บทที่ 6 สิ่งของก็คือสิ่งของ
“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในห้องนอนของฉัน!”
น้ำเสียงกึ่งตวาดดังขึ้นจากข้างหลังทำให้ญดาเรศสะดุ้งตัวโหยง ปล่อยขวดครีมทาผิวร่วงลงพื้นด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้มตัวลงไปเก็บของแขนของเธอก็ถูกเจ้าของเสียงดุ ๆ กระชากให้หันไปหาเขาก่อน
“เฮียกอล์ฟ” คนที่ทำเสียงเข้มใส่เธอแบบนี้จะเป็นใครได้ถ้าไม่ใช่เขา
“หนูเจ็บนะ” มือเล็กยกขึ้นจับที่แขนของโกสินทร์ เขากระชากเธอแรงมาก แขนแทบหลุดแล้วยังไม่ยอมปล่อยมือจากแขนของเธอ ญดาเรศรู้ว่าเธอแกะมือของเขาออกไม่ได้แต่อย่างน้อยก็ขอให้เขาผ่อนแรงลงบ้าง วันนี้ร่างกายของเธอจะช้ำเพราะเขาทั้งตัวแล้ว
“ใครพาเธอเข้ามาในนี้ ตอบ!”
“ฮือ พะ พี่โซ่ค่ะ”
“ไอ้ห่าโซ่” โกสินทร์สบถคำด่าลูกน้องตัวดีออกมา แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากแขนเล็ก
“เฮีย ปล่อยแขนหนูได้ไหม หนูเจ็บ” ญดาเรศขอร้องอีกครั้ง เธอพูดด้วยเสียงที่เบาลง กับผู้ชายคนนี้เธอยอมรับเลยว่าไม่รู้จะต้องเข้าหาเขายังไง เข้าหาที่หมายถึง เธอควรจะรับมือกับอารมณ์ร้าย ๆ ของเขายังไงให้ตัวเองไม่เจ็บตัว
“สำออยไปไหม ฉันไม่ได้บีบแขนเธอแรงเลย”
โกสินทร์ไม่คิดว่าตัวเองใช้แรงอะไรมากเลยกับแค่รั้งแขนของญดาเรศขึ้นมา แต่คนตัวเล็กตรงหน้าก็แสดงความเจ็บปวดเวอร์วัง ไม่รู้จะร้องไห้อะไรนักหนาตั้งแต่ตอนอยู่บนรถแล้ว ตอนที่เขาบีบกราม...
“เกิดมาทำเป็นแค่ร้องไห้หรือไง”
เสียงเข้มดุของโกสินทร์อ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยนิ้วมือบนแก้มของญดาเรศ เขาไม่ต้องถามว่าใครเป็นคนสร้างรอยนิ้วที่แก้มของเธอ โกสินทร์รู้ว่ามันเกิดจากมือของเขาตอนบีบกรามเธอ ตอนนั้นเขาขาดสติเลยเผลอทำรุนแรงไป และเมื่อเห็นรอยแดง ๆ นั้นก็ทำให้โกสินทร์หลุบสายตาลงมองที่แขนของญดาเรศ
“บอบบางเสียจริง” เป็นคำบ่นระคนรำคาญ จับนิดจับหน่อยก็แดง
“หนูเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็ก โดนอะไรนิดหน่อยก็ช้ำและเห็นรอยง่ายค่ะ” ญดาเรศมีเม็ดสีผิวที่ค่อนข้างขาวเพราะเธอมีเชื่อสายคนจีนทำให้ผิวจะขาวละเอียดกว่าโทนสีผิวปกติของคนไทย ตั้งแต่เด็กเวลาเธอล้มหรือเดินชนอะไรนิดหน่อยผิวของเธอจะช้ำง่ายและเห็นรอยช้ำชัด
“บอกทำไม ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องของเธอ”
“หนูแค่อยากบอกเฮียไว้ค่ะ”
“ไม่ต้องมาอยากบอกอะไรฉัน เราไม่ได้เกี่ยวข้องกัน รู้อยู่แล้วนี่ว่าเราแต่งงานกันเพราะอะไร” โกสินทร์ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มของเขาร้ายมากจนญดาเรศรู้สึกเกลียดยิ้มแบบนี้เข้าแล้วสิ รอยยิ้มปีศาจ
“หนูไม่รู้ค่ะ ป๊าไม่ได้บอกอะไรเลย”
“ไม่รู้ แล้วยอมแต่งงานกับฉันทำไม” โกสินทร์ยกแขนขึ้นกอดอกขณะรอฟังคำตอบ ก็น่าสนใจอยู่นะ ทั้งที่ไม่รู้ถึงเหตุผลที่แท้จริง แต่ยอมแต่งงานกับคนไม่รู้จักง่าย ๆ โกสินทร์ชักอยากรู้แล้วสิว่าเพราะอะไร
“หนูก็ไม่ได้อยากแต่ง แต่ป๊าให้หนูทดแทนบุญคุณ”
ญดาเรศพูดแล้วก็จุกที่หัวใจ เธอเกิดมาพร้อมความเกลียดชังของคนเป็นพ่อ ไม่เคยได้รับความรัก ไม่เคยได้สัมผัสถึงคำว่าพ่อลูกเหมือนครอบครัวอื่น ๆ แต่แล้วเธอก็ต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำเพราะคำว่า กตัญญู เมื่อคนเป็นพ่ออ้างสิทธิ์ที่ทำให้เธอเกิดมา เธอจะขัดอะไรได้
“ป๊าของเธอ มองเธอเป็นเครื่องมือ เป็นแค่สิ่งของ ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมท่านเพ็ญศักดิ์ถึงได้มั่นใจว่าสิ่งของอย่างเธอจะมีค่าพอที่จะทำให้ฉันสนใจ”
โกสินทร์ไม่คิดจะประดิษฐ์คำพูด เขาไม่จำเป็นต้องรักษาน้ำใจอะไร ญดาเรศเข้ามาอยู่ในอาณัติของเขา แม้ทุกคนจะรู้ว่าเธอมาในฐานะเมีย แต่สำหรับเขาไม่ใช่ และเขาก็มองญดาเรศเป็นแค่สิ่งของไม่ต่างจากผู้ให้กำเนิดของเธอ
“หน้าที่ของหนูคือทดแทนบุญคุณของป๊า หนูมีหน้าที่แค่นั้นค่ะ”
และมันอาจจะเป็นสิ่งเดียวที่บิดาของเธอพอใจที่สุดตั้งแต่เธอเกิดมา ‘กับดักความกตัญญู’ เพื่อให้ตัวเองได้รู้สึกมีค่าในสายตาคนเป็นพ่อบ้าง ญดาเรศต้องแลกมาด้วยศักดิ์ศรีของเธอ
“ทดแทนบุญคุณพ่อแล้ว ก็ถึงเวลาของผัว”
“คะ?” หัวคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันเมื่อญดาเรศไม่เข้าใจความหมายของประโยคนั้น
“ตอนนี้เธอคือสิ่งของในพื้นที่ของฉัน และฉันคงให้เธอนั่งกินนอนกินสบาย ๆ ในขณะที่ลูกน้องหลายสิบชีวิตของฉันทำงานงก ๆ ไม่ได้”
“หนูไม่ได้จะทำตัวสบาย ๆ นะคะ หนูตั้งใจจะหางานทำ จะไม่เป็นภาระของเฮียกอล์ฟค่ะ”
ญดาเรศรีบพูดความตั้งใจของตัวเองออกมา เธอไม่คิดจะเข้ามาอยู่บ้านเขาแล้วทำตัวเป็นคุณนาย เธอรู้ว่าเขาไม่ได้พอใจในตัวเธอตั้งแต่แรก และญดาเรศคิดว่าการพึ่งพาตัวเองคือสิ่งที่ดีที่สุด
“หึ ก็ลองทำตัวเป็นภาระฉันดูสิ ฉันจะไม่เก็บเธอไว้แน่ อันที่จริงก็ไม่ได้อยากเก็บไว้แต่แรก แต่เห็นว่าหน้าตาของเธอพอใช้ได้และรูปร่าง...” โกสินทร์ย้ายมือของตัวเองไปปลดกระดุมเสื้อของญดาเรศออกด้วยความชำนาญ
“ฮะ เฮีย” คนที่กำลังจะถูกปลดเกราะปกกันต้องรีบยกแขนขึ้นมาเพื่อปกปิดร่างกายของตัวเองไว้แต่ไม่ทัน เขามือไว้มาก เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นก็ปลดกระดุมเสื้อของเธอหลุดได้ถึง 3 เม็ด
“ดูนมเธอไง ฉันต้องเช็กของก่อนสิว่าของเธอจะเอาไปใช้งานได้ในระดับไหน”
โกสินทร์พูดและยังไม่ยอมหยุดมือของตัวเอง แต่ตอนนี้ยากหน่อยเพราะญดาเรศใช้แขนของเธอปิดบังเอาไว้ เธอไม่ยอมให้เขาถอดเสื้อของเธอออก
