บทที่ 75 ขอเวลาหน่อย

ความเงียบในห้องคอนโดหรูหนักอึ้งจนน่าอึดอัด เอวาสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกั้นหยดน้ำตาที่เอ่อล้น นัยน์ตากลมโตใต้กรอบแว่นที่เคยสุกสว่าง บัดนี้กลับหม่นแสงและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“ฉันเชื่อค่ะว่าพี่รามไม่รู้เรื่อง” ในที่สุดเธอก็พูดหลังจากเงียบไปสักพัก “และฉันก็ไม่ได้โทษพี่เลย พี่ไม่ได้ทำอะไรผิด”

รามขย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ