บทที่ 8 ตอนที่ 7 รับคำขอบคุณเป็นจูบ Mini Nc
ตอนที่ 7 รับคำขอบคุณเป็นจูบ Mini Nc
เสียงออดดังขึ้นสองครั้งติด ลินดาเลยลุกจากงานไปเปิดประตูให้คนมาใหม่ มองข้าวของที่เขาถือมายิ้ม ๆ พร้อมกับเอ่ย..
"สวัสดีค่ะ ซื้ออะไรมาเยอะแยะเลยคะ"
"อาหาร"
"ทำงานยังไม่เสร็จเหรอ ?"
"ยังเลยค่ะ"
"ทำงานล่วงเวลาจ่ายโอทีหรือเปล่า" เขาถามหยั่งเชิงเจ้าของห้องยิ้ม ๆ มองเธอเดินไปนั่งที่หน้าจอหลายต่อหลายจอ
"รายได้ตามความสามารถค่ะ แต่พี่ไอซ์มาลินดาขอทำอีกครึ่งชั่วโมงนะคะ"
"..ไม่สำคัญขนาดที่ปล่อยให้รอนานขนาดนั้นเลยหรือไง ตกลงใครชอบใครกันแน่ พี่เริ่มไม่แน่ใจ" ชายหนุ่มวางข้าวของลงบนโต๊ะอาหาร หันมองซ้ายขวาแทบไม่มีกล่องข้าวหรือกล่องอาหารวางบนโต๊ะเลย มีเพียงกล่องแซนด์วิชสองสามอันเท่านั้น
"..." ลินดาได้ยินก็เหมือนไม่ได้ยิน เพราะผีคีย์บอร์ดเข้าสิง เธอตอบแชตลูกค้าแต่ละคนด้วยความเร็วชนิดที่ว่าเร็วมาก ให้สับรางก็คงเก่งพอตัว
ทำคนยืนมองกอดอกไม่พอใจ..
ร่างสูงถอดสูทออกวางพาดที่โซฟาเดินถือกล่องข้าวมานั่งข้างลินดาพร้อมกับเอ่ย..
"กลางวันกินข้าวบ้างหรือเปล่า"
"กินค่ะ"
"กินอย่างอื่นที่ไม่ใช่ข้าว"
"ใช่ค่ะ รู้ได้ยังไงคะ" เธอตอบโดยไม่มองหน้า ตาจ้องแต่หน้าจอมองตัวเลขสีแดงที่ลดลงเรื่อย ๆ
"กินข้าวกันก่อนลินดา เธอยังไม่กินข้าวเลยนะตั้งแต่เช้า"
"ใครบอกคะ ลินดากินแล้ว"
"เธอยังไม่กิน"
"ลินดากินแล้วจริง ๆ นะ ถ้าไม่..." เธอละสายตาจากหน้าจอเพื่อที่จะหันไปสบตาผู้ชายด้านข้างที่ถามเรื่อง...
จุ๊บ ~
กลายเป็นว่าหันปุ๊บปากก็จุ๊บกันปั๊บ..
"อยู่ที่อื่นกินขนมปังแทนข้าวพี่รู้ แต่อยู่ที่นี่ควรเปลี่ยนการกิน กินข้าวสักหน่อยลินดา"
"แต่ลินดา.." มองริมฝีปากหยักได้รูปสลับกับสบตาเขาและหันไปมองหน้าจอ
"สุขภาพร่างกายก็สำคัญนะ ไหนบอกให้พี่ดูแลสุขภาพทำไมเราไม่ดู ?"
"ลินดา..เคยชินค่ะ"
"กินข้าว งานพักก่อน"
"แต่..." มองงานตาละห้อยสลับกับใบหน้าหล่อที่ดูดุขึ้นกว่าทุกครั้ง เพราะส่วนใหญ่แล้วพี่ไอซ์มักจะทำหน้านิ่ง ๆ แต่ด้วยความโก่งของคิ้ว รูปดวงตา โครงหน้าเลยดูดุเป็นทุนเดิม
"ไม่มีแต่ ซื้อมาหลายอย่าง เผ็ดน้อย เธอกินได้"
"ก็ได้ค่ะ.." ตอบรับด้วยรอยยิ้ม ขยับตัวลุกขึ้นหวังจะเดินไปจัดเตรียมอาหาร ทว่า..
"วร้ายย.." เสียงตกใจดังขึ้นเพราะแขนที่ถูกกระชากกลับให้หงายหลังล้มลงไปนั่งบนตักคนกระชาก..
"เมื่อคืนทำไมไม่รับสาย พี่เห็นเราออนไลน์อยู่" เอ่ยถามน้ำเสียงราบเรียบ จับมือเรียวสวยขึ้นมาจับผสานมือ กุมไว้หลวม ๆ มองมือสลับกับลินดาที่นั่งเกร็ง
"..ลินดาหลับไปแล้วค่ะ"
"พี่ทักไปใช่ไหมเลยหลับ"
"เปล่าค่ะ ลินดาหลับไปแล้ว สงสัยเน็ตจะค้าง"
"ไม่ใช่โกรธเหรอ"
"ก็นิดหน่อยค่ะ" เธอมีสิทธิ์โกรธไหมล่ะ เพิ่งกลับมาเจอกันแต่เขากลับทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างหน้าไม่อาย
"โตแล้วนะ บรรลุนิติภาวะแล้ว"
"ลินดาไม่พร้อมค่ะ"
"เพราะอะไร.."
"เราเพิ่งกลับมาเจอกัน ลินดายังไม่รู้จักพี่ไอซ์เลยค่ะ"
"ไม่รู้จักแต่แฮปปี้เบิร์ดเดย์พี่มาห้าปีนี่นะ"
"ลินดารู้แค่นั้นนี่คะ ที่บอกไม่รู้จักคือนิสัยใจคอ อีกหลาย ๆ อย่างค่ะ" เธอพูดเสียงอ่อนลง มองตาที่สบกันอย่างกลัว ๆ
เวลาผ่านไปนานหลายปี เราต่างก็ห่างหายไม่ได้คุยกัน พี่ไอซ์อาจจะเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนเป็นคนละคน หรืออาจจะไม่เหลือเค้าเดิมเลยก็เป็นได้..
"วันนั้นเธอยังเด็ก ชอบพี่อยากเป็นแฟนพี่ พอโตมาไม่อยากเป็นแฟนแล้ว ?"
"ก็..อยากรู้จักก่อนค่ะ ศึกษานิสัยใจคอกันไปก่อน"
"เธอกำลังจะพูดว่าให้พี่จีบเธอ ?"
"ไม่ค่ะ พี่ไอซ์ไม่ต้องจีบลินดา เราแค่คุยกันเรียนรู้กันและกัน แลกเปลี่ยนทัศนคติ บางทีเราอาจจะคุยกันได้หลายเรื่อง ทั้งเรื่องงานเรื่องส่วนตัว เรื่องรอบตัวแบบนี้ค่ะ"
"เห็นพี่เป็นคนชอบพูดขนาดนั้น ?"
"ลินดาชวนคุยก็ได้ค่ะ"
"แล้วพี่จะมั่นใจได้ยังไงว่าเธอจะไม่คุยกับคนอื่น ไปทำอะไรกับคนอื่น" เขาหรี่ตามองลินดาบนตักสลับกับมือที่ผสานกันแน่นขึ้น กดปลายจมูกลงบนไหล่มนแผ่วเบา เงยหน้าสบตาเธออีกครั้ง
"ลินดาบริสุทธิ์ใจนะ พี่ไอซ์อยากมาหาลินดาตอนไหนก็ได้ ลินดาไม่ได้ออกไปไหนไกลค่ะ"
"ขอคีย์การ์ด.." ชายหนุ่มใช้มือข้างที่โอบเอวมาแบตรงหน้าขอคีย์การ์ด ท่าทางขำขันคิกคักของคนบนตักทำเขาแปลกใจ
"ขอเหมือนแฟนเลยนะคะ ทำแบบนี้พี่ไอซ์ก็เข้าห้องลินดาได้ตลอดน่ะสิคะ"
"แค่เผื่อไว้"
"..ไว้ลินดาจะลงไปขอให้นิติทำให้เพิ่มนะคะ ลินดามีแค่ใบเดียว"
"จะรีบจัดการหนุ่ม ๆ ในสต๊อกสินะ"
"เปล่าสักหน่อย ลินดาไม่มี"
"เชื่อได้เหรอ ในโซเชียลเธอดูฮ็อตไม่เบานะ" ถึงแม้ลินดาจะไม่ได้แต่งตัวโป๊มากลงโซเชียล แต่สัดส่วนของเธอและชุดที่เลือกใส่มันก็ดูล่อเสือล่อจระเข้มาก
หนึ่งในนั้นก็ล่อเขามาติดกับแล้วล่ะหนึ่งคน ก่อนหน้านี้ไม่เคยเปิดดู พอรู้เธอกลับมาไทยส่งข้อความมาแฮปปี้เบิร์ดเดย์ เลยลองเปิดดูหน่อยไม่เสียหาย
ไม่เสียหายจริง ๆ แต่อยากสานต่อเลย ไม่อยากต้องรอแล้ว..
"ก็แค่มาแซว ๆ ลินดาไม่ได้ตอบสักหน่อย"
"ให้จริงเถอะ.." ไอทรานแค่นหัวเราะให้กับสีหน้าจริงจังของคนบนตักก่อนจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แล้วลุกไปจัดอาหารใส่จานเพื่อนั่งกินด้วยกัน
"ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะคะ.."
"รับคำขอบคุณเป็นอย่างอื่น" ใบหน้าเย็นชาตอบกลับหน้าตาเฉย เงยหน้าสบตาคนด้านข้างที่ขมวดคิ้วมอง
"ขอจูบแบบเมื่อวานแทน ถือเป็นค่าอาหารมื้อนี้" สิ่งที่เขาพูดทำลินดาตาเบิกโพลง
"ล..ลินดาขอจ่ายค่ะ"
"ไม่ รับแค่จูบ ไม่ต้องจูบตอบแค่นอนให้จูบก็พอ"
"น..นอนด้วยเหรอคะ นั่งดีกว่า.." ถ้าเผลอนอนแล้วใจเกเรพลาดพลั้งสอดใส่ขึ้นมาจะไม่ถูกมองว่าง่ายเหรอ ใจเย็น ๆ ลินดา ใจเย็นอีกหน่อย
"นั่งก็ได้ สุดเหมือนกัน"
"..คะ ?"
"กินข้าว มัวแต่ถามหรืออยากกินกับปาก ?"
"ก็พี่ไอซ์พูดให้ลินดางงนี่คะ ลินดาไม่เข้าใจก็ต้องถามถูกแล้วนี่"
"เดี๋ยวถึงเวลาก็เข้าใจเอง ของแบบนี้ไม่ได้ลงมือทำ พูดไปก็ไม่รู้หรอก"
"พี่ไอซ์จะไม่เจ้าเล่ห์ใส่ลินดาอีกใช่ไหมคะ"
"ไม่ พี่รอเธอพร้อม.."
"ขอบคุณค่ะ ^ ^" เอ่ยขอบคุณเสียงหวานคลายคิ้วที่ขมวดเข้าหากันออกเป็นยิ้มตาหยี มองคนด้านข้างและตักอาหารใส่จานให้เขาแทน
มื้ออาหารจบลงไม่นานนัก จอทีวีขนาดใหญ่ก็ฉายหนังภาพยนตร์ขึ้นเหมือนอย่างเมื่อวาน..
"ทำงานต่อหรือเปล่า ?"
"คิดว่าไม่แล้วค่ะ ทำมาทั้งวันแล้วอาบน้ำนอนหนุนหมอนปุ๊บคงไปเฝ้าพระอินทร์เลย"
"ร้อนเงินขนาดนั้นเชียว"
"เปล่าค่ะ แต่มีเงินไว้อุ่นใจกว่า ~"
"เด็กแก่แดด"
"^ ^"
ตาสองคู่มองไปยังหน้าจอขนาดใหญ่ อิงซบอยู่ข้างกันยิ้ม ๆ เหมือนคู่รัก ทำให้ลินดานึกถึงตอนยังเป็นนักศึกษา..
นึกถึงช่วงเวลาที่พี่ไอซ์แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของด้วยการพาดแขนบนไหล่ของเธอ ทำให้หนุ่ม ๆ ในมหา'ลัย และสถาบันอื่นไม่กล้าเข้ามายุ่มย่าม
ฝ่ามือใหญ่ลูบแขนเรียวแผ่วเบา เอียงคอมองเธอที่จ้องจอตาเป็นมันยิ้ม ๆ ก่อนจะเชยปลายคางเรียวให้หันมาสบตา..
"จูบนะ.." เสียงแหบพร่าเอ่ยบอกให้เจ้าของริมฝีปากสีสวยรู้ตัว ก่อนจะโอบเอวเล็กขึ้นมานั่งคร่อมบนตักประคองใบหน้าเธอมาป้อนจูบ
แรก ๆ ลินดาดูเกร็งลิ้น แต่พอเขาตวัดลิ้นเข้าไปเกี่ยวพันบ่อยขึ้นลิ้นอุ่นก็เริ่มอ่อนลงคล้อยตาม ตาที่ปรือมองกันหวานเยิ้มเป็นมันเหมือนกำลังเชื้อชวนให้เขา..
"พอแล้วค่ะ ~" ลินดาเอ่ยบอกคนตรงหน้าที่ยังบดขยี้ริมฝีปากเธอไม่ยอมปล่อย เขาดูดดึงริมฝีปากเธอทั้งบนล่างเหมือนมันเขี้ยวยิ้ม ๆ
คราวนี้พี่ไอซ์ยอมผละออกแต่โดยดี ไม่วายหันมาฉกฉวยจุ๊บจูบซ้ำ หอมแก้มหยอกล้ออีกพักใหญ่ก่อนจะกลับออกไป ทำเจ้าของห้องอย่างลินดาขวยเขินม้วนอยู่หลายตลบบนโซฟาตัวนี้
"สองครั้งแล้วนะ ~" เธอพึมพำแผ่วเบาจับริมฝีปากยิ้ม ๆ
