บทที่ 9 เริ่มเอง

เอวากอดรัดเอวสอบของรามไว้แน่น ใบหน้าหวานซบลงกับแผ่นหลังกว้าง พลางถูไถแก้มเนียนไปมาอย่างหาที่พึ่ง ลมหายใจอุ่นร้อนหอบถี่เป่ารดเนื้อผ้า ริมฝีปากอุ่นนุ่มพรมจูบไปทั่วเหมือนคนไร้สติ

“อื้อ... ร้อน ไม่ไหวแล้ว...” เสียงหวานครางพร่าชิดแผ่นหลัง ก่อนที่มือไม้เล็กๆ จะเริ่มไม่อยู่นิ่ง ลูบไล้ขึ้นมาตามหน้าท้องลอนสวยของรามอย่างถือวิสาสะ

“เฮ้ย! ทำอะไรของเธอวะ!” รามสติแทบหลุด เขาหมุนตัวกลับมา

รวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้แล้วดันออกแรงๆ “ตั้งสติหน่อยสิเว้ย

เขาพยายามพูด มือตบหน้าเธอเบาๆ เพื่อเรียกสติ แต่เอวาในตอนนี้ล่องลอยไปแล้ว ดวงตากลมโตปรือปรอยหวานฉ่ำไปด้วยอารมณ์เสน่หา เธอไม่สนใจแรงผลักเลยสักนิด พอโดนรามดันออก ร่างเล็กกลับยิ่งโผเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งเขาขืนเธอยิ่งสู้ โถมเข้าหาความอบอุ่น ยื่นหน้าเข้าไปนัวเนีย ซุกไซ้ซอกคอหนาของรามอย่างหิวโหย ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดจูบสะเปะสะปะไปตามสันกร้าวและลูกกระเดือกของชายหนุ่ม

“ช่วยด้วย... มันร้อนไปหมดแล้ว ฉัน… อือ…” มือเล็กปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของรามออกด้วยความใจร้อน พยายามซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกกว้างเปลือยเปล่า 

“อย่าลามปาม…”

รามพูดเสียงต่ำ กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ เลือดในกายฉีดพุ่งขึ้นหน้าอย่างควบคุมไม่อยู่ เขากัดฟันแน่น พยายามดึงสติอันน้อยที่ถูกคนอ่อนหัดยั่วยวนจนแทบเตลิดกลับ ดันเธอออกไปไกลในที่สุด 

“บอกว่าอย่าลามปามไงวะ!” เขาตวาดเสียงพร่า ร่างสูงถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อตั้งหลัก

เอวาที่กำลังโดนความต้องการกัดกินจนแทบคลั่ง พอโดนรามปฏิเสธหลายครั้ง จึงพุ่งเป้าไปยังคนข้างๆ แทน นั่นคือคิณ

“มะ...มองกูทำไมเนี่ย” 

ร่างสูงสะดุ้งโหย่ง ร้องเสียงหลงเมื่อคนตัวเล็กในชุดเกาะอกสีแดงรัดติ้วกระโจนพุ่งเข้าหาตัวเอง เอวาใช้สองแขนเรียวเกาะหมับเข้าที่ลำคอของคิณ ทิ้งน้ำหนักตัวลงไปจนเขาต้องรีบรวบเอวเธอไว้ด้วยความตกใจ ใบหน้าเนียนซุกไซ้ลงที่ซอกคอหนาอย่างรวดเร็วเหมือนที่ทำกับรามเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน

“อือ… อุ่นจัง อา...” เอวาพึมพำเสียงกระเซ้าเซ็กซี่ เธอผละออกมาเล็กน้อย ใช้สองจับใบหน้าเหลอหลาของคิณไว้ ทำท่าเหมือนจะจูบ

“ไอ้รามช่วยกูด้วย น้องมันจะจูบกูแล้ว!!” คิณร้องลั่น ปล่อยที่กอดเอวบางมาดันใบหน้าหวานออกห่าง ตัวสูงดิ้นพล่าน หากจับเธอทุ่มลงพื้นได้คงทำไปแล้ว

แต่เหมือนยัยตัวเล็กนี่จะแรงเยอะไม่น้อย เธอเบี่ยงตัวหลบมือนั่น คว้าหมับเข้าที่ท้ายทอย ก่อนซุกหน้าไปที่ซอกคอของคิณ กดจูบแรงๆ จนเจ้าของร่างถึงกับตาโต

รามมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหงุดหงิดปนโมโห ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ก็หน้ามืดตามัว เดินเข้าไปแยกทั้งสองออกจากกันอย่างแรง ดึงเอวาเข้ามาสู่อ้อมกอดตัวเองแทน

พลันได้ที่พึ่งใหม่เอวาก็รีบหมุนตัวกลับมาซุกหน้าลงกับอกแกร่งของรามทันที สองมือเรียวคว้าคอแกร่งไว้แล้วเริ่มบดเบียดเรือนร่างนุ่มนิ่มเข้าหา

“มึงออกไปก่อนคิณ!” รามตวาดลั่นห้อง ไม่รู้ทำไมถึงได้โมโหจนฟิวส์ขาดแบบนี้

“แล้วเรื่องเจ๊วรนุชบล่ะ มึงจะเอาไง” คิณพูดไปหอบหายใจไป มองเอวาอย่างหวาดระแวงขั้นสุด

“มึงไปจัดการแทนกู เดี๋ยวกูเอายัยนี่ลงแล้วจะตามไป” เขาพูดเสียงต่ำลอดไรฟัน กอดรัดเอวเอวาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธอหลุดไปหาคนอื่นได้อีก “อย่าลืมล๊อกประตูข้างนอกให้กูด้วย คืนนี้ถ้าไม่มีใครตาย ห้ามใครหน้าไหนเข้ามาวุ่นวายในห้องนี้เด็ดขาด!”

พอเห็นแววตาของเพื่อน คิณก็รู้ได้ในทันทีว่าถ้ารีรออีกแค่วินาทีเดียว คนที่จะโดนถีบคงเป็นเขาเอง ในที่สุดเขาก็ยกมือสองข้างขึ้นเสมอตัว 

“เออๆ กูไปแล้ว มึงก็ระวังๆ หน่อยแล้วกัน ยิ่งตัวเล็กอยู่ ตายขึ้นมาจะยุ่ง”

ไม่ลืมเอ่ยแซวก่อนเดินหนี ปิดประตูเสียงดังใส่หน้า

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระเส่า เสียงครางสุดสยิวของเอวา และเสียงหัวใจของรามที่เต้นกระหน่ำในอก ร่างเล็กในอ้อมแขนยังคงดิ้นรนซุกไซ้ ลูบไล้เขาผ่านเสื้อตัวหนา เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นตวัดสายตามองรามหวานหยาดเยิ้ม ริมฝีปากสีแดงสดเผยอออกน้อยๆ อย่างเชิญชวน

“ฉันไม่ไหวแล้ว ทำยังไงก็ได้ ได้โปรด…” 

บ้าจริง! เธอกล้าอ้อนเขาด้วยสีหน้าแบบนั้นได้ยังไง รู้ไหมว่ามันทำให้สติเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว อยากจับเธอมาจูบใจจะขาด แต่เขาจะไม่ทำอย่างนั้น 

ถึงจะไม่ใช่คนดีเด่อะไร แต่รามมีกฎเหล็กของตัวเองข้อหนึ่ง นั่นคือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่ขืนใจผู้หญิงโดยเด็ดขาด เขารู้ว่าเอวาในตอนนี้คลั่งเพราะฤทธิ์ยา ไม่ได้ต้องการเสนอตัวให้จริงๆ เพราะงั้นจึงยั้งตัวเองไว้อย่างสุดฤทธิ์

“พวกมันให้มึงกินไปเยอะแค่ไหนวะถึงได้เป็นขนาดนี้ แม่ง!!” เขาสบถ ก่อนช้อนร่างเล็ก เดินตรงดิ่งไปยังห้องน้ำหลังจากนั้น 

ทางเดียวที่พอจะช่วยได้คงมีแต่น้ำเย็นๆ เท่านั้น หากจะส่งโรงพยาบาลตอนนี้คงไม่ไหว เขากลัวว่าเธอจะปล้ำตัวเองระหว่างทาง 

“ให้กินพร้อมเหล้าแน่ ไอ้พวกเวรเอ๊ย! ไม่งั้นฤทธิ์คงไม่แรงขนาดนี้” 

บ่นไปพลางพาเธอเดินเข้าไปใต้ฝักบัวอย่างทุลักทุเล ระหว่างกำลังง่วนอยู่กับการหาที่เปิดน้ำ ยัยตัวเล็กก็กำลังไล่จูบ ไล่สำรวจเขาไปเรื่อย 

“อยู่นิ่งๆ ได้ไหมวะ กูหาที่เปิดน้ำไม่เจอ…!” 

เสียงเข้มหายไปในลำคอทันทีเมื่อในที่สุด ริมฝีปากแสนหวานก็หาปากเขาเจอ เอวากดจูบแรงๆ พยายามขยับริมฝีปากเชิญชวนอย่างอ่อนหัด เขาไม่ได้ผลักเธอออกทันที แต่รามกลับนิ่ง ให้ยัยตัวเล็กตักตวงกับตัวเอง จนในที่สุดเหมือนสติจะขาดสะบัดลง เมื่อลิ้นอุ่นนุ่มพยายามแทรกเข้ามาหาเขา 

“ถ้าอยากขนาดนั้น เดี๋ยวกูจัดให้เอง!” 

พูดจบก็คว้าหมับเข้าที่ท้ายทอยเอวา มือหนึ่งเปิดน้ำเย็นๆ รดเข้าที่หัว พร้อมระดมจูบเธออย่างบ้าคลั่ง 

พลันสัมผัสถึงความเย็นเยียบ เธอก็สะดุ้ง กรีดร้องดิ้นหนี แต่ตอนนี้รามไม่ปล่อยเธออีกต่อไป เขาดันเธอเข้ากับผนังห้องน้ำ กดริมฝีปากดุดันจนเธอหายใจแทบไม่ทัน 

“อย่าหนี ตอนนี้กูกำลังสนองให้อยู่แล้วนี่ไง!”