บทที่ 9 ตอนที่ 5 ของดีต้องค่อย ๆ พิสูจน์ NC18+
คำพูดมิลินค้างอยู่ในอากาศ วิกเตอร์ไม่ตอบ มือใหญ่จับขาเรียวคนตัวบางอ้าออก กางเกงชั้นในตัวจิ๋วยังคงอยู่บนตัวมิลินเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือมันกำลังเริ่มเปียกแฉะเต็มไปด้วยน้ำหวานสีใส
“เริ่มไม่แน่ใจแล้วสิ”
“ว่าจริง ๆ แล้ว อยากพิสูจน์หรือเพราะเงี่… กันแน่”
วิกเตอร์ยิ้มล้อคนตรงหน้า มิลินเม้มปากอย่างประหม่า ซึ่งแน่นอนว่าสิ่งที่วิกเตอร์เอ่ยมาเธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้ทั้งสองอย่าง
นิ้วแกร่งเลื่อนไปแหวกกางเกงในตัวจิ๋วมิลินออก ร่างบางที่ไม่ค่อยได้ทำสิ่งนี้บ่อยนักเม้มปากหน้าแดงระเรื่อ มิลินไม่หุบขาเข้า แต่ก็ไม่แสดงความกลัวแต่อย่างใด
วิกเตอร์ใช้นิ้วชี้เขี่ยกลีบกุหลาบสีสวยที่ปิดสนิทออก ก่อนจะสอดเข้ารูร่องมิลินราวกับต้องการสำรวจความเป็นสาวของเธอ
“ก็เคยโดนนี่”
“ห่างนานเหรอ”
เขาถามมิลินแต่สายตาไม่ได้มองหน้าคนตัวบางเลยสักนิด ดวงตานั้นจ้องกลีบกุหลาบสีสวยไร้ขนของเธอแทบไม่ละสายตา ขณะนิ้วแกร่งก็ยังคงเขี่ยสกิดจุดสงวนของเธอขึ้นลง
“ว่ายังไง”
“ห่างนานเหรอ”
เขาทวนถามมิลินอีกครั้ง พลางขยี้จุดสงวนนั้น มิลินหลับตาพริ้มไม่ตอบ เธอไม่ได้ขัดขืน ร่างกายเธอเหมือนว่าชอบการกระทำของวิกเตอร์ด้วยซ้ำ
วิกเตอร์กระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แม้ในตอนแรกจะไม่อยากทำอะไรคนเป็นรุ่นน้อง แต่ตอนนี้ความคิดเขากลับเปลี่ยนไปอย่างเต็มอก
“อ๊าส์~ รุ่นพี่!”
“อ๊ะ!”
มิลินครางหวาน พร้อมอ้าขากว้างกว่าเดิม จากที่เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเด็กซื่อบื้อ ตอนนี้คงต้องคิดใหม่
วิกเตอร์ไม่ถามอะไรต่อเพราะดูจากการตอบสนองทางร่างกายของมิลิน เขาก็พอจะรู้ว่าตอนนี้เธอต้องการอะไร และไม่นานใบหน้าหล่อก็โน้มลงหากลีบกุหลาบสีสวยตรงหน้าอย่างไม่คิดรังเกียจ
นิ้วแกร่งเกี่ยวกางเกงในตัวจิ๋วแหวกออกด้านข้างแล้วใช้ปลายลิ้นสากแยงกลีบที่ปิดชิดเปิดออก
มิลินสะดุ้งทันทีที่โดนลิ้นสากสัมผัสลง ความรู้สึกตีกันยุ่งเหยิง น้ำหวานสีใสไหลเยิ้มจนติดลิ้นวิกเตอร์ทุกครั้งที่เขาผละออก
“ไม่เคยโดนแบบนี้เหรอ”
วิกเตอร์เอ่ยถามพลางลิ้มรสหวาน กลีบตรงหน้าสวยเกินกว่าที่เขาคิด
ด้านมิลินเมื่อได้ยิน วิกเตอร์เอ่ยถามแบบนั้นเธอจึงตอบไปอย่างไม่ปิดบัง
“มะ มิ ไม่เคยโดนแบบนี้”
เสียงเธอสั่นนิด ๆ แต่ไม่ใช่สั่นเพราะกลัว เธอสั่นเพราะเธอกำลังเสียวซ่านต่างหาก
“ไม่เคยจริงเหรอ”
วิกเตอร์ถามต่อ มือใหญ่จับขาเธออ้าออกมากกว่าเดิม กว้างจนเห็นรูร่องชัดเจน และไม่นานเขาจึงถอดรูดกางเกงชั้นในตัวจิ๋วออกให้พ้นขามิลินแล้วโยนทิ้งลงพื้นรีสอร์ต
ซูดดดดดด
วิกเตอร์ก้มลงดูดซูดกลีบกุหลาบมิลินต่อ มิลินเสียวซ่านไปแทบทั้งกลีบ มือเล็กกำผ้าปูเตียงแน่น ใบหน้าสวยเชิดขึ้น เหงื่อซึมนิด ๆ ไม่เพียงแค่นั้นร่างเธอยังเกร็งสะโพกแล้วแอ่นตัวขึ้น
“อื้อ รุ่นพี่!”
“มิ อื้อ~”
เธอพยายามกลั้นเสียงอันหน้าเกลียดไม่ให้เล็ดลอดออกมา มือที่เคยกำผ้าปูแน่นกลับเลื่อนขึ้นไปจับศีรษะคนเป็นวิกเตอร์ไว้แน่น
“มะ… มิ เสียว อื้อ~”
คำพูดนั้นแทบไม่เป็นศัพท์ แต่ปลายนิ้วกดศีรษะวิกเตอร์ไว้ชัดเจนกว่าคำปฏิเสธใด ๆ สองเท้าเล็กที่เคยยันพื้นเตียงยกขึ้นลอยเป็นรูปตัวเอ็ม
วิกเตอร์ผละลิ้นสากออก มือเช็ดปากเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเขาจะเงยหน้าขึ้นมองมิลินพร้อมกับใช้นิ้วโป้งขยี้เม็ดเธอ
“ยังต้องเสียวกว่านี้อีกเยอะ เด็กซื่อบื้อ”
“นี่มันเพิ่งเริ่มต้น”
“ยังต้องร้องเสียวกว่านี้อีกเยอะ”
เขาพูดเหมือนตัวเองเหนือเรื่องนี้มากที่สุด พูดจบเขาก็ก้มลงตวัดลิ้นร้อนลงกลีบกุหลาบหวานฉ่ำของมิลินอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้ทำแบบนุ่มนวล เขาตั้งใจทำให้ไวและลงลิ้นหนักขึ้น เหมือนตั้งใจสอนบางอย่างให้เด็กซื่อบื้อคนนี้เข้าใจด้วยร่างกาย
“อ๊าส์”
“มิไม่ได้เป็นเด็กซื่อบื้อ อ๊าส์ รุ่นพี่”
นิ้วแกร่งยาวสามนิ้วแตะลงบนกลีบกุหลาบที่เงาวับอย่างจงใจ วิกเตอร์บดขยี้มันเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะพลิกหงายนิ้วขึ้นสอดเข้าไปด้านใน แล้วดึงชักเข้าออกถี่ ๆ
“อ๊ะ!”
“อ๊าส์!”
มิลินร้องเสียงหลง ร่างอรชรรีบยันส่วนบนขึ้น ศอกทั้งสองข้างค้ำเตียงนอนเอาไว้เพื่อพยุงตัว สะโพกแอ่นรับแรงสอดของนิ้ว
“รุ่นพี่…”
“มิจะไม่ไหว”
“อ๊ะ!”
ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะโน้มกลับมา มองวิกเตอร์กำลังจัดการกับกลีบของเธอ
แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!
เสียงนิ้วแกร่งกระแทกรูร่อง วิกเตอร์ยังคงก้มหน้าอยู่ มิลินมองภาพนั้นด้วยความเสียวซ่าน จนเธออดไม่ได้เลยที่จะต้องนอนราบลงเตียงอีกครั้ง
แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!
นิ้วแกร่งสอดเข้ารูร่องเป็นระยะ และแน่นอนว่าความเสียวที่วิกเตอร์มอบให้ไม่ได้มีแค่นั้น เขาใช้ลิ้นสากแตะลงบนเม็ดแตดมิลินอีกครั้ง ความเสียวซ่านแล่นวาบ
“อ๊าาาา เบา ๆ มิเสียว”
“อ๊ะ! อ๊าส์ รุ่นพี่!”
เรียวปากสีหวานร้องลั่น จนมือด้านขวาของเธอต้องยกขึ้นมาป้องปากตัวเอง ส่วนมือซ้ายกำผ้าปูแน่นจนยับ
“อื้อออออ เสียว”
เธอว่าอย่างนั้น ก้นเล็กแทบลอย ความเสียววิ่งชนกันในอก และไม่นานร่างเธอก็กระตุกถี่แตะขอบสวรรค์
“หึ! แค่ลงลิ้นแค่นี้ก็เสร็จซะแล้ว”
“โดนเอ็นจะแค่ไหน”
วิกเตอร์พูดเย้าแหย่พลางยิ้มอย่างพึงใจเมื่อทำให้มิลินแตะขอบสวรรค์ด้วยเรียวลิ้น ขณะดวงตาก็มองเธอนอนหอบบนเตียง
พรึบ!
วิกเตอร์ถอดผ้าเช็ดตัวที่คลุมกายออก เขาจับเอ็นกายไซส์หกสิบที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดเลื่อนมาจ่อริมฝีปากบางทันที
เขาคิดว่ามิลินทำไม่เป็นแน่ แต่ไม่! มิลินไม่รอช้าเธอรีบยันตัวลุกขึ้น ศอกทั้งสองข้างค้ำที่นอนเอาไว้เพื่อพยุงตัวอีกครั้ง ก่อนจะครอบมันเข้าไปจนถึงคอหอยอย่างรู้งาน
ดวงตาคู่สวยเงยขึ้นสบกับวิกเตอร์ตรง ๆ ครั้งนี้ไม่มีความไร้เดียงสาเหลืออยู่ มีแต่ประกายบางอย่างที่ลุกวาบตั้งใจและรู้ตัว
“อ๊อก! อ๊อก!”
เธอรูดหัวบานสีชมพูเข้าโพรงปาก สายตายั่วยวน และกำลังบอกวิกเตอร์ว่าเธอไม่ได้เป็นเด็กซื่ออย่างที่เท็นแฟนเก่าของเธอและวิกเตอร์จะกล่าวว่าได้อีกต่อไป
มือเล็กจับโคนเอ็นกายเพื่อคุมจังหวะเอง เธอรูดมันขึ้นลงไม่ช้าไม่เร็ว
“อ๊อก อ๊อก อ๊อก”
ปลายลิ้นบางเฉียบแตะลงช้า ๆ บนปลายยอดหัวบานสีชมพู ก่อนจะเลื่อนขึ้นลง
“อืมมม”
เธอครอบเอ็นกายเข้าโพรงปากไปอีกครั้ง ราวกับตั้งใจทดสอบว่าวิกเตอร์จะยังควบคุมความรู้สึกได้อีกนานแค่ไหน
ดวงตาคู่สวยเงยขึ้นมองจากมุมต่ำ ประกายท้าทายฉายชัด
วิกเตอร์สบตาเธอทันที ลมหายใจที่หนักขึ้นอย่างควบคุมยาก กรามของเขาขบแน่นเล็กน้อย แววตาเข้มจัดจนแทบลุกเป็นไฟ
“มิทำแบบนี้… พอได้ไหมคะ”
“อ๊อก! อ๊อก! อ๊อก”
คำพูดนั้นทำให้วิกเตอร์หลุดขำออกมาจากลำคอทันที ไม่ใช่ขำแบบหัวเราะเสียงดัง แต่เป็นเสียงต่ำแผ่วที่เต็มไปด้วยความพึงใจและไม่คาดคิด
ลิ้นเล็กตั้งใจไล่เลียแท่งเอ็นกายเต็มลิ้น วิกเตอร์ยังคงยืนกรานกลางเตียง แววตาคมจับจ้องมิลินไม่วาง ราวกับกำลังชมผลงานบางอย่างตรงหน้า
“เร็วอีกสิ!”
“อมเร็วกว่านี้”
วิกเตอร์พยายามพูดน้ำเสียงปกติที่สุด แม้ในใจจะเสียวซ่านจนปวดหนึบแท่งเอ็น
มิลินยังคงรูดแท่งนั้นขึ้นลงในจังหวะเดิม เธอไม่ได้เริ่มความเร็วตามวิกเตอร์บอก แล้วจู่ ๆ วิกเตอร์ก็พูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงท้าทาย
“ไวได้แค่นี้เหรอ”
“หรือว่าทำได้แค่นี้ หึ… เด็กซื่อบื้อ”
มิลินชะงักไปเสี้ยววินาที ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนมุมปากจะยกขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้
“รีบทำไมคะ… ของดีต้องค่อย ๆ พิสูจน์สิ”
“รุ่นพี่รีบเหรอคะ”
“จะรีบเสร็จไปไหน มิยังมีอะไรให้รุ่นพี่ดูอีกเยอะ”
เธอพูดเสียงแผ่ว มือเล็กจับแท่นเอ็นกายรูดขึ้นลงไม่ละไปไหน ทุกอย่างดูมั่นใจ และใบหน้าก็ยังสบตาวิกเตอร์ตรง ๆ
“หรือรุ่นพี่”
“นอนลงดีไหมคะ มิจะได้ตั้งใจทำให้”
“ยืนนานแบบนี้ ไม่ดีหรอก”
คำพูดนั้นไม่ได้ฟังดูอ่อนหวาน แต่มันชัดเจนว่าเธอกำลังท้ากลับ ปลายลิ้นเล็กเลียผ่านริมฝีปากตัวเองช้า ๆ อย่างตั้งใจราวกับลิ้มรสแท่งเอ็นกาย
มิลินยังคงจ้องเขาไม่วาง ประกายท้าทายในดวงตาไม่ลดลงแม้แต่น้อย วิกเตอร์นิ่งไปครู่หนึ่งราวกับกำลังชั่งใจว่าควรปล่อยให้เด็กดื้อตรงหน้าพิสูจน์ตัวเองต่อดีไหม แต่แล้วมุมปากก็ยกขึ้นช้า ๆ
“มั่นใจนักนะ”
เสียงเขาต่ำลึก โดยไม่ละสายตา และในตอนนั้นร่างสูงก็ค่อย ๆ เอนตัวลง แผ่นหลังกว้างพิงหัวเตียงอย่างไม่รีบร้อน
ท่าทางนั้นไม่ได้ดูเหมือนคนยอมแพ้ แต่เหมือนราชาที่กำลังเปิดโอกาสให้ใครบางคนแสดงฝีมือ
ขาแกร่งวิกเตอร์เหยียดออกเล็กน้อย แขนข้างหนึ่งพาดเหนือศีรษะอย่างสบาย ๆ
“ถ้าพิสูจน์ไม่ได้… พี่จะไม่ปรานีนะ”
“ได้ยินใช่ไหม”
น้ำเสียงเขาไม่ได้เร่งรัด แต่ชัดเจนว่าเขาพร้อมจะรับทุกอย่างที่เธอกล้าทำ
สายตาคมยังจับจ้องมิลิน ไม่ใช่เพราะอยากหยุด แต่เพราะอยากเห็นว่าเธอจะไปได้ไกลแค่ไหน
ส่วนด้านมิลิน เธอโน้มตัวเข้าหาเอ็นกายวิกเตอร์ช้า ๆ ปลายผมลอนยาวสลวยไหลตกลงข้างแก้ม แต่ก่อนจะถึงตัวเขา เธอกลับหยุดชะงักราวกับเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้
มือเล็กจัดการรวบเส้นผมทั้งหมดขึ้นสูง เธอดึงยางรัดผมออกจากข้อมือ มัดผมขึ้นอย่างคล่องแคล่ว เปิดต้นคอขาวให้เห็นชัด ท่าทางนั้นไม่ได้รีบร้อน แต่มันชัดเจนว่าเธอกำลังเตรียมตัวอย่างจริงจัง
“เตรียมตัวขนาดนั้นเลย”
“ถึงขั้นเตรียมยางมารัดผมไม่ให้เกะกะ”
โอ๊ย… คนเขียนซูดปากแล้ววววว ยัยมิลิน พิสูจน์ได้สู้มือมากลูก คู่นี้ดูสู้มือกันดี เอาลูกเอา
Next Episode spoilers…
“ทำไมต้องพูดว่าฉันล่ะคะ”
“คำว่าฉัน มิว่ามันดูห่างเหินกันเกินไปนะคะ”
