บทที่ 1 Prologue (1)

บริเวณทางเข้าโรงถ่ายทำรายการโทรทัศน์ชื่อดัง ผู้คนหนาตาต่างยืนออกันเพื่อรอเข้าฉาก แสงแดดร้อนแรงในยามบ่ายทำให้ผนังด้านนอกที่ทาสีสันฉูดฉาดดูสดใสมากเป็นพิเศษ คนที่มาร่วมรายการบางคนเข้าไปรออยู่ด้านใน บางคนก็เลือกฆ่าเวลาด้วยการสูบบุหรี่อยู่ด้านนอก บริเวณใกล้ๆ กันนั้นมีร้านขายขนม รถเข็นขายน้ำหวานกาแฟ และรถเข็นขายผลไม้มาจอดเรียงกันประจำที่รอลูกค้ามาอุดหนุน

สายลมยามบ่ายพัดแผ่ว ทำให้มีกลิ่นบุหรี่จางๆ เจืออยู่ในอากาศ

หล่อนนั่งตรงม้านั่งหินอ่อนสไตล์ยูนีคหน้าโรงถ่าย ห่างออกมาจากตัวอาคาร หญิงสาวสวมเสื้อแขนกุดสีฟ้าพยับหมอก เข้ากันดีกับกระโปรงทรงเอคลุมเข่าสีชมพูกะปิ คาดเข็มขัดเส้นเล็กน่ารัก ด้านหน้าทำด้วยเหล็กชนิดอ่อนเป็นรูปโบว์สีเงินดูน่ารัก ผมสีดำขลับยาวสลวยถูกรวบครึ่งศีรษะแล้วกลัดด้วยโบว์เล็กๆ สีฟ้า เข้ากันกับสีเสื้อ ทำให้เธอดูสวยหวานชวนมอง หากเจ้าหล่อนกลับนั่งซึมเศร้าอยู่เพียงลำพัง ปภาณพิชญ์ก้มลงมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่ตอนนี้เปิดลิสต์รายชื่อมาถึงชื่อคนคนหนึ่ง ที่มีความสำคัญกับเธอมาตลอดเวลาทั้งหมดสองปีที่ผ่านมา...

แม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่ใช่ผู้หญิงคนสำคัญในลำดับที่หนึ่งสำหรับเขาอีกต่อไปแล้ว...

แต่สำหรับปภาณพิชญ์นั้น ‘เขา’ เคยเป็นผู้ชายที่สำคัญกับเธออย่างไรทุกวันนี้ก็ยังคงเป็นอย่างนั้น

ไม่มากไป... ไม่น้อยไป...

ไม่มีใครมาแทนที่...