บทที่ 2 เปลี่ยนใจไม่ทัน

สำหรับผู้ชายที่อายุเท่านี้ โกสินทร์คิดว่าหากเป็นคนอื่นคงรู้สึกโชคดี ตื่นเต้น และเร้าใจ ที่จะได้เมียใหม่ แถมเมียคนนี้ยังเด็กกว่าถึง 14 ปี ยังสาว ยังสวย และมีสิ่งเย้ายวนชวนให้เคลิ้มไหวได้ไม่ยาก กลิ่นเด็กสาวมันหอม เขาผ่านประสบการณ์ชีวิตมามากก็รู้ว่าเด็กสาวแบบนี้จะทำให้หัวใจคนหนุ่มกร้านโลกคึกคักแค่ไหน

แต่โกสินทร์ไม่มีความรู้สึกแบบนั้นเลยแม้แต่น้อย และต่อให้เธอคนนี้จะเป็นถึงลูกสาวผบ.ตร. ก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นได้

เรื่องหวามไหวชวนใจสั่นอย่างคำว่า ความรัก สำหรับเขามันได้จบไปนานแล้วและไม่คิดจะมีความรู้สึกนี้กับใครอีก

“ต้องดีใจสิเฮีย ว่าที่เมียเฮียทั้งสาว ทั้งสวย ผิวพรรณก็ดี ขนาดมองไกล ๆ ยังรู้เลยว่าผิวเนี่ยต้องเนียนละเอียดขนาดไหน แค่คิดว่าได้ใช้มือลูบไล้ลงบนผิวขาวผ่องนั้นแล้ว ข้างล่างผมก็คึกคักแล้วเฮีย”

“เสี่ยนนักมึงก็ลงไปจัดสิจะได้หาย ไอ้ห่า”

“เฮียกอล์ฟพูดเล่นหรือเปล่าครับ ผมไม่กล้าหรอกเฮีย นั่นว่าที่เมียเฮียเลยนะ”

โซ่ ลูกน้องคนสนิทไม่กล้าขำออกมาจริง ๆ เพราะไม่แน่ใจว่าที่เจ้านายพูดออกมานั้นคือพูดจริง หรือพูดเล่น และต่อให้พูดจริง ลูกน้องอย่างเขาจะไปกล้ายุ่งกับผู้หญิงที่จะเข้ามาเป็นภรรยาคนใหม่ของเจ้านายได้ยังไง ตอนนี้อาจจะไม่สน แต่ถ้าวันหนึ่งเกิดหลงเมียขึ้นมา คนที่เคยล่วงเกินเมียเจ้านายได้ตายชนิดที่หาศพไม่เจอแน่

“หึ กูไม่คิดจะเอามาทำเมียจริง ๆ กูยอมตกลงกับท่านผบ.ก็เผื่อผลประโยชน์ของกู”

“เฮียอย่าใจแข็งนักเลย น้องคนนั้นสวยนะเฮีย แถมยังเด็กอีกด้วย ไหน ๆ ก็ได้มาฟรี ๆ แล้ว เฮียก็รับเป็นเมียไปเถอะ”

โซ่ยังไม่เข้าใจเจ้านายของตัวเอง เราเกิดเป็นชาย มีสาวมาประเคนให้ถึงที่แต่ไม่เอา มันไม่ถูกไหมเฮีย ถ้าเป็นโซ่นะ โซ่จะเอายันเช้า

“ของฟรีกูก็ชอบ แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียกู”

โกสินทร์ยังมองคนที่เดินไม่รีบร้อน และไม่ระมัดระวังตัวขณะเดินในซอยเปลี่ยวด้วยสายตานิ่งเฉย

“นอกจากอายุ แล้วมึงได้ข้อมูลอะไรมาอีก มีชื่อไหม” โกสินทร์ละสายตาจากหญิงสาวที่ยังก้มหน้าก้มตาเดินโดยที่ไม่สังเกตด้วยซ้ำว่ามีรถยนต์ขับตามหลังมาช้า ๆ เดินไม่ระวังตัวแบบนี้ น่าลงจากรถไปฉุดแล้วลากขึ้นรถมาทำเรื่องอย่างว่า แต่เขาไม่ใช่คนแบบนั้น

“อ๋อ มีครับเฮีย ว่าที่เมียเฮียชื่อ...”

โซ่พูดถึงตรงนี้ก็ต้องค้างปากเอาไว้แล้วเปลี่ยนเป็นกลืนน้ำลายลงคอแทน เขาได้รับหน้าที่ให้ไปสืบข้อมูลของลูกสาวคนเล็กท่านผบ.ตร.มาคร่าว ๆ เพราะโกสินทร์อยากรู้ข้อมูลเกี่ยวกับคนที่จะต้องจดทะเบียนสมรสด้วยสักเล็กน้อย วันนั้นจะถามจากเพ็ญศักดิ์ก็ไม่ทันได้ถาม

แต่เมื่อสืบเรื่องถึงได้รู้ว่า ชื่อของว่าที่ภรรยาของเจ้านายเป็นชื่อที่ไม่ควรเอ่ยออกไป ชื่อนี้ถ้าใครพูดออกมาให้โกสินทร์ได้ยินชะตาชีวิตมีสิทธิ์ขาดได้ทันที

“เอ้า ชื่ออะไร มึงจะให้กูรอถึงวันจดทะเบียนสมรสเลยไหม เหี้ยนี่”

“ชะ ชะ ชื่อ”

“โซ่ มึงตั้งสติแล้วพูดดี ๆ อย่าทำให้กูรำคาญ” และตอนนี้ก็เริ่มจะรำคาญไอ้ลูกน้องตัวดี แค่พูดชื่อผู้หญิงคนนั้นออกมาทำไมมันต้องทำให้เป็นเรื่องยากด้วย

“เฮียกอล์ฟ ชื่อนั้นครับ ชื่อที่พวกผมไม่กล้าพูด”

โซ่ไม่กล้าพูดออกไปจริง ๆ เขาจึงตัดสินใจพูดแบบนี้ออกไปแทนและคิดว่ายังไงโกสินทร์ก็ต้องเข้าใจแน่ ๆ ว่าหมายถึงชื่อไหน เพราะจะมีแค่ชื่อเดียวเท่านั้นที่ห้ามพูดออกมา แม้แต่สัตว์ตัวน้อย ๆ ที่ถูกเรียกชื่อนั้นก็ยังห้าม

“มด”

โซ่หายใจสะดุดขึ้นมาทันทีและไม่กล้ามองสบตาเจ้านายผ่านกระจกมองหลัง เขาไม่กล้ามองว่าตอนนี้เจ้านายทำสีหน้าอย่างไรขณะที่เอ่ยชื่อต้องห้ามนั้นออกมา โกสินทร์ไม่ได้พูดชื่อนี้มานานมากแล้ว แต่ครั้งนี้เขาพูดมันออกมา

โซ่เองก็ไม่กล้าคิดไม่กล้าเดาว่าเจ้านายพูดชื่อนี้ด้วยสภาวะอารมณ์แบบไหน แต่โซ่ยังรักชีวิต และไม่อยากตายด้วยฝ่ามือของเจ้านายตอนนี้ โซ่จึงเงียบปากและไม่เอ่ยอะไรออกไปทั้งนั้น

“แม่ง โคตรเชี่ยเลย แล้วกูทำสัญญาไปแล้ว”

ครั้งนี้โกสินทร์พูดกับตัวเอง เขาไม่ต้องการความคิดเห็นอะไรจากลูกน้องทั้งนั้น ทำเพียงสั่งให้โซ่ขับรถกลับ ในหัวก็คิดไปด้วยว่าครั้งนี้เขาพลาดที่ไม่ถามข้อมูลของผู้หญิงคนนั้นให้มากกว่านี้ คิดว่าเป็นลูกสาวของเพ็ญศักดิ์และรู้แค่นี้ก็พอแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่เขาจะต้องรับมาเป็นเมียดันมีชื่อเล่นเหมือนเมียเก่าที่ตายไป

“ตายห่าไปแล้วก็ยังไม่เลิกยุ่งกับกูอีกนะ”

ความรู้สึกโกรธแค้นที่ไม่ได้รู้สึกมานาน ตอนนี้ความรู้สึกเหล่านั้นได้วนกลับเข้ามาหลอกหลอนในอกของโกสินทร์อีกครั้ง ทั้งที่เขาคิดว่าตัวเองตัดขาดความรู้สึกทุกอย่างที่เคยมีต่อเมียเก่าไปหมดสิ้น ตายก็เท่ากับจบ แต่แล้วทำไมถึงยังได้รู้สึกแค้นทุกครั้งที่ได้ยินชื่อนี้

ถ้าจะถามว่าชีวิตนี้โกสินทร์เกลียดใครมากที่สุด คำตอบนั้นชัดเจนมานานแล้ว นั่นคือ เกลียดเมียเก่า เขาเกลียดคนที่ทรยศเขา ให้โอกาสแล้วยังทำผิดซ้ำซาก