บทที่ 32 แนบชิด

ทว่าการนั่งอยู่บนตักแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดีนักหรอกนะ เพราะทุกครั้งที่รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ หัวใยเธอมันดันเริ่มอยู่ไม่สุข เต้นกระหน่ำเสียจนดังแข่งกับเสียงฝนได้ด้วยซ้ำ 

“บางทีฉันน่าจะลงนั่งข้างๆ” นานทีเดียวก่อนเอวาจะรวบรวมความกล้าพูดขึ้น รามเองก็นิ่งไปเลย เหมือนเขาหลับไปแล้วด้วยซ้ำ 

“ทำไม นั่งตักกูแล...