บทที่ 10 ตอนที่ 6 พี่จะไม่ปรานีแล้ว NC18+
มิลินไม่ตอบ เธอเพียงยกสายตาขึ้นสบกับเขาอีกครั้งด้วยสายตายั่วยวน ก่อนที่เธอจะตัดสินใจขึ้นคร่อมบนกายหนาของวิกเตอร์
ใบหน้าพริ้มเพราโน้มตัวลงใช้ริมฝีปากแตะลงบนมุมปากของวิกเตอร์เบา ๆ ไม่รีบร้อน ไม่เร่งเร้า เป็นเพียงจูบแผ่วเบาที่เหมือนเป็นการประกาศว่าเธอเป็นฝ่ายเริ่มเองในครั้งนี้
เธอไล่จูบอย่างช้า ๆ มิลินไม่ได้ถอนจูบนั้นออกทันที แต่เธอไล่จูบลงต่ำเรื่อย ๆ จากมุมปากเขาลงมาที่คาง แล้วเลื่อนต่ำลงไปตามลำคออย่างจงใจ
ริมฝีปากของเธอแตะผ่านผิวร้อนผ่าวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนของแก่นกายเผลอกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว มือที่พาดอยู่เหนือศีรษะค่อย ๆ กำแน่นขึ้น ก่อนจะใช้สายตาคมมองเธอจากมุมสูง
“ทำไมต้องมองมิขนาดนั้นคะ”
“หรือว่ารุ่นพี่ไม่ชอบแบบนี้”
เธอถามเสียงแผ่ว พลางจูบไล้ลำคอขาวเนียน ซึ่งด้านวิกเตอร์ เมื่อได้ยินมิลินถามแบบนั้น เขาจึงคลายมือที่กำแน่นเหนือศีรษะออก เลื่อนลงมาจับสะโพกบางไว้
“ฉันมองไม่ได้เหรอ”
“หรือว่าเธอกดดัน”
มิลินหยุดชะงักทันที เธอผละริมฝีปากออกเพียงนิดแล้วพูด ก่อนจะประทับรอยจูบลงคอวิกเตอร์อีกครั้ง
“ทำไมต้องพูดว่าฉันล่ะคะ”
“คำว่าฉัน มิว่ามันดูห่างเหินกันเกินไปนะคะ”
คำพูดของเธอไม่งอแง แต่มันมีความอ้อนติดออกมาด้วย เหมือนกับว่าเธอกำลังต้องการขีดเส้นบางอย่างในความสัมพันธ์ที่กำลังเกิดขึ้น
“เหรอ”
“งั้นอยากให้เรียกว่าอะไรดีล่ะ”
คิ้ววิกเตอร์เลิกน้อย ดวงตาจ้องเรือนร่างคนที่คร่อมบนกาย
“ก็ พี่ไงคะ”
“เรียกพี่ จะได้มีอรรถรสค่ะ”
คำตอบนั้นทำให้วิกเตอร์นิ่งไปชั่วขณะ สายตาคมของเขาเข้มขึ้นอีกระดับ แล้วมุมปากก็ยกช้า ๆ อย่างคนพึงใจกับคำตอบนั้นของมิลิน
“ปากดีขึ้นนะ”
“ดูไม่เหมือนคนที่อยู่ล็อบบี้รีสอร์ตตอนเช้าเลยสักนิด”
วิกเตอร์เอ่ยเสียงต่ำ มือที่จับอยู่สะโพกเธอเลื่อนสูงขึ้นอีกนิด ราวกับว่ากำลังทำความคุ้นชินกับร่างอรชรนี้
มิลินยังคงใช้ริมฝีปากเล็กบดจูบผิวร้อนผ่าววิกเตอร์ ซ้ำยังเอนตัวแนบชิดลงอีกเล็กน้อย จนเต้าอวบชิดกล้ามท้องแกร่ง ระยะห่างระหว่างใบหน้าทั้งคู่เหลือเพียงลมหายใจอุ่น ๆ ที่ปะทะกัน
ขณะที่ด้านล่าง กลีบกุหลาบสีหวานก็เบียดเสียดกับหน้าขาวิกเตอร์
“ดี ยั่วดี”
“ยั่วให้ได้แบบนี้ตลอดก็แล้วกัน”
“เพราะพี่จะไม่ปรานีแล้ว”
คำเตือนนั้นไม่ได้ดัง แต่มันหนักพอที่จะให้หัวใจมิลินสะดุดไปครู่หนึ่ง เธอยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรต่อ วิกเตอร์ก็เริ่มเป็นฝ่ายขยับก่อน
มือใหญ่กระชับเอวบางไว้แน่นขึ้น ก่อนจะดึงร่างเธอลงมาแนบชิดกว่าเดิม
“อ๊ะ! รุ่นพี่ไม่ทำแบบนี้สิคะ อื้ออออ”
เสียงเธอประท้วง กลับฟังดูยั่วอย่างจงใจ วิกเตอร์เลื่อนร่างอรชรขึ้นให้เต้าอวบอยู่ระดับสายตา ก่อนจะใช้มือใหญ่ด้านหนึ่งควบเต้า แล้วโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงซุกไซ้
มิลินเผลอสะดุ้งใจเล็กน้อย แต่ยังพยายามนิ่ง วิกเตอร์ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงซุกใบหน้าลงเต้าอวบกลมของเธอ ใช้ลิ้นสากแตะผ่านผิวอุ่นด้วยความหมั่นไส้ ราวกับกำลังทวงคืนอำนาจที่เธอเพิ่งชิงไปเมื่อครู่
“อ๊ะ! รุ่นพี่ดูดเบา ๆ สิคะ”
“อ่าาาส์”
เธอพูดราวกับประท้วง แต่เสียงครวญครางนั้นยั่วยวนเกินเหตุ วิกเตอร์ไม่ตอบ มือที่กระชับเอวบางเลื่อนขึ้นมาบีบขย้ำสองเต้าแน่น ขณะลิ้นสากก็ยังคงจัดการปรนเปรอเต้านั้นด้วยจังหวะสม่ำเสมอ
“อ๊าาา”
“รุ่นพี่!”
“ไม่ดูดแรงสิคะ เดี๋ยวช้ำ ไม่ได้พิสูจน์นานนะ อ๊าาส์”
เสียงครางหวานหลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ พร้อมคำพูดเร้าหู ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อย สะโพกบางเผลอแอ่นเกร็งโดยไม่รู้ตัว และสองมือของเธอก็จับหัวเตียงแน่น
“อื้อ~ รุ่นพี่”
“มิเสียว อย่าทรมานมิแบบนี้สิคะ”
วิกเตอร์ผละลิ้นร้อนออกจากเต้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาคมกวาดมองภาพตรงหน้าอย่างไม่ปิดบัง เขาคลึงเต้ามิลินช้า ๆ เต้านั้นเต็มมือจนทะลัก
“ทรมานเหรอ”
“แล้วแบบไหน ถึงจะไม่เรียกว่าทรมาน”
เขาถาม ทั้ง ๆ ที่ รู้ดีว่าทรมานที่มิลินพูดถึง ไม่ใช่ความเจ็บ แต่มันคือความรู้สึกที่ไต่สูงขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบควบคุมไม่อยู่
มิลินเม้มริมฝีปากแน่น สองมือยังจับหัวเตียงไว้ เธอก้มหน้ามองวิกเตอร์ ดวงตาคู่สวยพร่าเล็กน้อยแต่ยังมีประกายดื้อรั้นซ่อนอยู่
“แบบไหน พี่จะทำให้”
เขาถามอีกครั้งทั้งที่รู้อยู่แล้ว ขณะมือใหญ่ก็พลางกำเต้าอวบแรงขึ้นอีกนิด สีหน้ามิลินยั่วยวนจนหน้าหมั่นไส้
ด้านมิลินเมื่อได้เธอก็กลืนน้ำลายหนืดลงคอ สะโพกบางยังเผลอขยับเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ แล้วอยู่ ๆ เธอก็เลื่อนตัวต่ำลงอีกนิด ลมหายใจอุ่นปะทะริมฝีปากเขา
“ก็”
“แบบนี้ไงคะ”
พรึบ!
มือเล็กผละออกจากหัวเตียงอย่างรวดเร็ว แล้วเลื่อนลงต่ำ ควบคุมจังหวะด้วยความมั่นใจที่ไม่เหลือความลังเลอีกต่อไป
รูร่องเลื่อนครอบเอ็นกายชูชันของวิกเตอร์อย่างตั้งใจ โดยที่วิกเตอร์ไม่ทันตั้งตัว
มือเล็กจับเอ็นกายไซส์ใหญ่สอดใส่เข้ารูร่อง ความฟิตตอดรัดเอ็นกายวิกเตอร์แน่น แล้วมิลินก็เริ่มขยับเอวช้า ๆ
“อื้ออออ!”
เธอไม่สนว่าเธอจะเจ็บหรือเปล่า เพราะเป้าหมายเดียวคือพิสูจน์ให้คนตรงหน้ารู้ว่าเธอไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่คิด
“อื้อ~”
มือเล็กเลื่อนขึ้นกำเต้าตัวเองแน่น ในขณะที่กำลังครอบแท่งเอ็นกาย
วิกเตอร์มองภาพนั้นนิ่งงัน เหมือนเพิ่งตระหนักว่า เด็กซื่อที่เขาคิดว่าคุมได้ กำลังเล่นเขากลับใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว
“อ๊าส์”
“รุ่นพี่ อ๊ะ อื้อ”
เธอเปล่งเสียงออกมาเป็นระยะ ๆ วิกเตอร์เลื่อนมือใหญ่มาประคองเอวบางโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพื่อหยุด แต่เพื่อไม่ให้เธอขยับหนีไปไหน
แล้วคราวนี้ เขาอาจกำลังเล่นด้วยผิดคนจริง ๆ
“อื้อ ใหญ่!”
มิลินกลับเอนตัวไปด้านหลังช้า ๆ มือทั้งสองข้างเท้าลงบนขาแข็งแรงที่เหยียดตรงของวิกเตอร์ เปิดช่วงลำตัวให้เห็นเส้นโค้งชัดเจน
“อ๊ะ รุ่นพี่!”
วิกเตอร์ไม่ปล่อยให้มิลินคุมจังหวะเองนานนักเขาเลื่อนขึ้นประคองเอวบางไว้มั่นคง ก่อนจะดึงเธอเข้าหาตัวเขา แม้เธอกำลังขยับสะโพกเข้าหาเอ็นกาย
ร่างสูงโน้มตัว ริมฝีปากร้อนแตะผ่านผิวเนียนอย่างจงใจ วิกเตอร์ไล่จูบต่ำลงอย่างรีบร้อน ลมหายใจอุ่นจัดไต่ผ่านอกอวบของมิลิน
ซึ่งแน่นอนว่าการกระทำนั้นทำให้เธอเสียวแทบบ้าคลั่ง
“อ๊าาาส์”
“รุ่นพี่ ลิ้น อื้ออออ”
แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!
เสียงรูร่องที่เต็มไปด้วยน้ำหวานไหล่เยิ้มเสียดกับเอ็นกายวิกเตอร์ด้วยความเร็ว ขณะวิกเตอร์เองแม้เขาจะกำลังไล่ดูดเลียผิวกายมิลินอยู่นั้น สะโพกยังขยับตามแรงมิลินอีกด้วย
แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!
ตับ! ตับ! ตับ!
“อื้อ~ มิเสียว”
ร่างอรชรสั่นไปทั้งร่าง มิลินโน้มกายกลับเข้าหาวิกเตอร์ เธอจับเต้าอวบของเธอให้วิกเตอร์ซุกไซร้อย่างตั้งใจ
“ซี๊ดดด อ่าาาา รุ่นพี่”
“อ๊าส์ ใช้ลิ้นเก่งมาก มิเสียว” เธอซูดปาก ก่อนจะเม้มแน่นเชิดใบหน้าขึ้น
“อ๊าส์ มิไม่ไหวแล้ว กระแทกแรงอีกค่ะ”
คำพูดหยาบคายหลุดออกมาจากปากสาวลุคคุณหนูเมื่อช่วงเช้าอย่างไม่น่าเชื่อ วิกเตอร์ไม่ตอบอะไร ซึ่งแน่นอนว่าเขาเร่งสอดสะโพกแรงตามที่มิลินบอก
ตับ! ตับ! ตับ!
“อ๊าส์”
วิกเตอร์ขยับสะโพกหนักขึ้นอีกระดับ จังหวะนั้นลึกจนมิลินสะดุ้ง นิ้วมือจิกไหล่เขาแน่น ปลายหัวบานชนผนังมดลูกลึก ลึกจนเธอสะท้านไปทั้งตัว
“อ๊ะ! มิจุก”
“รุ่นพี่”
ลิ้นสากตวัดดูดเลียยอดแข็งเป็นไตสลับไปมาทั้งสองข้าง ความเสียวซ่านตีกันในหัวมิลินยุ่งเหยิง ปากรูร่องตอดรัดเอ็นกายวิกเตอร์แน่น
ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!
เสียงร่างกายกระทบกันสะท้อนก้องในห้องสวีตหรูของรีสอร์ต ผ้าม่านหนาถูกลมแอร์พัดไหวช้า ๆ ราวกับเป็นพยานเงียบให้กับเกมอารมณ์ที่ไม่มีใครยอมใคร
“อ๊าส์… มิจะเสร็จแล้ว อีกนิดเดียว อ๊ะ!”
เสียงครางสั่นพร่าดังขึ้นเป็นระยะ ไม่ใช่แค่เพราะแรงปรารถนาอย่างเดียวแต่มีแรงท้าทายปะปนอยู่ด้วย
มิลินไม่ได้ขยับเพราะไร้เดียงสา ไม่ได้ครางเพราะไม่รู้เรื่อง ทุกจังหวะที่เธอทำคือคำตอบสำหรับประโยคที่เคยถูกมองว่าซื่อบื้อ
ดวงตาคมของวิกเตอร์ที่เคยเย็นชาไม่สนใจเริ่มเปลี่ยนไป เขาไม่ได้คิดว่ามิลินจะทำได้ขนาดนี้
“อ๊าาส์ กระแทกมิแรง ๆ มิใกล้เสร็จแล้ว”
“กระแทกแรงอีกค่ะ อ๊ะ!”
เสียงครางหวานยังดังต่อเนื่อง แต่ในใจของวิกเตอร์มันกลับเงียบลงผิดปกติ เพราะคำถามหนึ่งกำลังเกิดขึ้น วิกเตอร์จะยังมองมิลินเหมือนเดิมได้อีกไหมหลังจากคืนนี้
และที่สำคัญ เขาจะยังคิดว่ามิลินซื่อบื้ออยู่หรือเปล่าในเมื่อทุกจังหวะที่เธอมอบให้ มันทำให้เขาแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่แทบขาดใจขนาดนี้
งุ้ยยย มิไม่ได้ซื่อบื้อนะคะรุ่นพี่ อร๊ายยยยย ฝากติดตามเรื่องราวความแซ่บของทั้งคู่ด้วยนะคะพี่ ๆ แอบกระซิบว่าตอนต่อไปมิลินจะไปทวงแหวนคืนจากวิกเตอร์ แต่พี่จะคืนแหวนแบบไหนน๊าาาา
Next Episode spoilers…
“พอดีเธอลืมแหวนไว้ ว่างก็มาเอาแล้วกันนะ”
