บทที่ 107 ทำไมทำกับผมแบบนี้

เดียน่าปิดประตูห้องลง ปล่อยให้พริมาอยู่ตามลำพังอีกครั้ง เธอจึงค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งที่พื้นปลายเตียง ชันเข่าทั้งสองข้างขึ้นมา แล้วกอดเอาไว้

ดวงตาแสนเศร้าเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นใบไม้ขยับไหวอย่างรุนแรงเพราะมีพายุฝนกระหน่ำ ท้องฟ้าด้านนอกมืดครึ้มเปียกปอนเหมือนกับหัวใจของเธอตอนนี้ ที่มันเต็มไปด้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ