บทที่ 1 1
ดวงตากลมโตมองกลีบกุหลาบสีแดงซึ่งถูกจัดวางเรียงรายเป็นรูปหัวใจบนฟูกขาวอย่างเหม่อลอย มัสยายืนอยู่อย่างนี้มาร่วมห้านาทีเห็นจะได้ ความจุกอกที่ตีตื้นขึ้นมายังคงอยู่ไม่จางลงแม้แต่น้อย
วันนี้เป็นวันแต่งงานของเธอ... เป็นการแต่งงานที่บ่าวสาวไม่ได้
เต็มใจ โดยเฉพาะเขา
หลังจากที่ญาติผู้ใหญ่เข้ามาอวยพรชีวิตคู่ คล้อยหลังจากนั้น
ไม่นานนักสามีทางนิตินัยก็คว้ากุญแจรถแล้วขับออกไป ทิ้งคำพูดทิ่มแทงหัวใจกันไว้ไม่กี่ประโยค
‘คิดว่าผมทำใจทนเข้าห้องหอกับผู้หญิงอย่างคุณได้?’
มัสยาไม่ได้ยินดีที่ได้แต่งงานกับโมกข์ เพราะเธอรู้ว่าเขาไม่ได้มีใจให้กัน ไม่อยากบังคับฝืนใจให้ใครมารับผิดชอบในเรื่องนี้ มันเป็นความจริงที่เมื่อก่อนเธอ ‘เคย’ แอบรักและเทิดทูนผู้ชายอย่างเขา
แต่เมื่อโดนคนใจร้ายตอกย้ำกันซ้ำๆ ความรู้สึกที่มีมันเลยเริ่มเลือนหายตามวันเวลา
มัสยาปัดเรื่องกัดกินใจออกไป เท้าเรียวเบี่ยงทิศทางไปยังห้องน้ำ จัดการปลดชุดฟูฟ่องสีขาวนวลด้วยความยากลำบาก เงาที่สะท้อนอยู่ตรงหน้าคือตัวเอง ทว่าแววตาที่ฉายออกมานั้นเหมือนกำลังย้อนกลับไปในวันวาน
ไม่อยากนึกถึง ไม่อยากให้มันมีอิทธิพลอีกแล้ว
‘ว่านคงรู้ว่าเขาจะเลือกใคร พนันกับพี่ไหมล่ะ’
ไม่ต้องลงทุนเสี่ยงพนันอะไร มัสยารู้ตัวดีว่าโมกข์ไม่มีทางเลือกคนอย่างเธอ และเพราะรู้คำตอบดีถึงได้ปลีกตัวออกมาอย่างเงียบงัน
ระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา เธอกับโมกข์กลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน มีคุยหรือทักทายตามมารยาทยามที่สองครอบครัวพบเจอกัน
เท่านั้น
กระทั่งสองเดือนก่อนเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น เธอตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่บ้านของสกุณาผู้เป็นย่าของโมกข์ อีกทั้งท่านยังเป็นคนที่เคยอุปการะมารดาของเธอ
ต่างคนต่างนั่งนิ่งราวกับพยายามทบทวนกับสิ่งที่เกิดขึ้น
‘จะเอายังไง’ มันคือประโยคแรกของโมกข์ หลังจากที่เราตื่นขึ้นมาเผชิญความจริง
‘คุณไม่พูด ว่านไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้’
‘ดี!’
ต่อให้เราสองคนอยากทำให้เรื่องนี้กลืนหายไปกับคลื่นทะเล แต่หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง อีกทั้งบ้านที่อาศัยซุกหัวนอนมาตลอดสองสามวันที่ผ่านมาก็เป็นบ้านของครอบครัวโมกข์
ผู้ใหญ่ต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด ประมุขของบ้านเอ่ยสั่งเสียงเฉียบขาดให้โมกข์รับผิดชอบต่อผลการกระทำ
จบลงที่การแต่งงาน แต่เจ้าบ่าวกลับหนีหายไปหลังจากที่ส่งตัวเข้าเรือนหอ
มันน่าขันดีใช่ไหมล่ะ?
มัสยารู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นจากการนอนแช่น้ำ อันที่จริงการที่โมกข์หุนหันรีบปรี่ออกจากบ้านไปมันเป็นผลดีกับเธอไม่น้อย แต่มันเหมือนการหนีปัญหา เพราะถึงอย่างไรสถานะระหว่างเรามันก็เปลี่ยนไปแล้ว
และมัสยาคิดว่ามันไม่ได้เปลี่ยนไปในทางที่ดีสักนิด
บ้านหลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่แถบชานเมืองช่างเงียบเหงา รู้มาว่าเป็นบ้านที่โมกข์ซื้อไว้เมื่อต้นปี ไม่คิดว่ามันจะถูกใช้เป็นเรือนหอแบบนี้
‘เราจะย้ายออกไปอยู่บ้านอีกหลัง หวังว่าคุณคงไม่ใช่ลูกแหง่ติดพ่อแม่’
‘ถึงจะแต่งงานกันแล้ว แต่คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายชีวิตผม’
‘ว่านทราบดีค่ะ คุณวางใจเถอะ’
เจ้าของร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำหย่อนสะโพกลงเก้าอี้สตูลหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง บรรจงปาดครีมลงบนใบหน้าอย่างใจเย็น ไม่สนแม้โทรศัพท์มือถือมีการแจ้งเตือน
ชีวิตคู่เริ่มต้นขึ้นแบบไม่สวยงามสักนิด ทั้งเธอทั้งโมกข์ต่างจำใจแต่งงานกันเพียงเพราะความต้องการของผู้หลักผู้ใหญ่ สองครอบครัวเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่วูบหนึ่งมัสยากลับมองเห็นแววตาพึงพอใจของคนเป็นพ่อ
‘อาไม่ว่า หากโมกข์กับน้องจะรักหรือคบหากัน แต่ถึงอย่างไรโมกข์ก็ควรให้เกียรติน้องบ้าง’
‘ผมจะรับผิดชอบว่านเอง คุณอาไม่ต้องห่วง’
มัสยารู้ดี การแต่งงานของเธอกับโมกข์ในสายตาคนอื่นนั้น ไม่ได้ต่างอะไรจากการจับผู้ชายเพราะหวัง ‘ต่อเงิน’ ให้กับธุรกิจครอบครัว
น้อยคนที่จะยินดี อย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้แต่ตัวบ่าวสาวก็ไม่ได้
ชื่นใจกับการสมรสสักนิด
สิ่งที่ทำให้เธอขุ่นข้องใจนั้นมีหลายเรื่อง อย่างแรกก็คือเหตุใดทั้งเธอและโมกข์ถึงไปอยู่ในห้องนอนบนเตียงเดียวกันสภาพเปลือยเปล่า
และสอง... ทำไมเขาถึงได้ตกปากรับคำอย่างง่ายดาย หากจะพูดว่าโมกข์มีใจพิศวาสให้แก่กันก็น่าขันเกินไป
ถ้าเป็นผู้หญิงอีกคนก็ว่าไปอย่าง... คนที่กระหน่ำส่งไลน์และโทรเข้ามานี่ไง
ปาลิดาเป็นลูกพี่ลูกน้องซึ่งเป็นลูกติดมาจากสามีของคุณอากมล เท่ากับว่าเราไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด ปาลิดาย้ายเข้ามาอยู่บ้านเดียวกับเธอหลังจากที่คุณอากมลกับสามีจากไปด้วยอุบัติเหตุ แม้จะโตมาด้วยกัน แต่มัสยาไม่ใช่คนโง่ที่จะอ่านสายตาคู่นั้นไม่ออก
มัสยาคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนโลกแคบ ไม่ได้คิดไปเอง ความรู้สึก
มันบอกแบบนั้น เช่นอะไรที่เธอมี อีกไม่นานของเหล่านั้นปาลิดาจะ
มีในครอบครองเช่นกัน ทุกอย่างจะเริ่มจากของเล็กๆ น้อยๆ พวกของใช้ต่างๆ
รวมไปถึง... เรื่องความรัก
