บทที่ 3 บทที่ 1 ให้ฉันดูดนมเธอด้วยไหม? NC18+
บทที่ 1
ให้ฉันดูดนมเธอด้วยไหม?
ตลอดทั้งช่วงบ่ายจนถึงหัวค่ำ กิ่งเทียนต้องแบกรับหน้าที่เด็กยื่นดอกไม้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ตามคำบัญชาชายหนุ่มที่เพิ่งปรากฏตัว ราชาไม่แม้แต่จะขยับกายเข้ามาช่วย เขามักจะยืนกอดอกอยู่ห่าง ๆ คอยใช้สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องทุกท่วงท่าของกิ่งเทียนราวกับจะจับผิด
กิ่งเทียนยอมทำตามที่อีกฝ่ายต้องการอย่างไม่ปริปากบ่น ร่างระหงยืนหยัดอยู่หน้าแท่นบูชา คอยส่งดอกไม้จันทน์และธูปเทียนให้แก่แขกเหรื่อนับพันที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย
แม้จะรู้สึกปวดหนึบไปทั้งน่องและแผ่นหลัง ทว่ามาดของแม่เลี้ยงผู้สูงศักดิ์กลับยังคงสง่างามจนวินาทีสุดท้าย
จนกระทั่งแขกคนสุดท้ายก้าวพ้นศาลาวัดไป ความเงียบสงัดก็เริ่มกลับมาปกคลุมอีกครั้ง
กิ่งเทียนลอบระบายลมหายใจออกมาแผ่วเบา เขาพยายามฝืนอาการสั่นน้อย ๆ ของเข่าที่เริ่มจะยืนไม่ไหว ก่อนจะตัดสินใจปลีกตัวออกมาเพื่อหาที่สงบพักกาย ร่างบางเดินเลี่ยงไปยังโซนห้องน้ำรับรองด้านหลังศาลาซึ่งแยกตัวออกจากความวุ่นวาย
ร่างโปร่งวางมือลงบนขอบอ่างล้างหน้าหินอ่อน วักน้ำเย็นชื่นใจขึ้นลูบไล้ไปตามใบหน้าที่ดูอิดโรย หยดน้ำเกาะพราวบนผิวขาวเนียนและขนตาที่งอนยาว เขาหลับตาลงนิ่งเพื่อเรียกสติที่เริ่มจะรางเลือนจากความล้า
ทว่า.. เมื่อกิ่งเทียนหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำและลืมตาขึ้นมองกระจกตรงหน้าอีกครั้ง หัวใจเขากลับหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม
ผ่านเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ ซึ่งมีราชายืนพิงกรอบประตูห้องน้ำอยู่ทางด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้!
ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงใหญ่ไม่ได้สวมสูทตัวนอกแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำที่ถูกปลดกระดุมบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรังสีคุกคามที่รุนแรงกว่าเดิม เขายืนกอดอกนิ่ง ดวงตาคมเข้มที่สะท้อนอยู่ในกระจกไม่ได้มีความเป็นมิตรเลยสักนิด แต่มันกลับเต็มไปด้วยความจาบจ้วงที่ทำให้กิ่งเทียนรู้สึกเย็นสันหลังวาบอย่างบอกไม่ถูก
ราชาแสยะยิ้มร้ายในกระจกขณะที่จ้องมองมายัง ‘แม่เลี้ยง’ อายุน้อยที่ไม่ทันตั้งตัว
“คุณราชา มีอะไรกับกิ่งหรือเปล่าครับ?” กิ่งเทียนพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นขณะที่ถามออกไป
ทว่าชายหนุ่มร่างสูงกลับไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่กระตุกยิ้มมุมปาก พลางก้าวเท้าเคลื่อนกายเข้ามาใกล้จนกิ่งเทียนต้องถอยร่นไปจนแผ่นหลังชิดขอบอ่างล้างหน้า ราชาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยก่อนจะใช้ปลายนิ้วแข็งแกร่งเชยคางมนของอีกฝ่ายขึ้นมาเพื่อให้สบตาตรง ๆ
ด้วยความสูงที่ต่างกันจนคนตัวเล็กกว่าต้องแหงนหน้าช้อนมอง กอปรกับกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่จางลงไปบ้างหลังจากตรากตรำมาทั้งวัน แต่มันกลับยังคงความเย้ายวนชวนให้ใจเต้น ชายหนุ่มหรี่ตาแคบมองใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นด้วยสายตาจาบจ้วง
“เธอใช้หน้าตาแบบนี้เหรออ่อยพ่อฉัน? มิน่าล่ะ ตาแก่นั่นถึงหลงจนถึงกับยอมแต่งงานด้วย”
“คุณราชา!”
กิ่งเทียนตวาดลั่นจนเสียงสะท้อนก้องไปทั่วห้องน้ำ ลำพังแค่อีกฝ่ายจะดูถูกเขา หรือจะจิกหัวใช้เขาด้วยวิธีไหนเขาก็พอจะทนได้ แต่การที่คนตรงหน้าลามปามไปถึงผู้มีพระคุณแบบนี้ กิ่งเทียนจะไม่ยอมทน ยิ่งคนคนนั้นคือพ่อแท้ ๆ ของอีกฝ่ายเอง กิ่งเทียนก็ยิ่งรับไม่ได้
“โอ้ ถึงกับโมโหเลยเหรอเนี่ย นี่ฉันแตะต้อง ‘ผัว’ เธอไม่ได้เลยรึไง?”
ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นอย่างยียวน ยิ่งเห็นแววตาตัดพ้อที่วาวโรจน์ไปด้วยความโกรธเขาก็ยิ่งอยากจะบดขยี้ให้จมดิน
“กรุณาให้เกียรติคุณท่านด้วยครับ! อีกอย่างท่านก็เป็นพ่อแท้ ๆ ของคุณ!”
"ถ้าฉันไม่ให้เกียรติแล้วเธอจะทำไม?"
ราชากดเสียงต่ำจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตอย่างท้าทาย แต่แทนที่กิ่งเทียนจะสั่นกลัวอย่างที่เขาคิด ใบหน้าสวยกลับเชิดหน้าขึ้น แววตาที่เคยอ่อนละมุนกลับฉายชัดถึงความสมเพชจนราชาถึงกับหน้าเปลี่ยนสี
"ไม่ทำไมครับ ก็แค่เสียดายที่โตแต่ตัว คุณท่านอุตส่าห์ส่งไปร่ำเรียนเมืองนอก อาศัยบารมีเงินทองของท่านแท้ ๆ แต่กลับไม่ให้เกียรติแม้แต่คนที่ส่งเสีย เสียชาติเกิดจริง ๆ "
"นี่เธอ! อย่าปากดีให้มากนักนะ!" คนตัวใหญ่ตะคอกเสียงกร้าว มือที่เชยคางเปลี่ยนเป็นบีบกรามมนแน่นจนกิ่งเทียนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "เป็นแค่ของเล่นตาแก่ คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาสั่งสอนฉัน!"
"ถึงจะเป็นของเล่น แต่อย่างน้อยผมก็มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงของคุณนะครับ คุณราชา!"
เจ้าของใบหน้าคมแค่นหัวเราะในลำคอ รังสีความเหี้ยมเกรียมแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบข้างดูอึดอัดขึ้นมาทันที
"โถ ๆ แค่แต่งงานกับพ่อ ถึงกับอ้างตัวว่าเป็นแม่ นี่ฉันต้องดูดนมเธอด้วยไหม? เผื่อฉันจะยอมเชื่อว่าเธอเป็นแม่ฉันจริง ๆ"
"เด็กมีปม ขาดความรักแต่เด็กหรือไง?"
คำด่าสั้น ๆ ของกิ่งเทียนทำเอาเส้นสติของราชาขาดผึง
"ปากดีนักนะ!"
ราชาไม่รอช้า เขาอาศัยพละกำลังที่เหนือกว่ารวบข้อมือทั้งสองข้างของกิ่งเทียนขึ้นเหนือศีรษะแล้วตรึงไว้กับผนังเย็นเฉียบ ร่างสูงใหญ่เบียดกายเข้าหาจนร่างบางแทบจมหายไปกับแผ่นอก ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาบดขยี้ริมฝีปากนุ่มด้วยความรุนแรงและป่าเถื่อน
จุมพิตที่เต็มไปด้วยโทสะและการกักขังทำเอากิ่งเทียนได้แต่ครางอื้ออึงในลำคอ ดิ้นรนสุดแรงแต่กลับยิ่งถูกรัดรึงแน่นขึ้นไปอีก!
"อื้อ! อื้อ! อื้อ!"
เสียงประท้วงที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอระหงไม่ได้ทำให้คนตัวโตใจอ่อนลงแม้แต่นิดเดียว กิ่งเทียนพยายามดิ้นรนสุดแรงเกิด แต่ราชาทิ้งน้ำหนักเบียดตัวเข้าหาอย่างคนเหนือกว่า เขาบดริมฝีปากที่เย็นชืดและไร้ความอ่อนโยนเข้าใส่กลีบปากบางอย่างบ้าคลั่ง ทั้งดูดซ้ำ ๆ และขบเม้มจนริมฝีปากนุ่มเริ่มบวมเจ่อแดงก่ำ
ชายหนุ่มพยายามจะสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนอาณาจักรภายใน
ทว่ากิ่งเทียนกลับกัดฟันแน่นสนิท มือหนาจึงเปลี่ยนมาประคองท้ายทอยแล้วบังคับเชิดใบหน้าสวยให้แหงนรับสัมผัสจาบจ้วงมากขึ้น แต่อีกฝ่ายก็ยังคงดื้อแพ่งไม่ยอมเปิดทางให้เขาได้เข้าไปเชยชม
สุดท้ายราชาจึงยอมผละริมฝีปากออก แต่หามีแววของคำว่ายอมแพ้ไม่...
ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดผิวเนื้อเนียนขณะที่ปากกร้านชืดเลื่อนต่ำลงมายังลำคอระหง ราชาสูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำกายของแม่เลี้ยงอย่างกระหาย กลิ่นที่ยั่วยวนอารมณ์ดิบให้พลุ่งพล่านจนยากจะถอนตัว ก่อนที่เขาจะเริ่มกดฝังคมเขี้ยวและบดจูบอย่างแรงเพื่อฝากรอยแดงสีกุหลาบเอาไว้บนความขาวเนียน
"อ๊ะ.. หยุดนะ!"
กิ่งเทียนครางประท้วงเสียงสั่น ผิวกายขาวผ่องขึ้นสีแดงจัดจากรอยรักที่อีกฝ่ายจงใจทิ้งไว้เพื่อหยามเกียรติ พายุอารมณ์ของอีกคนดูไม่มีทีท่าจะหยุดลงง่าย ๆ
"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยกิ่งด้วย!"
กิ่งเทียนรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายตะโกนก้องเสียงดังไปทั่วบริเวณ เสียงนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ไม่นานนักเสียงฝีเท้าหนัก ๆ หลายคู่ก็ดังรัวกรูกันเข้ามาอย่างรวดเร็ว
"คุณกิ่ง! เกิดอะไรขึ้นคะ? คุณกิ่ง!"
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาสาวใช้คนสนิทสามสี่คนที่เพิ่งวิ่งมาถึง คือร่างของเจ้านายตัวน้อยที่ถูกชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ยันไว้กับผนัง และกำลังซุกไซ้ซอกคออย่างคุกคาม
ด้วยความที่ราชาไปอยู่เมืองนอกหลายปี คนงานรุ่นใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานในคฤหาสน์อัครเดโชจึงไม่มีใครเคยเห็นหน้าค่าตาคุณหนูใหญ่ของบ้านเลยสักครั้ง
ในสายตาพวกหล่อน ชายคนนี้ก็แค่ไอ้โรคจิตใจบาปที่ริอาจมาทำระยำกับเจ้านายของตนในงานศพ!
"ว้าย! ไอ้คนบ้า! กล้าดียังไงมาทำกับคุณกิ่งแบบนี้!"
"รุมมันเลยพวกเรา! อย่าให้มันหนีไปได้!"
สิ้นคำประกาศศึก เหล่าสาวใช้ที่รักและเทิดทูนกิ่งเทียนเป็นทุนเดิมก็พุ่งเข้าใส่เจ้าของใบหน้าคมอย่างไม่คิดชีวิต คนหนึ่งใช้กำปั้นทุบระรัวลงบนแผ่นหลังกว้าง อีกคนใช้กระเป๋าถือใบย่อมฟาดเข้าที่หัวไหล่ ส่วนอีกคนที่คว้าไม้กวาดทางมะพร้าวจากแถวห้องน้ำมาได้ก็ฟาดไม่ยั้งมือ!
"โอ๊ย! นี่พวกเธอ! หยุดเดี๋ยวนี้!"
ชายหนุ่มที่กำลังมัวเมาอยู่กับกลิ่นกายหอมถึงกับสะดุ้งสุดตัว เขาจำต้องผละออกจากร่างของกิ่งเทียนเพื่อยกมือขึ้นปัดป้องพายุหมัดและเท้าที่ประเคนเข้าใส่แบบไม่ยั้งมือ ความเจ็บปวดจากการโดนทุบตีอย่างบ้าคลั่งทำให้เสื้อผ้าของคุณหนูนักเรียนนอกผู้สง่างามหลุดลุ่ยไม่เป็นท่า
"หยุดงั้นเหรอ! ไอ้หน้าหล่อแต่ใจทราม! ตายซะเถอะ!"
ปึก! ปึก! ตับ!
"โอ๊ย! ฉันบอกให้หยุด! ฉันคือราชา! ฉันเป็นลูกของเจ้านายพวกเธอนะ!"
ราชาพยายามตะโกนบอกสถานะ แต่ในนาทีที่ชุลมุนและฝ่ายตรงข้ามกำลังเดือดจัด เสียงของเขาก็ถูกกลืนหายไปกับเสียงด่าทอและแรงปะทะ
กิ่งเทียนที่หลุดพ้นจากพันธนาการได้แต่ยืนทรุดลงข้างผนัง มือบางกุมลำคอที่เจ็บระบม มองภาพลูกชายเจ้าของบ้านที่เพิ่งวางมาดเหนือกว่าเมื่อครู่ กำลังถูกพวกแม่บ้านรุมสกรัมจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงด้วยความตกตะลึง!
