บทที่ 10 ทุกคืน

เธอกดวางสายแล้วยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ โดยไม่ลืมที่จะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความเข้มแข็งคืนมาอีกครั้ง

แม้จะไม่เข้าใจสักคำ ว่าเธอกับแม่ของเธอคุยอะไรกัน แต่ทั้งน้ำเสียงและแววตาแสนเศร้าของเธอ ไหนจะน้ำตาที่ไหลมาไม่ขาดสาย ทำเอาเขาปวดหนึบในหัวใจ

แต่จะให้เขาเห็นใจเธอจนยกโทษให้ ก็คงเป็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ