บทที่ 116 ฉันต้องช่วยอย่างน้อยหนึ่งคน

มุมมองของซาร่าห์

วันศุกร์

ราตรีกาลมาเยือนพร้อมกับความเงียบสงัด ฉันและแลร์รี่นั่งอยู่ที่ร้านกาแฟใต้คอนโดมิเนียม จัดการแซนด์วิชง่ายๆ จนหมดเกลี้ยงไปแล้ว

เราสองคนต่างจดจ่ออยู่กับแผนที่วาดมือบนโต๊ะกาแฟ ศีรษะของเราแทบจะชิดติดกัน

มันเป็นกระดาษสีขาวที่ยับยู่ยี่ มีรอยดินสอลากเส้นโยงไปมา หากพินิจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ