บทที่ 5 ตอนที่ 4 เนียนขึ้นห้อง
ตอนที่ 4 เนียนขึ้นห้อง
หลังมื้ออาหารลินดายิ้มแก้มแทบปริตลอดทาง เพราะคนด้านข้างดูจะเอ็นดูเธอมากเหมือนเมื่อหลายปีก่อนไม่เปลี่ยน ทำใจดวงน้อยที่คิดไม่ซื่อพานคิดไปไกล วาดฝันไปถึงตอนที่ตกลงเป็นแฟน
"มีงานให้ทำหรือเปล่า"
"ลินดาไม่มีค่ะ พี่ไอซ์มีเหรอคะ"
"ไม่มี"
"แบบนี้เรา..จะไปไหนกันต่อเหรอคะ หรือกลับเลย"
"กลับเลย"
"ค่ะ ^ ^" เธอยิ้มตอบไม่เรื่องมาก
จนเมื่อรถเคลื่อนมาจอดที่ลานจอดวีไอพี
"ขอบคุณที่มาส่ง มารับ แล้วก็..เลี้ยงข้าวค่ะ"
"ไม่ต้องขอบคุณ"
"ขอบคุณค่ะ"
"..." คำพูดและรอยยิ้มของลินดาทำเขาขมวดคิ้ว พลันคิดว่าเด็กคนนี้โลกสดใสตลอดเวลาเลยหรือไง ถึงได้ยิ้มไม่หุบแบบนี้อยู่แทบตลอด
"พี่ไอซ์จะขึ้นไปพักที่ห้องเหรอคะ"
"อืม"
"^ ^"
เราสองคนเดินข้างกันจนกระทั่งเข้าไปอยู่ในลิฟต์ ลินดาอาสากดชั้นเจ็ดให้คนด้านข้างยิ้ม ๆ และเมื่อประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นของเธอ ลินดาก็หันไปเอ่ย..
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ^ ^"
"อืม" ไอทรานครางรับในลำคอเดินออกมาหยุดข้างร่างเล็ก
"..." ลินดาขมวดคิ้วมองชายหนุ่มที่เธอแอบชอบ เดินตามหลังออกมาด้วยความงุนงง
"...ห้องหมายเลขอะไร"
"คะ ?"
"ห้องหมายเลขอะไร ไปทางซ้ายหรือขวา" ถามพลางล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองมือสบตาลินดานิ่ง
ลินดาไม่ตอบแต่เลือกเดินนำหน้าไป จนประตูห้องเปิดออก ร่างสูงที่เดินตามมาติด ๆ ก็แทรกตัวเข้าไปด้านในห้องทันที
"ห..ห้องน้ำทางนี้นะคะ" เธอชี้ไปที่ห้องน้ำอย่างประหม่า
ไม่ได้คิดเผื่อไว้ว่าพี่ไอซ์จะมาห้องของเธอ ไม่อย่างนั้นจะเก็บกวาดทำความสะอาดให้เรียบร้อยยิ่งกว่านี้อีก
"ไม่ได้ปวด" ไอทรานตอบเสียงเรียบเดินสำรวจรอบห้องอย่างลืมตัว ท่ามกลางสายตางุนงงของเจ้าของห้อง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้รู้สึกเกร็งหรือกลัวอะไร
ในห้องมีแต่ข้าวของเครื่องใช้ผู้หญิง ไม่มีของผู้ชายอย่างที่คิด
"ไปเรียนนอกกลับมามีแฟนหรือยัง" เขาถามในตอนที่เอนตัวพิงโซฟา ตบเบาะที่ว่างด้านข้างให้ลินดาที่กำลังหยิบน้ำหวานออกมาให้ มานั่งข้างกัน
"ไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลยค่ะ" ตอบไปตามความจริง ใจอยู่ที่ไทยจะให้ไปมีแฟนเป็นหนุ่มนอกได้ยังไง ต้องมีแฟนเป็นคนไทยสิ ยิ่งเป็นคนด้านข้างได้ยิ่งดี
"ไม่จริง"
"จริงค่ะ ลินดาไปเรียน เรียนรู้งาน"
"ไม่มีมาวนเวียนเลยคงไม่ใช่"
"มีบ้างค่ะ นิดหน่อย"
"แล้วที่เคยบอกยังทำอยู่หรือเปล่า ?" เขาถามออกไปทั้งที่ไม่รู้ว่าเธอจะจำได้หรือเปล่า
เวลาผ่านไปหลายปี เราต่างก็เจอใครใหม่ ถ้าเธอเคยเป็นของใครมาก่อนเขาก็ไม่แปลกใจ จะให้โทษเธอฝ่ายเดียวคงไม่ได้ เราต่างก็ห่างหาย 'เธอยังเด็ก ส่วนเขาก็ยังสนุก'
"หมายถึงอะไรเหรอคะ"
"ไม่รู้จริง ๆ หรือลืมไปแล้ว"
"ขอใบ้สักนิดได้ไหมคะ"
"ไม่ใบ้"
"..ทำไมใจร้ายจัง"
"ปกติใจดีหรือไง"
"ก็ไม่ค่ะ ตอนเรียนก็ดุอยู่บ่อย ๆ" เธอยู่ปากใส่คนด้านข้างที่หันมาสบตากันไม่กะพริบ
พลางคิดว่า..กาลเวลาไม่ได้เปลี่ยนเขาเลย หล่อยังไงก็เหมือนเดิม ทุกอย่างยังเหมือนเดิม มีแต่ความรู้สึกของเธอในวันนี้ละมั้ง ที่เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม
"ไม่ชอบน้ำหวาน มีแอลกอฮอล์ไหม"
"มีค่ะ"
"ในตู้เย็นใช่ไหม ?"
"อยู่ที่เซเว่นด้านล่างคอนโดค่ะ"
"..ลินดา" ไอทรานเรียกร่างเล็กด้านข้างเสียงเรียบ จ้องเธอตาเขม็ง
"ก็พี่ไอซ์ไม่ยอมใบ้นี่คะ ลินดานึกไม่ออก"
"ลืมแล้วก็ลืมไปลินดา"
"ไม่ลืม มันติดในหัวแต่ลินดานึกไม่ออก"
"ติดตรงไหน หันมา จะหยิบออกให้"
"พี่ไอซ์ใจร้าย ~"
"คนใจร้ายคือเธอต่างหาก จำอะไรไม่ได้สักอย่าง"
"ลินดาจะจำได้ถ้ามีคำใบ้"
"ลงไปซื้อเบียร์ให้ก่อนเดี๋ยวบอก"
"พูดแล้วนะคะ"
"อืม" เขาพยักหน้ารับในลำคอ หยิบแบงก์สีเทายื่นให้ เอ่ยบอกเธอว่าอยากกินอะไรก็ซื้อขึ้นมา จะได้ไม่ต้องลงไปอีก
ทันทีที่ลินดาปิดประตูห้องออกไปซื้อของ เขาก็รีบหยัดกายขึ้นเต็มความสูง เปิดห้องนู้นนี้ดูซอกแซก จนมาหยุดที่ห้องนอนลินดา
ทุกอย่างวางเรียบร้อย จัดเป็นระเบียบสมกับเป็นลินดาที่น่ารักน่าทะนุถนอมจริง ๆ มีหลายวูบที่คิดว่าเธอมีมุมร้ายบ้างหรือเปล่า ดูจากหน้าตาแล้วก็คงต้อง...
ครืด ครืด..
เสียงไอแพดที่วางคว่ำหน้าบนเตียงนอนสั่นครืดสองครั้งติด คนเสียมารยาทอย่างไอทรานรีบเดินไปหยิบขึ้นมาเปิดดูทันที
ความอยากรู้อยากเห็นหายวับไปกับตาเมื่อภาพหน้าจอเป็นรูปเขา รูปที่ไอ้ดลธีลงและแท็กมาเมื่อวันเกิด เขารีบล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือมากดถ่ายคลิปวิดีโอเอาไว้ดูต่างหน้า ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอให้กับความไม่เปลี่ยนใจของลินดา
นอกจากนั้นเขายังเจอสมุดบันทึกที่วางข้างเตียง..เปิดหน้าแรกก็โดนเลย
"ปกติก็ไม่มีมารยาทอยู่แล้วนะ เปิดเลยแล้วกัน" ไอทรานพึมพำมองสมุดบันทึกที่สภาพยังดีอยู่ จนสะดุดเข้ากับชื่อตัวเองและชื่อลินดา
สะดุดอีกครั้งตรงสถานภาพ..
"หึหึ เด็กน้อย.." เสียงแค่นหัวเราะดังขึ้นในลำคอพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก
