บทที่ 17 กลัดมัน

“แค่นี้ก็หมดแรง คนปากดีหายไปไหนแล้วนะ” ไนล์ผงกหัวขึ้นมาจูบขมับบางที่ชื้นเหงื่อของคนที่หอบหายใจอยู่บนกายแกร่ง

“มารินหรือไนล์กันแน่ที่หมดแรง” มารินเกยคางกับอกกว้าง สบสายตาคนอายุน้อยกว่า ไม่ยอมให้สบประมาทกันง่ายๆ เพราะตัวเขาเองก็หายใจถี่กระชั้นไม่ต่างจากเธอนักหรอก

“ยังปากดีสม่ำเสมอ” คนที่อยู่ใต้ร่างอวบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ