บทที่ 37 ค้างกับมิร่านะคะ

“หนึ่งแสนกระบอกครับปู่”

ชายหนุ่มในห้องทุกคนตาเบิกกว้าง ตลอดเวลาหลายสิบปีที่ต้องผลิตอาวุธปืนเถื่อนให้ ไม่เคยมีครั้งไหนเกินหนึ่งหมื่นกระบอก รวมถึงเมื่อไม่นานมานี้ก็เพิ่งสั่งผลิตให้ไปตั้งเกือบหมื่นกระบอกแล้ว

“มันจะเอาไปทำอะไร ตั้งแสนกระบอก”

“ผมว่าส่วนหนึ่งก็กระจายขายเอากำไร ส่วนหนึ่งก็คงส่งให้กั...