บทที่ 3 ตอนที่ 2 แค่เมียแต่งอย่ามาสั่งได้ปะ
ตอนที่ 2 แค่เมียแต่งอย่ามาสั่งได้ปะ
อีกด้านของคนตอบข้อความ
"ไอ้เชี้ย มึงจะมานั่งเล่นโทรศัพท์หรือแดกเหล้าครับ ?" ดลธีเพื่อนสนิทพูดพลางชะเง้อคอมองหน้าจอที่เพื่อนรักกดพิมพ์อะไรบางอย่าง ไม่แม้แต่จะแหงนมองคนอื่น ๆ หรือเสียงของเขาเลยสักนิด
"ไอ้ไอซ์!" เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง โดยครั้งนี้สามารถทำให้เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมาสบตาได้
"..." เจ้าของชื่อเงยหน้ามองด้วยแววตาราบเรียบ หรี่มองมันที่เหมือนไม่พอใจก่อนจะเลิกคิ้วถาม ?
"ถ้าไม่แดกแล้วก็กลับ เช้าแล้ว"
"ควรพอตั้งนานแล้วหรือเปล่า"
"วันเกิดมึงทั้งที กูก็อยากให้มันสุด ๆ"
"วันเกิดกู แต่คนที่สุดคงเป็นมึง"
"พูดแบบนี้อีกแล้ว ไม่เอาไม่พูด" ดลธีส่ายหน้ายิ้มให้เพื่อนรัก
"หึหึ.." คณาธิปถึงกับแค่นหัวเราะมองเพื่อนรักที่โอบหญิงสาวถึงสองคนในตอนนี้ ก่อนจะชี้ไปที่รถส่งสายตาบอกมันว่าเขาจะออกไปสูบบุหรี่และนั่งรอที่รถแทน
"มึงไม่เอาเหรอ ?"
"ไม่"
"ถ้ามึงกลับไปแล้วเงี่ยนใส่ธิชากูเอามึงตายนะ"
"ถ้ากูกลับแล้วบอกธิชาว่ามึงกอดสาวอยู่ มึงก็ตายเหมือนกันนะ"
"กูกอดมาให้มึงเลือกนะเพื่อน.."
"ขอบคุณสำหรับความหวังดี แต่ไม่ต้อง เร็ว ๆ กูไปรอที่รถ" คณาธิปพูดเสียงเรียบตบบ่าดลธีไปสองสามครั้ง เดินผ่านไปยังประตูทางออก
ทันทีที่ออกจากสถานที่อโคจร เขาก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดดูช่องแชตมองข้อความที่รุ่นน้องตอบกลับมายิ้ม ๆ
(ขับรถปลอดภัยนะคะ)
แต่ครั้นจะให้ตอบกลับคงไม่ใช่เขา จึงทำได้เพียงอ่านไม่ตอบเหมือนอย่างที่เคยทำ
หน้านิ้วโป้งเลื่อนกดดูเรื่อย ๆ จนกดเข้าไปดูโพรไฟล์ลินดา เธอเมื่อห้าปีก่อนกับตอนนี้ต่างกันมาก
ลินดาโตขึ้นพร้อมกับความสวยที่มากขึ้นกว่าเดิม เพราะตอนนี้เธอเป็นลินดาที่โตเต็มสาวแล้วไม่ใช่ลินดาในวัย 19 ปี อีกต่อไป
ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ามองเมื่อหลายปีก่อนเปลี่ยนเป็นสวยน่าหลงใหล ดูกี่ครั้งก็ไม่เบื่อ ผิดกับคนอื่น ๆ ...
"หน้ามึงจะทิ่มโทรศัพท์อยู่แล้วนะ ดูเหี้ยอะไร สองทีละนะ" ดลธีพูดขึ้นเสียงดัง ทว่าเสียงเขาไม่สามารถเรียกความสนใจจากไอ้ไอซ์ได้เลย
เขาจึงแย่งโทรศัพท์ของมันมาถือเอง แล้ววิ่งไปที่ข้างคนขับ..ท่ามกลางสายตาไอทรานที่แดกหัวเขาไปแล้วกว่าครึ่ง
"ลินดาเหรอ ? กลับมาแล้วหรือไง"
"สวยอะ โตขึ้นเยอะเลย"
ปัง! เจ้าของรถปิดประตูรถเสียงดัง
"เอาโทรศัพท์มา" คณาธิปพูดเสียงเรียบแบมือขอโทรศัพท์ตัวเองคืน
"ขอดูหน่อย"
"เอาคืนมา"
"อย่าหวงได้ปะ กูแค่ขอดู"
"อย่าเสือก"
"ยิ่งโตยิ่งสวย ตอนนั้นทำไมมึงไม่จัด ๆ ไปเลยวะ น้องมันจะได้ไม่ต้อง.."
"อย่าเสือก!" เจ้าของโทรศัพท์ตวาดเสียงดัง กระชากโทรศัพท์กลับมาเก็บใส่กระเป๋ากางเกง หันไปจ้องไอ้ดลธีตาเขม็ง
"กูก็แค่งงกับมึง"
"ไม่ต้องงง แล้วก็ไม่ต้องเสือก"
"ไอ้สัด!"
"จะกลับเลยใช่ไหม"
"ไปนอนบ้านมึงดิ"
"อืม.." ชายหนุ่มตอบรับในลำคอ ขับรถด้วยความเร็วคงที่เงียบ ๆ ไร้ซึ่งบทสนทนา มีเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวันที่ดังถามอยู่ข้างหูจนเกือบถึงบ้าน
"น้องแม่งน่ารักว่ะ"
"โตมาก"
"มึงไม่รู้สึกอะไรก็ปฏิเสธไปเลยดิ"
"ถึงบ้านแล้ว ลงไป" เมื่อรถจอดในลานจอด เขาก็เอ่ยไล่มันลงไปทันที นั่งพูดนั่งพล่ามมาตลอดทางคงหิวน้ำน่าดู
บ้านประภาวิทย์..
"มาแบบนี้เดี๋ยวพ่อแม่ธิชาก็บ่นเอาหรอก" เสียงคุณคุณาผู้เป็นพ่อดังขึ้น
"บ่นทำไม ผมไม่ได้ทำอะไรผิด ก็แค่พาเพื่อนกลับมาดื่มต่อที่บ้าน ถ้าพ่อแม่ธิชามีปัญหาก็ให้มารับธิชากลับไป ลำพังตัวเธอเองไม่ยักจะมีปัญหาอะไร" คณาธิปตอบผู้เป็นพ่อเสียงเรียบ เดินนำหน้าไปยังห้องรับแขกเพื่อหวังจะนั่งดื่มต่อเงียบ ๆ ในเช้าวันใหม่ของวันนี้
"ไอทรานมึงกำลังทำอะไรอยู่ รู้ตัวบ้างไหม ?"
"รู้ ธิชาเลิกกับไอ้ดลแล้ว ตอนนี้เธอเป็นเมียผม พ่อพอใจหรือยัง ?"
"มึงไม่กลัวถ่านไฟเก่าจะปะทุหรือไง"
"..ถ้าอยากปะทุก็ปะทุ"
"มึงกำลังชักศึกเข้าบ้าน" คุณาเค้นเสียงลอดไรฟันว่าให้ลูกชายเสียงแข็ง ก่อนจะเห็นธิชาเดินผ่านไป
"ธิชา" เขาเรียกเธอที่เดินผ่านห้องรับแขกไปเสียงเรียบ
"คะ ?" เธอหยุดยืนที่ประตูมองพ่อลูกคู่นี้ที่กำลังเขม่นตาใส่กัน
ไอทรานยืนขึ้นเต็มความสูงเดินมาโอบเอวธิชาคว้าแขนเธอให้โอบกอดเขาไม่ต่างกันต่อหน้าผู้เป็นพ่อ ก้มมองใบหน้าคนในอกก่อนจะยิ้มให้ แล้วโน้มใบหน้าเข้าใกล้คล้ายจะจูบ..
"เออ ๆ กูเชื่อมึง อย่าทำให้กูหน้าแหกก็แล้วกัน"
"หึ.." ไอทรานแค่นหัวเราะ ผละกอดจากธิชาให้เธอเป็นอิสระ มองตามหลังผู้เป็นพ่อ ดันลิ้นสากติดกระพุ้งแก้มหงุดหงิดอย่างชัดเจน
"ต่อไปก็อย่าพามา เดี๋ยวมีปัญหาอีก"
"เป็นแค่เมียแต่งอย่ามาสั่งได้ปะ" เขาสวนกลับธิชาเสียงเรียบ
"ฉันก็ไม่อยากมีปัญหากับนายหรอกนะ"
"..." เขาหรี่ตามองเธอนิ่งสลับกับไอ้ดลธีที่เดินยิ้มมุมปากเข้ามา
"แหม! เมียเก่ากูนี่สวยไม่สร่างเลยนะ" ดลธียิ้มกริ่มมองตามหลังตาเป็นมัน
"ก็เอาไปเป็นเมียมึงอีกรอบเลยดิ"
"ได้ด้วยเหรอวะ หึหึ.."
"..." ได้ดิ แต่อีกนาน รอหน่อยแล้วกัน
