บทที่ 21 หวานใช่ไหม

กว่าที่เขาจะกลับถึงเซฟเฮ้าส์ก็เป็นเวลาดึกดื่นแล้ว แต่เมื่อเปิดประตูห้องนอนของคนตัวบางเข้าไป ภายในห้องกลับยังเปิดไฟสว่างจ้า เธอนั่งเอนหลังพิงหัวเตียงดูทีวีอยู่โดยมีผ้าห่มปกคลุมร่างกายจนถึงลำคอ

“ยังไม่นอนเหรอ”

“ฉันอยากคุยกับแม่”

“งั้นก็ลุกมานี่สิ”

เธอลุกเดินไปหาเขาที่ยืนอยู่อีกด้านของเตียงอย่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ