี่ยนเป็นเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำตาบนพวงแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา
"อยู่นิ่งๆ ก่อน" เขากระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นระริก "อย่าเพิ่งขยับตัว ยิ่งเธอดิ้นมันจะยิ่งเจ็บ"
"ฉันกลัว... ฮึก... ปล่อยฉันเถอะนะคุณปราการ ฉันเจ็บ" เธอยังคงพยายามผลักไส ร่างกายเกร็งรับความแปลกใหม่ที่รุกรานเข้ามา
"ฉันถอยไม่ได้แล้ว อิงอัปสร" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างประหลาดจนตัวเขาเองยังตกใจ "หายใจเข้าลึกๆ ปล่อยตัวตามสบาย ฉันจะทำช้าๆ"
"คุณโกหก... เมื่อกี้คุณยังรังแกฉันอยู่เลย"
"เมื่อกี้คือเมื่อกี้" เขาตอบกลับพลางก้มลงจูบซับน้ำตาที่หางตาให้ "แต่ตอนนี้ฉันกำลังจะทำให้เธอรู้สึกดี หยุดเกร็งซะ เด็กดี"
ปราการเริ่มขยับริมฝีปากไล้ไปตามแนวสันกราม ซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นที่ได้กลิ่นครีมอาบน้ำจางๆ เขาจงใจพรมจูบเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของอีกฝ่ายจากความเจ็บปวดเบื้องล่าง ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามเรือนร่างบอบบางอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่เคยหยาบกระด้างแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยทำให้ผู้หญิงคนไหนมาก่อน
"อ๊ะ... คุณปราการ..." น้ำอิงเผลอหลุดเสียงครางเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวกอบกุมทรวงอกของเธอเอาไว้
"เรียกชื่อฉัน" เขาสั่งเสียงพร่าขณะขบเม้มติ่งหูขาวสะอาด
"ไม่..."
"เรียกสิ น้ำอิง" เขากระตุ้นด้วยการขยับสะโพกเข้าหาอย่างเชื่องช้า เนิบนาบ ทรมานให้คนใต้ร่างต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขา
"อื๊อ... ฉันอึดอัด"
"แบบนั้นแหละ"
เมื่อเห็นว่าร่างกายของเธอเริ่มผ่อนคลายและตอบสนองต่อสัมผัส ปราการจึงเริ่มขยับตัวเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอขึ้น เขาค่อยๆ ถอนตัวออกช้าๆ แล้วดันกลับเข้าไปใหม่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เปลี่ยนความเจ็บปวดแปลบปลาบให้กลายเป็นความซ่านสยิวที่ตีตื้นขึ้นมาจนน้ำอิงเผลอแอ่นสะโพกรับการกระทำนั้นโดยไม่รู้ตัว
"ทำไมถึงหวานขนาดนี้" เขาพึมพำกับตัวเอง ก้มลงมองภาพความงดงามตรงหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยรอยจูบสีจาง
"คุณปราการ...ทำไม...มัน" เธอหลับตาแน่น สองมือเลื่อนขึ้นมาคล้องลำคอแกร่งเอาไว้เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว
"หืม...มันอะไร บอกฉันสิ" เขาแกล้งถามพลางเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นอีกนิด
"มันเสียว...เสียวมาก...เหมือนจะขาดใจ"
"กอดฉันไว้แน่นๆ" เขาสั่งพลางสอดประสานฝ่ามือเข้ากับเรียวนิ้วของเธอ กดตรึงไว้กับที่นอน "ปล่อยความรู้สึกออกมาให้หมด ไม่ต้องกลั้นเอาไว้"
เสียงเตียงไม้เนื้อแข็งขยับเสียดสีดังเป็นจังหวะสอดคล้องกับเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ ปราการหลงลืมบททดสอบและความโกรธแค้นไปจนหมดสิ้น เขาปรนเปรอเธอด้วยความเร่าร้อนที่เจือไปด้วยความอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด ทุกการเคลื่อนไหวหนักแน่น ทรงพลัง เรียกร้องเอาความหอมหวานจากร่างกายบริสุทธิ์นี้ครั้งแล้วครั้งเล่าจนไม่อาจหยุดตัวเองได้
ค่ำคืนที่ควรจะเป็นเพียงการระบายความใคร่และเก็บดอกเบี้ยจากลูกหนี้ กลับกลายเป็นความลุ่มหลงที่มัดตรึงผู้ชายอย่างเขาเอาไว้จนดิ้นไม่หลุด
เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนกระทั่งพายุอารมณ์สงบลง เสียงหอบหายใจเหนื่อยอ่อนดังสะท้อนในความมืดที่ถูกแทนที่ด้วยแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง
น้ำอิงพลิกตัวตะแคงหันหลังให้เขาทันทีที่ได้รับอิสระ หญิงสาวดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมโปงปกปิดร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยเอาไว้ สองมือยกขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น เธอร้องไห้เงียบๆ ให้กับศักดิ์ศรีและความบริสุทธิ์ที่สูญเสียไปอย่างไม่มีวันได้กลับคืน จนกระทั่งความเหนื่อยล้าดึงเธอเข้าสู่ห้วงนิทรา
ปราการนอนตะแคงอยู่บนเตียงฝั่งเดียวกัน แขนแกร่งหนุนศีรษะตัวเองพลางทอดสายตามองแผ่นหลังบางที่สั่นสะท้านอยู่ใต้ผ้าห่มในความมืด ดวงตาคมกริบที่เคยแข็งกร้าวตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย ความรู้สึกประหลาดกำลังก่อตัวขึ้นในใจอย่างเงียบๆ
