บทที่ 2 ลูกสาวศัตรู 2
“ครับ บอส ผมจะไปกับคนของเราเอง”
“ฝากด้วยนะลุค ถ้าเธอหักหลังฉันจริงๆ ฉันจะให้บทเรียนเธอชนิดที่ว่าลืมคนที่ชื่อแมทธิวไม่ลงไปชั่วชีวิตเลย”
ลุคมองแววตาฉายแววอำมหิตของเจ้านายแล้วก็ต้องบอกเลยว่าหวาดเสียวแทนพริมาสาวสวยจริงๆ เขารับรู้มาตลอดว่าเจ้านายหนุ่มของเขาถูกตาต้องใจสาวลูกครึ่งไทยอเมริกันสวยหวานละมุนแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจและดูดื้อรั้นนิดๆ คนนี้เข้าให้แล้ว
เจ้านายของเขาสั่งให้รับสาวสวยคนนี้เข้าทำงานทันทีตั้งแต่วันที่เรียกมาสัมภาษณ์ ในตำแหน่งเลขานุการของประธานบริษัท H.Construction and Design แทนเลขาคนเดิมที่โดนไล่ออกไป เนื่องจากมีเรื่องตบตีกับคู่ควงคนอื่นเพราะหึงหวง ทั้งๆ ที่รู้ตัวดีว่าผู้หญิงทุกคนที่ได้เคยขึ้นเตียงกับเจ้านายของเขา ไม่มีใครมีสถานะและมีอภิสิทธิ์อะไรมาแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของทั้งนั้น
ตลอดเวลาที่ทำงานร่วมกันมาหลายเดือน ผู้หญิงคนนี้ทำให้เจ้านายของเขาพึงพอใจในความสามารถและไหวพริบ และรู้สึกหึงหวงจนควันออกหูได้บ่อยๆ เพราะไม่ว่าจะพาออกงานไหน หรือพาไปพบลูกค้าด้วยครั้งใด ลูกค้าหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มักจะชอบเธอจนถึงขนาดมีหลายรายตามจีบเธอยาวนานมาจนถึงทุกวันนี้
แต่ถึงอย่างนั้น เจ้านายหนุ่มหล่อคาสโนว่าของเขาก็ไม่ได้แสดงออกมากมายว่าชอบเธอ เพราะเธอเองไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ไม่ได้มีท่าทีให้ท่าหรืออ่อยเจ้านายเขาแม้แต่น้อย
“แล้วเธอจะได้รู้ ว่านรกจริงๆ มันเป็นยังไง”
ถือว่าเธอใจกล้ามาก ที่รับงานจากไอ้อลันมาล้วงคอมาเฟียอย่างเขา แน่นอนอยู่แล้วว่าเธอต้องรู้ว่าเขาไม่ได้มีแค่ด้านสว่างที่เป็นประธานบริษัทออกแบบและรับเหมาก่อสร้างครบวงจรอย่างนี้อย่างเดียว ตระกูลของเขาคือตระกูลเฮย์ส ตระกูลมาเฟียเก่าแก่ที่ยังทรงอำนาจมาจนถึงปัจจุบันภายใต้การปกครองของเขาที่เป็นทายาทคนโต และแน่นอนว่าเขามีด้านสีเทาที่คนทั่วไปรู้จัก คือเป็นเจ้าของกิจการสถานบันเทิงหลายแห่งทั่วเมืองและกาสิโนชื่อดังที่ทำรายได้มหาศาล นั่นคือสิ่งที่ทำให้คนส่วนใหญ่เรียกเขาว่ามาเฟียมากกว่า CEO
และแน่นอนว่าเขามีด้านมืด และด้านมืดนั้น เขามั่นใจว่าเธอจินตนาการไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าเขาทำอะไรกับเธอได้บ้าง
ไม่นานลุคพร้อมด้วยคนของเขาอีก 2 คน ก็ยืนอยู่หน้าห้องพักของพริมาที่ให้ไว้ในประวัติตอนสมัครงาน เขากดออดและยืนรออยู่นานก็ไม่มีคนมาเปิด จึงให้ลูกน้องพังประตูเข้าไป
ห้องขนาดใหญ่ที่มีเฟอร์นิเจอร์สีขาวตกแต่งอย่างสวยงาม แต่ปราศจากหญิงสาวแสนสวยเจ้าของห้อง เขาตรงเข้าห้องนอนของเธอทันทีก็พบเพียงความว่างเปล่า เสื้อผ้าและข้าวของยังอยู่ครบเหมือนกับเจ้าของไม่ได้หนีไปไหน
สิ่งเดียวที่ไม่มีในห้องนี้คือพวกเอกสารส่วนตัวต่างๆ ที่เขาและลูกน้องพยายามค้นหาจนทั่วห้องแล้วก็ไม่พบ จึงมั่นใจว่าเธอน่าจะหนีไปแล้ว
ลุคถอดใจ เตรียมกลับบริษัทเพื่อไปรายงานเจ้านายหนุ่ม แต่ทันทีที่ปิดประตูตู้เก็บของ รูปถ่ายใบเล็กๆ ก็หล่นลงมาบนพื้นในลักษณะคว่ำหน้าอยู่
เขาก้มหยิบรูปใบนั้นขึ้นมาดูก็ต้องเบิกตากว้าง บนรูปใบนั้นมีผู้ชายกับผู้หญิงวัยกลางคนนั่งกอดเด็กสาววัยรุ่นที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าคือเธอที่เขากำลังตามหา แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือ ผู้ชายวัยกลางคนคนนั้นคือ อลัน เอลเมอร์ส ผู้นำกลุ่มมาเฟียคู่แค้นและคู่แข่งทางธุรกิจของเจ้านายของเขานี่เอง
มือใหญ่ที่ถือรูปถ่ายใบเล็กสั่นเทา ดวงตาแดงก่ำ กรามแกร่งขบกันแน่นจนสันกรามขึ้นนูน ทันทีที่ลุคกลับมารายงานเขาว่าไม่เจอตัวเธอและเอกสารส่วนตัวใดๆ เขาก็มั่นใจแล้วว่าเธอคือหนอนบ่อนไส้ แต่เจ้าลุคดันยื่นรูปถ่ายใบเล็กๆ มาให้เขา คนในรูปนั้นยิ่งเป็นการตอกย้ำ ว่าเขาโดนเธอหลอกเข้าให้แล้ว
“เธอเป็นอะไรกับไอ้อลัน”
“ตอนนี้ยังไม่รู้ครับ แต่ผมส่งคนไปตามหาความจริงเรื่องนี้แล้ว แต่ถ้าให้เดาจากรูป ผมคิดว่าเธอคือลูกของไอ้อลันกับผู้หญิงเอเชียคนนั้นครับ”
ด้วยข้อมูลที่รู้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร คือ อลัน เอลเมอร์ส แต่งงานกับเพนนี ลูกสาวนักธุรกิจที่มีผลประโยชน์เกื้อหนุนกัน เขามีลูก 2 คน คือ ปีเตอร์ และพอลล่า ที่เป็นคู่ขาคนหนึ่งของเขา
ไม่เคยมีข่าวว่าอลันมีบ้านเล็กบ้านน้อยที่มีลูกด้วยกันเล็ดลอดออกมา พวกเขาจึงคิดไม่ถึงว่าไอ้อลัน มันจะส่งลูกสาวนอกสมรสที่อยู่ในมุมมืดมาเหยียบจมูกเขาถึงที่แบบนี้
“เร่งคนของเรา ให้หาข้อมูลมาโดยเร็วที่สุด แล้วตอนนี้ส่งคนตามหาเธอหรือยัง”
“เรียบร้อยแล้วครับ”
