บทที่ 88 ความเจ็บปวด

หยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจเหือดแห้งไปจนหมด เหลือเพียงความโกรธที่พุ่งทะยาน ขาเรียวก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องนอนใหญ่ ตรงดิ่งไปตามโถงทางเดินอย่างไม่ลังเล

เป้าหมายเดียวของเธอคือประตูห้องทำงาน... สถานที่ที่เจ้าหนี้จอมเผด็จการใช้ซุกตัวและพิพากษาเธออยู่ฝ่ายเดียว!

ขณะเดียวกัน ภายในห้องทำงาน...

ปราการผุดลุกขึ้นยืน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ