บทที่ 47 47

“ยังไม่กลับอีกเหรอวะ” ในโรงรถก็ไม่มีรถมันจอดอยู่ ไม่รู้ว่าจอดนอกบ้านหรือนั่งแท็กซี่มาที่นี่

สักพักเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่มัสยาจะเดินตัวปลิวเข้ามาในห้อง นัยน์ตาคมเพ่งพิศดวงหน้างามซึ่งมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดตามใบหน้า

เจ้าตัวเลิกคิ้วเหมือนสงสัยเพียงแต่ไม่ได้เอ่ยปากถามกัน

“คุยงานเป็นไงบ้าง” เขาเป็น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ