บทที่ 4 ต่างก็ไม่เต็มใจ

ญดาเรศมองใบหน้าด้านข้างของผู้ชายที่เธอพึ่งได้พบเขาเป็นครั้งแรกและก็ต้องมาอยู่ในสถานะภรรยาของเขาโดยไม่เต็มใจ และเธอไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนที่ควรพูดออกไปหลังจากที่เขาพูดประโยคร้ายกาจแบบนั้นออกมา

“มดคิดว่าเฮียก็ไม่เต็มใจเหมือนกัน ใช่ไหมคะ”

ญดาเรศยังเจ็บปวดกับคำพูดแรง ๆ ของเขา แต่เธอก็พอรู้จักนิสัยของโกสินทร์มาบ้าง รู้มาจากลูกน้องของเพ็ญศักดิ์และคนที่ยังมีความหวังดีให้ ต่างก็เตือนว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนอารมณ์ร้อน อารมณ์รุนแรงและโหดเหี้ยมมาก

หากเธอคิดจะยอกย้อนเขาในตอนนี้ก็ไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดนัก เธอไม่พอใจที่เขาพูดให้เธอไปตาย แต่ก็ต้องอดทนเพราะเธอไม่ได้อยากตายด้วยวิธีนี้

“สนิทกับฉันมากเหรอ ถึงกล้าเรียกเฮีย”

โกสินทร์หันมาถาม ใบหน้านิ่งเฉย น้ำเสียงแข็งกระด้าง ‘เหมือนนิสัยของเขาสินะ’ แต่ดวงตาของเขาช่างคมจนสามารถสร้างบาดแผลให้เธอได้เพียงกะพริบตา เป็นผู้ชายที่มีดวงตาเฉี่ยวคมและดุมาก

“มดเรียกตามลูกน้องของเฮียค่ะ เฮียกอล์ฟ”

ญดาเรศไม่ได้คิดจะตีสนิทกับเขาเร็ว เธอไม่คิดว่าเราสองคนจะสามารถสนิทกันได้ ไม่กล้าคิด แต่เธอก็ไม่รู้ว่าควรเรียกเขาแบบไหนจึงตัดสินใจเรียกตามลูกน้องของเขา เธอได้ยินคนที่ชื่อโซ่เรียกเฮียกอล์ฟ เธอก็เลยเรียกตาม

“ถ้าไม่ชอบ มดจะไม่เรียกแบบนี้ก็ได้นะคะ แต่เฮียต้องบอกว่ามดสามารถเรียกเฮียแบบไหนได้บ้าง หรือเฮียอยากให้มดเรียกเฮียว่าอะไร เอาแบบที่เฮียจะไม่รำคาญก็บอกมดได้เลยนะคะ มด...”

“หุบปาก!!”

คำสั่งให้หุบปากที่พูดออกไปพร้อมฝ่ามือหนาบีบที่กรามของใบหน้าเล็ก ดวงตาเกรี้ยวโกรธถลึงจ้องหน้าคนที่พูดชื่อที่เขาเกลียดซ้ำ ๆ จนโกสินทร์หลุดการควบคุมตัวเอง

“อยากจะเรียกฉันยังไงก็ได้ แต่อย่าเรียกชื่อของเธอออกมา ฉันเกลียดชื่อนี้!”

คำว่าเกลียดเหมือนเป็นเชื้อเพลิงให้โกสินทร์ยิ่งโกรธและโหมให้เขาออกแรงบีบกรามญดาเรศแรงขึ้น แรงขึ้นจนเขาไม่รู้ตัวว่าแรงที่บีบนั้นทำให้หญิงสาวเจ็บปวดราวกับกระดูกบริเวณนั้นใกล้จะร้าว

ญดาเรศไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้เพราะเธอเจ็บมาก บริเวณกรามเจ็บไปหมด เธออยากอ้อนวอนให้เขาปล่อยมือลงแต่ก็ทำไม่ได้ ยกมือของตัวเองขึ้นหวังจะดันมือของโกสินทร์ออกแต่แรงเธอมีน้อยกว่าเขามาก สุดท้ายญดาเรศจึงทำได้เพียงปล่อยให้หยดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลรินลงมา

“เฮียกอล์ฟ เฮียใจเย็นนะครับ คุณมะ...” เชี่ย เกือบหลุดแล้วไง “คุณญดาไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนครับเฮีย”

โซ่พยายามจะช่วยแต่เขาก็เกือบหลุดชื่อต้องห้ามออกไป และยังดีที่สมองคิดได้ไวว่าชื่อจริงของเมียใหม่เฮียคือญดาเรศ จะควรเรียกแบบนี้หรือไม่ก็ต้องเรียก ดีกว่าเรียกชื่อเล่นจริง ๆ แล้วทำให้อารมณ์ของโกสินทร์รุนแรงกว่าเดิม

คำพูดของโซ่ถือว่าช่วยได้ไหม ก็ช่วยได้เพียงเล็กน้อย แต่สิ่งที่ทำให้โกสินทร์ยอมปล่อยมือออกจากกรามเล็กนั้นก็เพราะหยดน้ำใส ๆ ที่หล่นกระทบบนมือของเขา หยดแล้วหยดเหล่า น้ำตามากมายที่ไหลลงอยากกับน้ำตกทำให้โกสินทร์ได้สติ

“ฮึก” เมื่อใบหน้าหลุดพ้นจากพันธนาการโหดร้ายนั้น ญดาเรศรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นประคบใบหน้าของตัวเองสลับใช้หลังมือเช็ดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ

“สงบปากสงบคำพูดของเธอไว้ ถ้าไม่อยากเจ็บแบบนี้อีก” น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความเดือดดาล ดวงตาคมมองใบหน้าของอีกคนอย่างกับจะเชือดเฉือนให้ตายเสียเดี๋ยวนี้

“เป็นการแนะนำให้คุณญดาเงียบไว้ครับ นิ่งไว้แล้วจะดีเอง” โซ่ช่วยพูดให้ญดาเรศเข้าใจความต้องการของเจ้านายมากขึ้น

เหตุการณ์เมื่อครู่ถือว่ารุนแรงและมาเร็วจนโซ่เองก็ไม่ทันตั้งตัว เขาไม่คิดว่าเจ้านายจะฟิวส์ขาดได้ง่ายขนานนี้ ขนาดโซ่ทำงานให้โกสินทร์มานาน เห็นอารมณ์ของเจ้านายมาแล้วทุกรูปแบบ แต่ครั้งนี้มาเร็วมาก โซ่ยังตกใจแล้วหญิงสาวที่น่าสงสารนี้จะตกใจแค่ไหน

ญดาเรศพยักหน้ารับฟังคำแนะนำของโซ่ ตอนนี้เธอก็กลัวมากและเป็นห่วงชีวิตของตัวเองเหมือนกัน เธอยังไม่อยากตายด้วยฝีมือคนป่าเถื่อน

ไม่นานรถก็เลี้ยวลงไปจอดที่ลานจดรถใต้ดินที่อยู่ด้านล่างอาคารพาณิชย์ขนาดห้าคูหาสูงห้าชั้น ญดาเรศเห็นจากภายนอกก็เดาออกว่าสถานที่แห่งนี้เป็นแหล่งทำธุรกิจของโกสินทร์ เธอรู้ว่าเขามีไนต์คลับและบ่อน และขอเดาว่าเขากับลูกน้องก็อาศัยอยู่ภายในอาคารนี้เหมือนกัน

“มึงจัดการไปโซ่ กูจะไปห้องทำงาน”

ประตูรถยังไม่ทันได้ปิดสนิทโกสินทร์ก็สั่งงานโซ่และไม่ได้เห็นหัวผู้หญิงอีกคนที่ก้าวออกมาจากรถ ใบหน้าเธอยังแดงก่ำไม่ต่างจากดวงตา และที่ทำให้โซ่สงสารมากขึ้นเมื่อเห็นรอยนิ้วมือที่ข้างแก้มญดาเรศ

‘นี่แค่บีบกรามยังแรงจนเป็นรอยนิ้ว แล้วถ้าเฮียหน้ามืดตบเมีย ไม่เลือดกบปากเลยเหรอวะ’

โซ่แค่คิดไปเท่านั้น แค่คิดก็ขนลุกแล้ว แต่เขาคิดว่าเจ้านายจะไม่ลงไม้ลงมือรุนแรงขั้นนั้น ถึงโกสินทร์จะขึ้นชื่อว่าโหดจนฆ่าเมียตัวเองได้ แต่ก็ไม่เคยลงไม้ลงมือเอง

พูดแบบนี้อาจจะไม่เชื่อ แต่เชื่อโซ่เถอะ เพราะโซ่ไม่เคยเห็นโกสินทร์ทำร้ายผู้หญิง ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นับว่าหายากมากและคือความรุนแรงที่สุดแล้วที่เจ้านายของโซ่เคยกระทำกับผู้หญิง และที่ฆ่าเมียตัวเองได้ จะว่าจริงก็คงไม่เถียง แต่การฆ่าไม่จำเป็นต้องใช้มือของตัวเองและไม่จำเป็นต้องคร่าชีวิตแบบตรง ๆ เจ้านายของโซ่โหดตรงนี้ เลือดเย็นกว่าใคร แต่เป็นเจ้านายที่ดูแลลูกน้องดีมาก