บทที่ 32 ทุกคนดูเหมือนจะเป็นห่วงซาร่าห์

หลังมื้อค่ำ ฉันปลีกตัวมาที่ห้องสมุดประจำตระกูล นั่งจมอยู่กับความคิดเพียงลำพังภายใต้แสงไฟสลัว

ทันใดนั้น เสียงเปียโนก็แว่วมากระทบโสตประสาท ฉันเดินตามเสียงนั้นไปจนถึงหน้าห้องเปียโน คนที่กำลังเล่นอยู่คือมาร์ตา

บทเพลงของไซคอฟสกี... เธอเล่นได้ไม่เลวเลยจริง ๆ

ฉันไม่อยากรบกวนเธอ จึงพยักหน้าให้เล็กน้อยแล้วเต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ