บทที่ 6 ตอนที่ 5 ตีตราจอง Mini Nc
ตอนที่ 5 ตีตราจอง Mini Nc
ไอทรานเดินกลับออกมานั่งที่เดิม แต่ที่ผิดแปลกคือเขาไม่สามารถหุบยิ้มได้ ยิ่งรู้ว่าเจ้าของห้องนี้คลั่งเขามาก เขาก็ยิ่งเผยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะรีบตีหน้าซื่อเมื่อประตูห้องเปิดออกโดยมีลินดากับพนักงานด้านล่างที่ช่วยถือของขึ้นมา
"หนักมากค่ะ ^ ^" ลินดายิ้มหวานให้คนในห้องและหันไปเอ่ยกับคนด้านหลัง
"ขอบคุณนะคะ" พร้อมกับยื่นเงินทอนที่เหลือร้อยกว่าบาทให้พนักงานผู้ชายคนนั้นไป ทำให้คนในห้องจ้องเขม็งมาที่เธอ
"คะ ?" ลินดาเอียงคอมองท่าทางไม่พอใจของพี่ไอซ์ด้วยความแปลกใจ หยิบเบียร์ออกมาให้เขาหนึ่งกระป๋อง เก็บส่วนที่เหลือไปแช่ไว้ในตู้เย็น
ไอทรานช่วยถือถุงแอลกอฮอล์เดินตามหลังลินดาไปติด ๆ มองเธอที่ย่อตัวนั่งลงแช่เบียร์
"ปกติให้ผู้ชายคนอื่นเข้ามาในห้องแบบนี้เหรอ"
"ปกติไม่เคยมีใครเข้ามาค่ะ แต่วันนี้มีพี่ไอซ์อยู่ในห้อง ลินดาเลยไม่กลัวค่ะ"
"กลัวหน่อย ผู้ชายแปลกหน้านะน่ะที่ให้เข้ามา"
"เขาเห็นพี่ไอซ์นั่งอยู่แล้วนี่คะ ไม่กล้าทำอะไรหรอก"
"ถ้าพี่ไม่นั่งล่ะ ?"
"ก็ไม่ซื้อเยอะค่ะ ไม่หนักด้วย"
"..." ได้ยินประโยคคำพูดของลินดาทำเขาส่ายหน้ารัว เด็กไม่ดื้อไม่จริง ลินดายิ่งดื้อ เถียงทุกคำเตือนไม่ฟัง
"ทีนี้ตอบลินดาได้หรือยังคะ..เรื่องอะไร"
"ให้บอกทั้งเรื่องเลยเหรอ"
"แค่คำใบ้ก็พอค่ะ เดี๋ยวลินดาจะจูนสมองกลับไปตอนเรารู้จักกันเลย"
"ไม่อยากบอกตอนนี้"
"..คนใจร้าย" ลินดายู่ปากใส่ร่างสูงที่เดินหันหลังกลับไปนั่งที่เดิม เปิดทีวีจอใหญ่ดูหนังที่ฉายหน้าตาเฉย
"มานั่งกินขนมข้าง ๆ" ไม่ลืมตบเบาะเรียกลินดาให้มานั่งข้างกัน มองเธอเดินถือถ้วยแก้วใส่ขนมมานั่งข้างกันยิ้ม ๆ
เขาก็แค่อยากรู้ ลินดาจะเชื่อฟังเหมือนเดิมหรือเปล่า แต่ความน่ารักที่เธอมีตอนนี้เต็มร้อย กินใจมาก
"ต้องกินกี่กระป๋องถึงจะบอกคะ"
"ตอนนี้ยังไม่อยากบอก"
"หลอกใช้เหรอคะ"
"ไม่ได้หลอก จะบอกแต่ไม่ใช่ตอนนี้"
"ลินดาไม่เชื่อ เจอกันครั้งนี้พี่ไอซ์เริ่มเจ้าเล่ห์"
"ไม่เจ้าเล่ห์.."
"แล้วทำไมแขนเอื้อมมากอดเอวคะ" หรี่ตามองใบหน้าหล่อเหลาสลับกับแขนข้างที่โอบเอวเธอเนียน ๆ
"ลืมตัว" เขายกสองมือขึ้นสูงคล้ายยอมแพ้ยิ้ม ๆ
จนเมื่อหนังที่ฉายตรงหน้าจบลง ลินดาก็หันไปถามคนข้างกายอีกครั้ง..
"ดื่มไปหลายกระป๋องแล้ว บอกได้หรือยังคะ" จะว่ารอคอยอย่างมีหวังก็ได้ เผื่อว่าความสัมพันธ์ของเราจะได้ไปต่อ อะไรที่เกิดขึ้นตอนนี้ต้องรีบคว้าไว้หมดนั่นแหละ
"ไม่มีอารมณ์จะบอก"
"พี่ไอซ์.."
"ไม่เจอกันตั้งหลายปี นาน ๆ เจอทีทำหน้าบึ้งตลอด"
"ลินดาโดนแกล้งนี่คะ"
"พี่ไม่ได้แกล้งเธอ"
"ลินดาอยากรู้คำใบ้แล้วนะ"
"งั้นก็ตั้งใจฟัง.." เขาเหยียดยิ้มมุมปากมองท่าทางงอแงของเด็กน้อยด้านข้าง วางมือลงบนศีรษะลูบแผ่วเบาอย่างเอ็นดู
"O_O" คนรอฟังตาลุกวาวหน้าร้อนผ่าวจนแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง
"ร่างกายของเธอ" ตอบเสียงเรียบสบตาไม่กะพริบ
"โถ่ ลินดาก็นึกว่าเรื่องอะไร ที่บอกให้รักษาเนื้อรักษาตัวน่ะเหรอคะ ลินดาทำมาตลอดค่ะ" เธอตอบกลับทันที
วันนั้นที่พี่ไอซ์บอก เธอเข้าใจว่าเป็นห่วงกัน เป็นคำอวยพรก่อนลา จนวันนี้มาพูดให้สงสัย สรุปคือวนกลับมาประโยคนั้น ใครไม่รักตัวเองก็บ้าแล้ว เธอรักตัวเองจะตายไป แถมยังรักเขาอีกด้วย..
"รักษาเนื้อรักษาตัวรอพี่ใช่หรือเปล่า ?"
"..." ขออีกที! ได้ยินไม่ชัดเลย
"หรือให้คนอื่นไปแล้ว ?"
"..หมายถึงอะไรคะ"
"อย่าเฉไฉ เด็กแก่แดด" เขารั้งท้ายทอยลินดาให้ขยับเข้ามาใกล้สบตาไม่กะพริบ
เธอหันหนี เขารั้งกลับและยิ่งเข้าใกล้ ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
"ลินดารักตัวเองมาก ก็ต้องรักษาเนื้อรักษาตัวถูกแล้วนี่คะ"
"ลินดา.." ใช้โทนเสียงกึ่งดุเรียกเธอที่พยายามเบือนหน้าหนี
"วันนั้นเธอยังเด็ก พี่เลยปล่อยให้มีชีวิตเป็นของตัวเอง"
"ลินดาก็มีอยู่..นะคะ"
"ยังไม่เลิกชอบพี่อีกเหรอ ?"
"..." เธอเม้มปากติดกันแน่น ใบหน้าเห่อร้อนผ่าวไปถึงกกหูเหมือนว่ากำลังโดนจับได้
"ห้าปีแล้ว ถ้าไม่เลิกชอบก็ไม่ต้องเลิกแล้ว"
"ค..คะ ?"
"โตแล้วไม่ใช่เด็ก ๆ ไม่ต้องตีหน้าซื่อพี่รู้เธอคิดอะไร"
"รู้ได้ยังไงคะ ยังไม่ได้คิดเลย.."
"จริงเหรอ.." ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ลินดายิ่งขึ้น ยิ่งขึ้นจนเธอหลับตาปี๋
จุ๊บ ~
สองมือเล็กยกขึ้นมาจับใบหน้าหล่อให้ผละออกอัตโนมัติ สบตาเพียงเสี้ยววิก่อนจะหันหนี เอนตัวให้ช่วงท้ายทอยหลุดออกจากการกอบกุม
จนเผลอล้มลงนอนทาบทับกันบนโซฟา..
"ห้าปีที่ชอบมันคงเปลี่ยนเป็นรักแล้วมั้งลินดา"
"...ลุกหน่อยค่ะ"
"ไม่ลุก คุยท่านี้"
"พี่ไอซ์.."
"เธอบอกรักษาเนื้อรักษาตัว พี่ไม่เชื่อ"
"ทำยังไงถึงจะเชื่อคะ.." เธอหันหน้าหนีในตอนที่ใบหน้าหล่อขยับเข้ามาใกล้คล้ายจะจูบอีกครั้ง
ริมฝีปากหยักของคนด้านบนทาบทับไปที่ลำคอขาวพร้อมลมหายใจอุ่น ๆ ทำเธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว..
"นอนเฉย ๆ พี่จะเช็กดูว่าเราพูดจริงหรือหลอก"
"ลินดาไม่ใช่คนโกหกนะ"
"ไม่โกหกแต่ปากแข็ง" เหมือนช่วงล่างเขาที่ดีดผึงแข็งจนอยากออกมาหายใจบนโซฟาตัวยาว ถ้าไม่ติดว่าเป็นลินดาเขาคงทำไปแล้วไม่ตะล่อมอยู่แบบนี้แน่
"พี่จะเช็กของแล้วนะ.."
"ช..เช็กยังไงบ้างคะ"
"ก็อย่าหลับตา ลืมตาดูให้ตลอด" ว่าแล้วเชยปลายคางลินดาให้หันมาสบตา คลอเคลียปลายจมูกโด่งของเธอด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะบีบขยำหน้าอกอวบผ่านเนื้อผ้า แล้วก็ต้องแค่นหัวเราะเมื่อเธอปัดออก
"..ทำอะไรคะ!" ลินดาถามเสียงดังปนตกใจที่เขาจับหน้าอกของเธอ
"จูบได้หรือเปล่า ?"
"..ย อย่าดีกว่าค่ะ"
"จูบ"
"ฮึ!.." ส่ายหน้ารัว
"ลินดา จูบปากกัน" จบคำพูดเขาก็บดขยี้ริมฝีปากตัวเองกับเธอ ทั้งที่ลินดาพยายามเบือนหนี หันหนี เขาจำต้องรุนแรงด้วยการรวบข้อมือสองข้างขึ้นเหนือหัวแล้วบดขยี้ ดูดเม้มริมฝีปากสีสวยซ้ำ ๆ
เขาใช้มือเดียวกดข้อมือเล็กไว้..อีกข้างสอดเข้าใต้สาบเสื้อบีบขยำเนื้อหน้าอกอวบที่อัดแน่นอยู่ในบราโดยไม่ยอมคลายจูบ
ทันทีที่ริมฝีปากผละออกจากกัน ลินดาก็ส่ายหน้าขยับตัวหนีน้ำตาไหลในทันที..
"พี่ไม่ทำ ถ้าเราไม่อยากให้ทำ"
"พี่แค่อยากรู้ เธอรักษาคำพูดหรือเปล่า"
"..ลินดาไม่มีใคร ไม่เคยมีใคร" เธอตอบเขาทั้งน้ำตา
"พี่ไม่เชื่อ จนกว่าจะเช็กของเสร็จ"
"ฮึก.." ลินดาสะอื้นไห้ตัวสั่น หลับตาปี๋เบือนหน้าหนี
"พี่ไม่ทำอะไรไปมากกว่านี้ จะทำก็ต่อเมื่อเธอเต็มใจ" เขาพูดแล้วถลกเสื้อที่เธอสวมอยู่ขึ้นดูเม็ดนม อดไม่ได้จนใช้ลิ้นโลมเลียเม็ดเล็กสีชมพูอ่อน
จนเผลอทำรอยเล็ก ๆ รอบลานนมชมพูของเธอ
มือใหญ่กรีดกลางร่องอกลูบไล้หน้าท้องแบนราบลงไปถึงขอบกระโปรง..สอดมือเข้าไปผ่านเนื้อผ้าสองสามชั้นจนไปเจอความสวยงามฉ่ำน้ำ
เขาบดขยี้เม็ดเล็กที่หลบด้านในสองสามครั้ง ดันก้านนิ้วยาวฝ่าความคับแคบเข้าไปด้านในจนได้ยินเสียงสะอึกในลำคอลินดา
ร่างสูงหยัดกายขึ้น ถลกกระโปรงและดึงกางเกงซับพร้อมชุดชั้นในลงเพื่อดูความสวยงาม เมื่อทุกอย่างเป็นอย่างที่คิด เขาก็เอื้อมหยิบทิชชูมาซับน้ำหล่อลื่นให้และใส่เสื้อผ้ากลับให้ตามเดิม
ประคองลินดาลุกขึ้นนั่งสบตา หยิบทิชชูอีกสองสามแผ่นมาเช็ดที่นิ้วตัวเองมองเธอยิ้ม ๆ โน้มใบหน้าเข้าไปกดจูบซับน้ำตา..
"ขอบคุณที่รอ..ถ้าอยากไปต่อด้วยกันส่งข้อความมานะ พี่รอ.."
"..." ลินดาเงยหน้ามองนามบัตรที่เขายื่นให้ตาใส โกรธที่เจอกันครั้งแรกแล้วเขาก็ทำแบบนี้ทั้งที่รู้ว่าเธอชอบและรักเขามากขนาดไหน
"พี่จะรอจนกว่าลินดาจะพร้อม..แต่ตีตราจองไว้แล้ว ห้ามไปเป็นของใครอีก" ว่าแล้วหันมองโทรศัพท์ของเธอหยิบขึ้นมาเปิดหน้าจอหันไปสแกนใบหน้าสวย กดเข้าแอปสีเขียวเพิ่มตัวเองเป็นเพื่อนยิ้ม ๆ
"รอนะครับ" ยื่นโทรศัพท์คืนแล้วกดจูบที่หน้าผากเกลี้ยงเกลาแผ่วเบา ก่อนจะเดินจากไป
