บทที่ 70 70

มัสยาผวาเล็กน้อยที่จู่ๆ ร่างสูงอุ้มเธอขึ้นลอยหวือจนต้องเกี่ยวขาไว้กับเอวสอบ ปากยังประกบกันไม่ห่าง แขนก็กอดคอเขาไว้ปล่อยให้โมกข์เป็นคนนำทาง

เหมือนตอนนี้เธอจะนั่งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง โมกข์แทรกตัวเข้ามาระหว่างขาของเธอ ปากเราละจากกันในที่สุด ต่างฝ่ายต่างหอบแรง

ยอดอกชูชันครูดไปมากับแผงอกกว้างจนมัสยาซ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ