บทที่ 2 ตอนที่ 1 ภาพลูกเลี้ยงในมือถือ
ตอนที่ 1 :
ภาพลูกเลี้ยงในมือถือ
“วันนี้ทำอะไรให้กินครับ”
สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงพลังของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบปีบริบูรณ์ ผู้กำลังอยู่ในช่วงวัยที่พละกำลังและฮอร์โมนเพศพลุ่งพล่านถึงขีดสุด เอ่ยทักทายขึ้นอย่างเป็นกันเอง ทว่านัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวของ ชลธีร์ กลับไม่ได้จับจ้องไปยังอาหารบนจาน หากแต่กำลังโลมเลียไปตามแผ่นหลังบางและส่วนเว้าส่วนโค้งสะคราญตาของ วรรณา แม่เลี้ยงสาวคราวพี่ที่กำลังง่วนอยู่กับการปรุงอาหารในชุดผ้ากันเปื้อนตัวสั้นกุดแสนเย้ายวน
เรือนร่างอ้อนแอ้นหันกลับมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้สองพ่อลูกอย่างจริงใจ รอยยิ้มของอดีตนางงามประจำจังหวัดยังคงเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ลึกล้ำชวนหลงใหล จนทำให้ ชลธาร ผู้เป็นสามีหัวใจเต้นระรัวราวกับกลองรบไม่เคยเปลี่ยนแปร แม้จะแต่งงานร่วมหอลงโอนกันมานานถึงสามปีเต็มแล้วก็ตาม
“วันนี้ทำข้าวผัดจ๊ะ... ของโปรดเราทั้งคู่เลยนะ” นำ้เสียงหวานละมุนเอ่ยตอบพลางจัดแจงตักอาหารเสิร์ฟ
ชลธารทอดสายตามองภรรยาตัวน้อยด้วยความคลั่งไคล้ ชายหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบเศษยังคงความภูมิฐาน สง่างาม และมีแรงขับเคลื่อนทางกามารมณ์สูงลิ่วตามฉบับพ่อม่ายเนื้อหอมที่ใช้ชีวิตสุดเหวี่ยงมาตั้งแต่หนุ่ม ทว่าทางด้านของชลธีร์... พยัคฆ์หนุ่มผู้ถอดแบบความหล่อเหลาคมเข้มและความ ‘ดิบดุดัน’ มาจากบิดาทุกกระเบียดนิ้ว กลับนั่งมองแม่เลี้ยงสาวตาเป็นมันวาว
ในขณะที่ผู้เป็นพ่อกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับรสชาติอาหารและความแสนดีของภรรยา ชลธีร์กลับเตลิดเปิดเปิงไปในโลกแห่งจินตนาการอันมืดดำ นัยน์ตาคู่คมจับจ้องไปที่ทรวงอกอวบอิ่มที่ขยับไหวขึ้นลงตามจังหวะการหยิบจับอุปกรณ์ของวรรณา พลางนึกย้อนไปถึงความขาวนวลลออตาที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ร่มผ้าอันหมิ่นเหม่
วรรณาลอบระบายลมหายใจทิ้งเบาๆ เธอรู้แจ้งแก่ใจดีว่าการแต่งงานหนนี้ไม่ได้เริ่มต้นมาจากความรัก นึกถึงผู้หญิงวัยยี่สิบห้าปีที่มีดีแค่ดวงหน้าหน้าผุดผ่องและหุ่นแม่พันธุ์ชั้นเลิศระดับนางงาม การได้เกาะเกี่ยวหนุ่มใหญ่รวยล้นฟ้าอย่างชลธารคือทางลัดสู่ความสุขสบายที่เพียบพร้อมที่สุด วันๆ เธอไม่ต้องดิ้นรนสิ่งใด แค่ชำระล้างเรือนร่างให้หอมกรุ่น ประพรมน้ำหอมราคาแพงระยับ แล้วนอนแบขาให้ปรนเปรอรสรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอก็มีเงินตราไว้เสวยสุขไปจนตาย
“อร่อยไหมคะคุณ?”
“ครับ... แต่ผมต้องรีบไปทำงานแล้ว”
ชลธารเอ่ยตอบอย่างรนราน สายตาจดจ้องอยู่ที่หน้าปัดนาฬิกาข้อมือหรูหรา แข็งขืนลุกขึ้นกดจมูกหอมแก้มภรรยาสาวเร็วๆ ก่อนจะสาวเท้าสับรีบเร่งเดินออกจากคฤหาสน์ไป ทิ้งให้ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องอาหาร วรรณาหน้าหม่นลงทันทีที่แผ่นหลังของสามีลับตาไป... ความอ้างว้างเกาะกินใจของเมียเด็กที่ผัวบ้างานเริ่มทำงาน แต่อารมณ์หน่วงๆ นั้นกลับคงอยู่ได้ไม่นานนัก
เพราะสายตาคมกริบอันร้อนแรงอีกคู่หนึ่ง กำลังจ้องมองเธอราวกับจะฉีกทึ้งเสื้อผ้าบนกายออกเป็นชิ้นๆ
“อร่อยไหมคะ... คุณธีร์?”
วรรณาเอ่ยถามลูกเลี้ยงหนุ่มด้วยน้ำเสียงหวานหยด พลางขยับกายโน้มตัวลงเพื่อเก็บจานชามบนโต๊ะ ส่งผลให้คอเสื้อคอกว้างหย่อนยานลง เผยให้เห็นเต้าเนื้อขาวโพลนขนาดใหญ่โตเกินตัวที่เด้งสู้สายตาเด็กหนุ่มวัยยี่สิบที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างจงใจ
ใบหน้าสวยพริ้งที่ประดับด้วยรอยยิ้มหยาดเยิ้มนั้น ไม่ใช่แค่วางเบ็ดล่อให้คนเป็นพ่อใจละลายได้ทุกครา ทว่ากับคนลูกอย่างชลธีร์ มันกลับฉุดกระชากให้หัวใจหนุ่มวัยกระทงเต้นตึกตักรุนแรงยิ่งกว่าพายุคลั่ง
ชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยตัณหาลอบมองแม่เลี้ยงคนสวยอยู่บ่อยครั้ง และในหลายค่ำคืนอันโดดเดี่ยว เขามักจะหยิบยกเอาภาพความเอวบางร่างน้อยของเธอไปจินตนาการระบายความใคร่ จนหลั่งน้ำกามแตกซ่านเต็มฝ่ามือหนามานับครั้งไม่ถ้วน
“อร่อยมากครับ... อยาก ‘กิน’ ทุกวันเลย”
ชลธีร์เน้นย้ำคำว่ากินด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลางแหงนใบหน้ามองหญิงสาวด้วยสายตากรุ้มกริ่มจาบจ้วง แววตาคมคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาอย่างมีเลศนัย จนวรรณาเป็นฝ่ายทนแรงเสียดทานไม่ไหว ต้องหลบสายตาลงด้วยความประหม่าใจสั่น พักนี้เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่าลูกเลี้ยงมักมองเธอด้วยสายตาแปลกประหลาด... สายตาของผู้ชายที่กำลังกระหายในเรือนร่างของสตรี ไม่ใช่สายตาของลูกที่มองแม่เลยสักนิด
ขณะที่วรรณากำลังยืนง่วนล้างจานอยู่หน้าอ่างสแตนเลส ชลธีร์อาศัยจังหวะความเงียบสงัด ค่อยๆ สืบเท้าแอบเดินเข้าไปยืนประชิดทางด้านหลังในระยะที่ใกล้ชิดจนเธอสัมผัสได้ถึงไอร้อนและลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอระหง วรรณาตกใจจนตัวโยนสะดุ้งสุดตัว แหงนหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตื่นตระหนก แต่อีกฝ่ายกลับทำหน้าระรื่นเจ้าเล่ห์ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
“อะ เอ่อ... คุณธีร์ยังไม่ไปเรียนอีกหรือคะ”
วันนี้ชลธีร์มีตารางเรียน ทว่าเขาก็ยังไม่วายอยากอยู่หยอกล้อคุกคามแม่เลี้ยงคนสวย ยิ่งนับวันสายตาและท่าทีที่เขามีให้วรรณามันยิ่งร้อนแรงและก้าวร้าวขึ้นทุกที
“ไปครับ...”
ฟอดดดด!
จอมบงการหนุ่มอาศัยจังหวะที่เธอไม่ทันตั้งตัว โน้มใบหน้าลงไปฉวยโอกาสฝังจมูกโด่งโดนแก้มเนียนใสของแม่เลี้ยงฟอดใหญ่ วันนี้เขามาแปลกและจู่โจมอย่างอุกอาจจนวรรณาทำอะไรไม่ถูก หญิงสาวรีบหันขวับไปส่งสายตาดุจัดใส่เขาเพื่อปรามการกระทำผิดศีลธรรม
“ทำแบบนี้ไม่ได้นะคะคุณธีร์!”
“อะไรกันครับขี้หวงจัง... ผมแค่อยากหอมแก้มแม่”
ชายหนุ่มยกคำว่า ‘แม่เลี้ยง’ ขึ้นมาอ้างหน้าตาเฉย ทั้งที่สีหน้าแววตาของเขามันกะลิ้มกะเหลี่ยและหื่นกระหายจนปิดไม่มิด พอสิ้นคำพูดเขาก็เดินผิวปากออกจากบ้านไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้วรรณายืนงงเป็นไก่ตาแตก พร้อมกับคำถามมากมายที่เริ่มเวียนวนอยู่ในหัวเกี่ยวกับท่าทีคุกคามของลูกเลี้ยงสายเลือดสามีคนนี้
หลังจากที่จัดการงานบ้านทุกอย่างจนเสร็จสิ้น วรรณาก็เดินกลับเข้าห้องนอนใหญ่ของเธอและชลธาร หญิงสาวใช้ชีวิตแสนสุขสบายในคฤหาสน์หลังโต แต่วันนี้เธอต้องตื่นเช้ามาเตรียมสำรับกับข้าวให้สองพ่อลูกเพราะพวกแม่บ้านยังไม่เข้ามาทำงาน เนื่องจากพวกหล่อนเข้างานแปดโมงเช้า การเตรียมอาหารเช้าจึงตกเป็นหน้าที่ของเธอไปโดยปริยาย
วรรณาล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างหนานุ่ม พลางหวนคิดถึงท่าทีของชลธีร์เมื่อครู่ เหตุใดเขาถึงแสดงท่าทางสามหาวเช่นนั้นออกมากัน... ทั้งสายตาที่คอยจ้องมองเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว และความใจกล้าที่เข้ามากดหอมแก้มเธอหน้าตาเฉย มันทำเอาหัวใจของวรรณาเริ่มสั่นไหวระริกอย่างบอกไม่ถูก
“ไม่ได้นะ... นั่นลูกเลี้ยงของเธอ”
เธอรีบพ่นคำพูดดึงสติอันน้อยนิดของตัวเอง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเลื่อนดูสื่อโซเชียลเพื่อหาอะไรทำไม่ให้จิตใจฟุ้งซ่าน ทว่าดวงตากลมโตกลับต้องเบิกกว้างด้วยความรัญจวนใจ เมื่อเห็นโพสต์ใหม่ของชลธีร์ ในรูปลูกเลี้ยงหนุ่มถอดเสื้อโชว์แผงอกกำยำล่ำสันและกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนมัดสวยงามถอดแบบมาจากชลธารเป๊ะๆ
อยู่ๆ เธอก็รู้สึกสั่นสะท้าน หัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมาซะดื้อๆ เพียงแค่ได้ยลแนวไรขนอ่อนที่แผงอกของเขาผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม
‘เด็กคนนี้... จะใหญ่โตกว่าพ่ออีกหรือเปล่านะ?’ เจ้าของมือถือคิดในใจพลางจ้องมองรูปภาพพราวเสน่ห์นั้นตาเป็นมัน ความเย้ายวนของสรีระหนุ่มสาวเริ่มทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ และที่สำคัญ... เธอไม่ได้สัมผัสรสรักอันเร่าร้อนจากชลธารมาหลายวันแล้ว เพราะผัวแก่บ้างานกลับบ้านดึกดื่นมืดค่ำติดต่อกันหลายวัน
ความต้องการลึกๆ เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ตรงกลางความเป็นสาวที่เคยแห้งเหือดเริ่มมีน้ำหวานเยิ้มแฉะและคันยุบยิบ วรรณารู้สึกอยากถูกเติมเต็มขึ้นมาอย่างคุมไม่อยู่ เพียงแค่เห็นรูปลูกเลี้ยง... ชลธีร์ที่เคยเป็นแค่เด็กชายตัวผอมกะหร่องในวันวาน บัดนี้กลับกลายเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำเนื้อแน่น ที่ชวนให้เธอจินตนาการไปถึงการร่วมรักอันดุดันผ่าฝืนศีลธรรม
อึก...
วรรณาลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอพลางจ้องมองภาพของชลธีร์ในมือถือไม่วางตา มือเรียวเนียนค่อยๆ เลื้อยลงต่ำไปยังโคนขาขาว สอดแทรกนิ้วมือเข้าไปสัมผัสและลูบไล้ความอวบอิ่มใจกลางความเป็นหญิงของตัวเองเบาๆ เพื่อระบายความเสียวซ่าน ขณะที่มืออีกข้างยังคงถือโทรศัพท์จ้องรูปภาพเรือนร่างของลูกเลี้ยงตาเยิ้ม...
ตัวอย่างตอนต่อไป
“มีพัสดุมาส่งครับ ผมรับไว้ให้แล้ว”
สุ้มเสียงทุ้มต่ำของชลธีร์ดังก้องขึ้นในห้องโถงกว้าง วรรณาหัวใจหล่นวูบหายไปในตาตุ่ม เธอรีบกระหืดกระหอบวิ่งลงมาจากชั้นสองของบ้านทันที ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือลูกเลี้ยงหนุ่มในชุดลำลองกำลังยืนขมวดคิ้วมุ่น พลางใช้ฝ่ามือหนาลูบคลำเค้นไปตามซองพัสดุสีดำทึบที่ไม่มีการจ่าหน้าชื่อระบุสินค้า ทว่ามันกลับมีรูปร่างทรงกระบอกยาวและแข็งขึงสู้มืออย่างชัดเจน
“อะ... เอาคืนมานะคุณธีร์! ของน้าเองค่ะ” วรรณาหน้าตาตื่น ลนลานโผเข้าไปหมายจะแย่งพัสดุชิ้นสำคัญคืนมา
“เดี๋ยวครับ... ของอะไรเนี่ย? ทำไมรูปร่างหน้าตามันช่างคุ้นมือ เหมือนกับ... ‘ของของผม’ เลยล่ะครับ” ชลธีร์แกล้งยื้อชูของปลอมชิ้นนั้นไว้เหนือศีรษะ นัยน์ตาเจ้าเล่ห์จับจ้องท่าทางกระวนกระวายของแม่เลี้ยงสาวอย่างนึกสนุกปนกระหาย
“คุณธีร์! อย่าเล่นพิเรนทร์แบบนี้ เอาคืนมาให้น้าเดี๋ยวนี้ค่ะ!”
