บทที่ 7 ตอนที่ 6 เดี๋ยวไปหา
ตอนที่ 6 เดี๋ยวไปหา
ตกดึก..
ลินดานอนคิดไม่ตกเรื่องเมื่อกลางวัน นอนขยับตัวพลิกไปมาสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พลางคิดว่าตอนเธอเข้าเรียนปีหนึ่งไม่มีวี่แววที่พี่ไอซ์จะสนใจกันนอกจากใช้สายตามอง ทำไมวันนี้..
แต่ก็..มีอีกหลายเหตุการณ์ที่พอจะทำให้รู้ว่าพี่เขาก็ห่วงกันอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มากพอจะตีโพยตีพายได้อยู่ดี
"ทำตัวง่ายไปไหมลินดา.." เธอทึ้งผมเรียกสติสองสามครั้ง พยายามส่ายหน้าไปมาทบทวนจนเสียงโทรศัพท์แผดดังขึ้น
เป็นสายเรียกเข้าจาก..คนที่เธอแอบชอบ
ถ้ากล้ารับสายอีกก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วแหละ ไม่กล้าหรอก ใจไม่กล้าขนาดนั้น..
ลินดากดปิดเสียงปิดสั่นพยายามไม่หันมอง โฟกัสที่แชตลูกค้าแทน ใครจะว่าทำงานล่วงเวลาก็ช่าง แต่ถ้าให้นอนเล่นโทรศัพท์ที่มีสายเรียกเข้าอยู่ เธอทำไม่ได้จริง ๆ
(รับสาย)
(หลับหรือยัง)
(ลินดา)
เธอเห็นมันทั้งหมดเพียงแค่ไม่ได้ตอบกลับ และไม่คิดจะตอบกลับในตอนนี้ อาจต้องใช้เวลาลืมเรื่องเมื่อกลางวันเสียก่อน
เมื่อดึงคอเสื้อชุดนอน..รอยแดงเป็นจ้ำ ๆ ยังชัดเจน
อีกด้านของคนโทร..
"ไม่รับ ไม่อ่านไม่ตอบ ?"
"ดื้อเหรอ ?" เขาพึมพำเสียงเบาอยู่ริมระเบียง ก่อนจะหันกลับไปมองอีกคนอย่างเบื่อหน่าย
"ทำไมไม่นอน.."
"ไม่ง่วง"
"นอนได้แล้ว พรุ่งนี้นายมีประชุมเช้า"
"ง่วงเดี๋ยวนอนเอง"
"ไอซ์ นายหงุดหงิดอะไร ?" ธิชาเดินมายืนพักสะโพกกอดอกตรงหน้าสบตาคนตัวสูงกว่าด้วยความไม่เข้าใจ
อยู่ ๆ ก็พูดเหมือนหงุดหงิด เหมือนไม่อยากคุย หรือจะหลงรักกันขึ้นมาจริง ๆ ไม่เอาน่า..
"ไม่รู้"
"มีอะไรบอกฉันได้นะ"
"บอกเธอแล้วได้อะไร ?"
"ก็เผื่อช่วยได้"
"ช่วยหย่า ไปหว่านล้อมพ่อแม่เธอพ่อแม่ฉันเถอะ"
"แรงมาก! ก็คุยไปแล้ว ใจร้อนอีกล่ะ"
"อืม" เขาตอบในลำคอหันมองเมียแต่งก่อนจะหลับตาลงเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาใหญ่ยาวที่เป็นที่นอนประจำ
"ไม่ได้ปลดปล่อยหรือไง หน้าตาไม่รับแขกเลยนะ"
"ถ้ายังไม่หยุดพูดฉันจะเดินไปกดเธอให้จมเตียงเลย!" เขาเค้นเสียงไม่พอใจใส่ธิชาที่ถามซอกแซกน่ารำคาญจนทำให้ปวดหัว
"อยากคุยด้วยตายแหละ" ธิชาเบ้ปากใส่คนเอาแต่ใจ คลานขึ้นไปนอนบนเตียงกว้าง ๆ ของเขาด้วยรอยยิ้ม
"..." ไอทรานส่ายหน้ารัว นึกอยากให้ไอ้ดลธีมาจัดการเมียเก่ามันจริง ๆ
ร่างสูงนอนขยับพลิกตัวไปมานึกถึงเรื่องเมื่อกลางวันรอบแล้วรอบเล่า จนคิดว่าลองกดเข้าโซเชียลอีกอันดูเผื่อลินดาจะออนไลน์อยู่
'ออนไลน์อยู่!' เขาไม่ลังเลที่จะกดพิมพ์ข้อความส่งไปหาเธอเพื่อถามเรื่องเมื่อกลางวัน เผื่อว่าจะตัดสินใจได้แล้ว
(ทำอะไรอยู่)
(รับสาย)
'ใช้งานเมื่อหนึ่งนาทีที่แล้ว' จากปุ่มสีเขียวกลายเป็นขึ้นใช้งานอีกแบบ ทำเขาดันลิ้นสากติดกระพุ้งแก้ม พลางคิดว่าถ้าวันพรุ่งนี้ยังไม่ตอบกลับหลบหน้าแบบนี้คงต้องเจอกันที่ห้องแล้วล่ะ
6.00 นาฬิกา
ข้อความเด้งจากแอปเขียว
(ขอโทษค่ะ ลินดาหลับ)
ข้อความจากแอปสีน้ำเงิน
(ตื่นแล้วค่ะ)
คนรอตลอดทั้งคืนสะดุ้งตื่นเพราะโทรศัพท์ที่สั่นสองครั้งติด ตาคมปรือตามองข้อความของลินดาที่ตอบกลับมา ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหลับยาวจนถึงแปดโมงเช้า
ทันทีที่ตื่นเขากดโทรหาเธออีกครั้ง..
(สวัสดีค่ะ)
"หลับหรือโกหก"
(ลินดาไม่ใช่คนโกหก)
"มีคำตอบยัง"
(ไม่ค่ะ)
"ไม่ค่ะ คือคำตอบหรือไม่อยากยุ่งแล้ว" เขาถามเธอแล้วขยับตัวลุกขึ้นพิงพนักพิงหลัง ส่ายหัวไปมาตั้งสติก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาระหว่างที่เด็กในสายเงียบไป
"ตอบ"
(ลินดาไม่ชอบค่ะ)
"โตแล้วนะ อะไรจะไม่ชอบอีก"
(เราคุยกันได้ค่ะ แต่ถ้าแบบนั้นลินดายัง...)
"งั้นก็ไม่ต้องคุย"
(ค่ะ)
"..." คนได้ยินยืนขบกรามแน่น ตัดสายทิ้งในทันที
ระหว่างวันพยายามโฟกัสแค่งานไม่นอกลู่นอกทางแบบที่เคย แต่เข้าประชุมแล้วก็ไม่มีสมาธิ เหมือนคนไม่มีสติ จนคิดว่าไม่ได้การ ลินดาเริ่มกลับมาหลอกหลอนกันอีกแล้ว!
อีกด้านของคนถูกตัดสาย..
ลินดาเกาแก้มงง ๆ มองหน้าจอที่ตัดสายไป พยายามไม่คิดอะไรไปมากกว่านั้น เพราะวันนี้ต้องทำงานตอบแชตลูกค้าและคงตอบจนมือหงิกไม่มีเวลาได้มานั่งคิดหรือสนใจอะไรสักเท่าไหร่
อาหารเที่ยงคือขนมปังแซนด์วิชเหมือนอย่างมื้อเช้า ตามด้วยนม กินไปด้วยตอบแชตลูกค้าไปด้วย รับโทรศัพท์จากขนส่งบ้าง จากเจ้าของเพจ ร้านขายของบ้าง
ยุ่งชนิดที่ว่าหัวแทบชนฝา ให้ว่างอีกครั้งก็คงช่วงเย็นหลังจากที่รันออเดอร์ได้ครบตามเป้าแต่ละวันของตัวเอง อาจมีมากกว่าบ้าง ทะลุบ้าง น้อยกว่าบ้างแล้วแต่อารมณ์ลินดาล้วน ๆ
ครืด ครืด
"สวัสดีค่ะ แอดมินพูดสายค่ะ ติดต่อสินค้ามีปัญหาเรื่องใดคะ"
(...)
"สวัสดีค่ะ ลูกค้ายังอยู่ในสายไหมคะ"
(ลินดา)
"..." ใช่ค่ะ! เครื่องที่กดรับสายเป็นโทรศัพท์ของตัวเอง และเป็นใครไม่ได้นอกจากพี่ไอซ์
ไหนเขาบอกว่าไม่ต้องคุย แล้วโทรมาแบบนี้คืออะไร ?
(ทำงานอยู่เหรอ)
"ค่ะ ลินดาทำงานอยู่ พี่ไอซ์มีอะไรหรือเปล่าคะ"
(ตอนเย็นไปกินข้าวกัน)
"ลินดาไม่ว่างค่ะ ขอโทษพี่ไอซ์ด้วยนะคะ"
(ทำงานใช่ไหม เดี๋ยวไปนั่งรอ)
"เกรงใจค่ะ พี่ไอซ์คงหิวไปหาอะไรกินก่อนคงดีกว่า"
(เดี๋ยวไปรอ)
"ห้องลินดารกค่ะ"
(นั่งได้)
(ไม่ต้องหาข้ออ้าง แค่เปิดประตูก็พอ) ไอทรานพูดแล้วก็ตัดสายไป
"อะไรของเขานะ.." เธอขมวดคิ้วงุนงง ก่อนจะเห็นว่าแชตเด้งขึ้นมาเป็นสิบเป็นร้อยแล้วในเวลาเพียงไม่กี่นาทีที่คุยสายกับพี่ไอซ์
สภาพเธอตอนนี้คือทำงานหัวซุกหัวซุน หยิบนู่นจับนี่แทบไม่เป็นชิ้นเป็นอัน จนตัวเลขสีแดงในกล่องข้อความเริ่มลดน้อยลง
ลินดาส่ายหน้าไปมาแหงนมองเวลา เมื่อเห็นว่าอีกไม่กี่นาทีพี่ไอซ์คงมาเธอจึงรีบไปอาบน้ำแต่งหน้าแต่งตัวใหม่ เพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดมากจนเกินไป หากต้องเจอกันตอนหัวยังฟู ๆ อยู่
