บทที่ 3 CHAPTER 2 | ผู้หญิงแบบที่ไม่ชอบ
เสียงออดที่ดังสนั่นจากหน้าห้องพัก ปลุกคนที่หลับอยู่ภายในห้องนอนที่อยู่ด้านในสุดให้รู้สึกตัวตื่น ซีลีนผงกศีษะผมเผ้ายุ่งเหยิงเงยหน้าหันไปมองยังต้นเสียงพลางจิ๊ปากรำคาญ
เธอเจ็ตแล็ก...
และเพิ่งจะหลับไปเมื่อตีสี่กว่าๆ
ให้ตาย...
ตอนนี้เวลาเก้าโมงเช้า นั่นหมายถึงเท่ากับตีสองของฝรั่งเศส
ซีลีนเพิ่งจะหลับไปเพียงสี่ชั่วโมงกว่าๆ เท่านั้น
ร่างบอบบางจึงตัดรำคาญด้วยการพลิกตัวไปนอนอีกฝั่ง ซึ่งคิดเอาเองว่าจะทำให้ได้ยินเสียงออดเบาลง แต่ทว่า
ปังๆๆๆ
คราวนี้มีเสียงทุบประตูเพิ่มเข้ามาด้วย
ไม่ต้องสืบเลยว่าใครที่ทำตัวไร้มารยาทได้ขนาดนี้ สาวยุโรปรูปร่างสูงเพรียวลุกจากเตียงและเดินออกไปยังด้านนอก ยีผมยุ่งให้เข้าทรง พร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากหาวด้วยความสับสนมึนงง
อีกนิดเดียว ไมกรนคงกินหัวอย่างไม่ต้องสงสัย
แกร๊ก~
"เธอ...!"
น้ำเสียงดุดันทำให้ใบหน้าสวยสะกดเงยขึ้นมองเขาอย่างขุ่นเคือง ดวงตาสีฟ้าปรือเปล่าง่วงนอนจนแทบจะยืนไม่อยู่ ยกมือชี้หน้าใส่คนตัวสูงอย่างโกรธเกรี้ยว
"หยุดเคาะประตู วันนี้ฉันจะพักผ่อน" ดันประตูจะปิดลงอีกครั้ง แต่กลับถูกมือแกร่งดันไว้จนยอมแพ้
หมุนตัวเดินจะกลับเข้าไปนอนต่อ แต่ร่างสูงตามมารั้งแขนเธอไว้เสียก่อน
"ไปแต่งตัว เราจะไปหาริวาโน่"
"เพื่อ? งานแต่งมันอีกสองเดือน บ้าปะเนี่ย" สะบัดแขนจนหลุดอย่างหงุดหงิด
เธอง่วงและต้องการพักผ่อน แต่เขากลับมาปลุกเธอตั้งแต่เช้าเพราะเรื่องงี่เง่า
"ไปแต่งตัว ไม่งั้นฉันจะจับเธอเปลี่ยนเอง"
คำขู่เข็ญที่ได้ฟังทำเอาใบหน้าสวยหัวเราะเหอะ ออกแรงจูงต้นแขนกำยำเดินเข้ามาในห้องนอนอย่างไม่กลัวเกรง แม้ในตอนที่อยู่ในสภาพชุดนอนตัวเดียวก็ตาม
คนตัวเล็กกว่าลากพ่อคนตัวโตชอบวางท่ามายืนที่หน้าตู้เสื้อผ้า หยิบเดรสรัดรูปสีฟ้าน้ำทะเลยัดใส่มือเขาพร้อมกับชุดชั้นในเข้าเซ็ตสีเดียวกัน
"เปลี่ยนดิ"
"ฮะ?"
"จะเปลี่ยนชุดให้ฉันไม่ใช่หรือไง?" เลิกคิ้วโก่งได้รูปใส่อย่างยียวน
ราฟาเอลไปไม่เป็นกับคำพูดโจ่งแจ้งของคนตัวเล็กตรงหน้า เกิดมาเข้ายังไม่เคยเจอใครที่บ้าและหน้าด้านได้เท่านี้
ใส่ชุดนอนบางแจ๋วมาเปิดประตูก็ตกใจไปรอบหนึ่งแล้ว คราวนี้ยังมาท้าให้คนแปลกหน้าจับเปลี่ยนชุดอีก
ไร้ยางอายจนเขาไปต่อไม่ถูก
"ไม่แก้ผ้าฉันแล้ว?"
"เออ!"
กระแทกเสียงตอบอย่างรำคาญ โยนเสื้อผ้าที่ถูกยัดใส่มือทิ้งกับเก้าอี้ ผลุนผลันจะเดินออกจากห้องเมื่อไม่ได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ แต่ซีลีนกลับเดินมาคว้าตัวเข้าไว้จนเซกลับไปอีกรอบ
รู้สึกถึงความนูนใหญ่ที่ดันเบียดกับหน้าอกเขาชัดเจน รวมถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ กลิ่นเดียวกับเมื่อคืนที่ติดตัวเขากลับห้อง
นมใหญ่ ตัวหอม
เชี่ย...
"อะ อะไร"
"ยืมลูกน้องนายหน่อย สักสองสามคนฉันจะไปชอปปิงตอนบ่าย" ดันเขาออกห่างและรู้ตัวว่ากำลังแต่งตัวไม่เหมาะสม จึงเดินกลับไปหยิบเสื้อคลุมสีดำเข้าเซ็ตกับชุดนอนมาสวมทับ "เอาไปถือของ"
"ไม่ได้ ฉันต้องใช้"
เขาเองก็พกบอดี้การ์ดจากอิตาลีมาเพียงสิบนาย อีกจำนวนหนึ่งจะตามมาพร้อมกับพ่อในเดือนหน้า ราฟาเอลไม่อยากเสี่ยงใช้งานคนของริวาโน่
ความจงรักภักดีลูกน้องที่นี่ต่อตัวริวาโน่สูงลิบ ถึงขั้นตั้งแง่และขบถกับคำสั่งของเขาในบางครั้ง หากใช้ให้ไปทำงานสำคัญอย่างการสะกดรอยน้องชาย คงไม่พ้นถูกนำไปรายงานกับเจ้าตัว
นอกจากนี้ยังต้องให้ลูกน้องตามไปข่มขู่ญาติหรือคนสำคัญของบรรดาลูกน้องของริวาโน่ เป็นการกดดันไม่ให้รายงานว่าเขาและซีลีนมาถึงสิงคโปร์แล้ว
"นายจะใช้ถึงกี่โมง"
"ทั้งวัน"
"ไม่ได้ ฉันจะใช้ด้วย" เธอเถียงเขากลับอีกแล้ว "ฉันให้ใช้ได้ถึงบ่ายสอง หลังจากนั้นก็ไปส่งฉันชอปปิงที่ห้าง"
พูดจบก็เดินไปหยิบชุดที่นำออกมาเมื่อสักครู่เดินเข้าห้องน้ำ มิวายตะโกนออกมาจากด้านในสั่งเขากลายๆ
"ไปรอที่ห้องนั่งเล่น อย่าให้เห็นว่ากลับไปก่อน ไม่งั้นฉันจะบอกริคคาโน่ว่านายแอบส่องนมกับขาอ่อนฉัน!!"
มาเฟียหนุ่มสั่งคนของตนเองให้ไปจัดการกับญาติของลูกน้องริวาโน่ บังคับข่มขู่ทุกวิถีทาง ไม่ให้เรื่องที่เขากับซีลีนมาที่สิงคโปร์ถึงหูน้องชายก่อนเวลา
ระหว่างที่เขากำลังยืนสั่งงานอยู่น้องอยู่บริเวณระเบียงห้องอาหารของโรงแรม ซีลีนที่ติดสอยห้อยตามลงมาทานมื้อเช้าด้วยก็เอาแต่แสดงสีหน้ารับไม่ได้กับกับวิธีการของเขา แต่ก็ไม่ได้ออกปากห้ามมาตรงๆ
หญิงสาวยังคงหลักการของตนเองเอาไว้ ว่าเรื่องไหนไม่กระทบกับอาร์โนลด์เธอจะไม่เอาตัวเข้าไปสอด
กระทั่งเวลาผ่านไปจนเกือบบ่ายสอง ลูกน้องก็กลับมาพร้อมกับงานผลงานที่สำเร็จตามที่เขาต้องการ
"แต่คนของคุณริวาโน่ดูจะยิ่งโกรธเรามากขึ้นนะครับ"
เป็นใครก็ต้องโกรธ ครอบครัวและคนรักถูกคุกคามโดยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย ก็สมควรจะโกรธอยู่แล้ว
"ไม่เป็นไร แค่ริวาโน่ไม่รู้เรื่องที่ฉันมาที่นี่ก็พอ อย่างอื่นช่างมัน" เขามั่นใจว่า หากผู้หญิงที่อยู่กับน้องชายรู้ว่าคนรักตนเองกำลังจะแต่งงานกับคนอื่นกะทันหัน ร้อยทั้งร้อยคงต้องเลิกรา
จะติดก็ตรงที่ยัยผมบลอนด์นี่ไม่ให้ความร่วมมือกับเขาแม้แต่น้อย ไม่งั้นคงง่ายกว่านี้
"ด่าฉันในใจหรือเปล่า?" ถ้วยกาแฟถูกวางลงบนโต๊ะ พร้อมกับกอดอกมองมาที่คนตัวสูงอย่างไม่พอใจ
"ร้อนตัวเหรอ?" นอกจากจะไม่ตอบ ยังเลิกคิ้วเข้มใส่อย่างกวนประสาท
ซีลีนพ่นลมหายใจออกมาทางปาก ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นมาคล้องที่ไหล่ ร่างบางหยัดกายขึ้นเต็มความสูงจนเห็นเดรสสั้นเต็มตัวที่สวมในวันนี้
เดรสสีฟ้าน้ำทะเลตัดกับผมบลอนด์หม่น และริมฝีปากอวบอิ่มด้วยลิปสติกสีชมพูทำให้เธอดูดีไม่น้อย
หากจะถามผู้ชายสักร้อยคนเกี่ยวกับความสวยของเธอกี่ครั้ง ก็ยังได้รับคำตอบว่าเธอเป็นคนสวยอย่างไม่โกหก แน่นอนว่าในร้อยคนนั้นมีราฟาเอลรวมอยู่ด้วย
แต่นิสัยกับความเอาแต่ใจ มันทำให้เขาหงุดหงิดทุกครั้งที่ต้องอยู่ใกล้
เมื่องานเขาเสร็จสิ้น ลูกน้องของคนเองก็ถูกผู้หญิงคนนี้เอาไปใช้งานต่อทันที และราฟาเอลก็ต้องตามเธอขึ้นรถมาด้วย
"ทำไมฉันต้องมา"
"เพราะนายให้ฉันยืมแค่คนเดียวไง มันไม่พอ" บอดี้การ์ดหนึ่งนายชอปปิงไม่กี่ร้านก็ต้องหยุด เพราะไม่มีคนมาถือของ
ลูกน้องไม่ว่างก็จะใช้เจ้านาย มีปัญหา?
"ริคคาโน่บอกให้นายดูแลฉัน จำไม่ได้?"
"ฉันไม่มีเกิดมาเพื่อถือของให้ใคร" ตอบกลับอย่างถือตัว
แต่ทำอย่างไรได้ รู้ตัวอีกทีก็ถูกเธอจูงมือเข้ามานั่งในลีมูซีนสีดำเรียบร้อย แถมยังลงจากรถไม่ได้เพราะยัยตัวแสบนั่งขวางทางออกเอาไว้ พร้อมกับสั่งให้รถออกเสร็จสรรพ
"มีเงินชอปปิงขนาดนั้น จะมาง้อเงินบ้านฉันทำไม"
กึก!
คำพูดจี้ใจดำ ทำให้อารมณ์สุนทรีย์ที่กำลังชมวิวด้านนอกสะดุด เมื่อหันมาก็เห็นดวงตาสีเขียวเพอริโดจ้องมองพร้อมกับรอยยิ้มหยัน
"ไม่ใช่แค่ฉันที่ต้องง้อบ้านนายหรอกนะราล์ฟ..." เป็นครั้งแรกที่เจ้าของร่างบอบบางตรงหน้าคลี่ยิ้มหวานหยดใส่เขา "บ้านนายเองก็ต้องการทะเบียนสมรสจากฉัน พาน้องชายตัวเองกลับบ้านเหมือนกัน"
"ราล์ฟ?" คนตัวสูงเมินเฉยกับสิ่งที่เธอพูด และให้ความสนใจกับชื่ที่เธอเรียกเขาแทน
ชื่อของเขาคือราฟาเอล และไม่มีชื่อเล่นอะไรแบบนั้น
"นายเหมือนหมาที่บ้านฉันเคยเลี้ยง มันชื่อ...ราล์ฟ เห่าเก่งแต่กัดไม่เป็น" พูดจบก็ยิ้มกริ่มออกมาที่ทำให้คนตรงหน้าควันออกหูได้สำเร็จ
หญิงสาวลอยหน้าลอยตามองออกไปนอนหน้าต่าง ไม่สนใจมาเฟียหนุ่มที่กำลังนั่งกำหมัดอยู่ข้างๆ แม้แต่น้อย
"ถ้ายังด่าอีกประโยคเดียว ฉันจะเอาปืนยัดปากเธอ" น้ำเสียงเข่นเขี้ยวออกมาทันทีที่รู้ตัวว่าถูกเอาไปเทียบกับหมา
หญิงสาวยกขาที่นั่งไขว่กันอยู่ลง เตรียมจะพูดจาก่อกวนเขาอีกหน
ราฟาเอลทำให้เธอสนุก ที่นี่มันน่าเบื่อสำหรับเธอ การได้กวนเขาเล็กๆ น้อย ถือเป็นการฆ่าเวลาที่ดี
เอี๊ยดดด!!
"ว้าย!"
พรึ่บ!
ไม่ทันที่จะได้เอาอะไรต่อ รถที่วิ่งอยู่ก็เบรกกะทันหัน คนตัวเล็กหน้าคะมำไปด้านหน้า และโชคดีที่มีมือหนาของใครบางคนกางรับตัวเธอเอาไว้ก่อนที่หน้าจะกระแทกกับเบาะ
เป็นมือของคนตัวโตอย่างไม่ต้องสงสัย เขาเองก็ไม่ได้อยากช่วย มือมันยื่นไปตามสัญชาตญาณ
ก้มมองมือสากของตนเองอย่างไม่ค่อยเข้าใจ ก่อนจะพบว่ามันกำลังกางแปะอยู่บนหน้าอกอวบอิ่มของหญิงสาว และความนุ่มนิ่มนั้นทำให้เขาเผลอเกร็งมือบีบเบาๆ อย่างลืมตัว
"อ๊ะ!"
"เอ่อ..."
"นายครับ ขอโทษครับ พอดีหมาแม่ลูกมันพากันวิ่งตัดหน้า..." บอดี้การ์ดที่หันมารายงานสถานการณ์หุบปากฉับ เมื่อเห็นตำแหน่งมือของผู้เป็นนายกับสีหน้าของหญิงสาวผมบลอนด์
"ฉันไม่..."
"ยังไม่เอามือกลับไปอีก!!"
เพียะ!
ฝ่ามือสวยฟาดลงที่ใบหน้าหล่อเหลาเต็มแรงด้วยความโกรธ เธอรู้ว่าการที่มือโดนหน้าอกมันเป็นอุบัติเหตุ
แต่ไอ้เรื่องที่บีบนมเมื่อกี้มันไม่ใช่!
✦•·············•✦•·············•✦
