บทที่ 1 บทนำ

พิมพ์พระพาย สกุลรัตนรักษ์ นั่งกอดกระเป๋าเดินทางขนาดเล็กอยู่บนรถตู้โดยสารอย่างมีความสุขเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะได้พบกับภาสกร หิรัญวัตรแฟนหนุ่มที่คบกันมาหลายปี ความสัมพันธ์ของเราเริ่มจากเป็นเพื่อนห้องเดียวกันตอน ม. ปลาย จนพัฒนามาเป็นคนรักและยืนยาวมาจนถึงปัจจุบัน

พิมพ์พระพายเพิ่งเรียนจบแพทยศาสตร์ อีกไม่นานต้องไปใช้ทุน ส่วนภาสกรเรียนจบก่อนเธอสองปี เขาเป็นวิศวกรคุมงานก่อสร้างที่จังหวัดหนึ่งในภาคตะวันออก

แม้ต้องแยกย้ายกันทำตามฝัน ต้องเรียนต่างสถาบัน แต่ยังหมั่นเวียนมาเติมความหวาน เพิ่มความผูกพันให้สองใจ ทำให้ความรักยังงอกงามพร้อมกับหน้าที่ของตนอย่างไม่เคยบกพร่องในอนาคต

เธอหวังว่าเราจะมีครอบครัวที่อบอุ่นร่วมกันระหว่างที่พิมพ์พระพายมองสองข้างทางเริ่มมีต้นไม้น้อยใหญ่เมื่อรถค่อย ๆ แล่นห่างไกลเมืองหลวง เสียงกรีดร้องจากโทรศัพท์เครื่องหรูก็เรียกร้องความอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง มือบางล้วงเข้าไปหยิบในกระเป๋าออกมาดูก่อนรอยยิ้มน้อย ๆ จะปรากฎอยู่บนใบหน้างาม

“เป็นไง คิดถึงพายมากเหรอถึงโทรมาน่ะ” เธอเอ่ยเสียงหวานเข้าไปในสาย

[คร้าบ คิดถึงแฟนมาก อยากเจอแล้วอะ]

“นี่อาร์ต เราเพิ่งไลน์คุยกันไปเองนะ”

[ก็คนมันคิดถึงแฟนทำไงได้ เราสองคนไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือนแล้วนะ ไม่รู้แหละ พายรีบมาด้วย อาร์ตรออยู่]

“รู้แล้วค่ะ ว่ามีคนรออยู่น่ะ เพราะตอนนี้ใจพายก็ลอยไปถึงอาร์ตแล้วนะ”

[ครับผม เอ่อ แล้วนี่พายนั่งรถมาถึงตรงไหนแล้ว เดี๋ยวอาร์ตจะได้ออกมารอรับถูก แล้วนี่พายได้ทานอะไรก่อนมาหรือยังครับ]

“อ้อ พายถึงหน้าโรงเรียนพอดีค่ะ และพายเองก็ยังไม่ได้ทานอะไรก่อนมาเลย เพราะกลัวว่ามันจะไม่ทันคิวรถตู้รอบห้าโมงเย็นเดี๋ยวมันจะไปถึงที่โน่นดึกเอาน่ะ

[โอเคครับ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเราเจอกันแล้วค่อยไปหาอะไรทานกันก่อนเข้าที่พักก็ได้เนอะ แค่นี้ก่อนนะพาย เดี๋ยวอาร์ตไปอาบน้ำก่อนจะได้ออกไปรอรับพายมันจะได้ไม่เสียเวลา]

พิมพ์พระพายเผยรอยยิ้มบนใบหน้าหลังคุยกับคนปลายสายจบลง เพราะถึงจะอยู่ไกลกัน แต่ถ้าว่างเมื่อไรก็จะหาโอกาสมาเจอกันโดยไม่เกี่ยงว่าใครจะเป็นฝ่ายมาหาก่อน

ครั้งนี้พิมพ์พระพายเป็นฝ่ายนั่งรถตู้มาหา เพราะเธอว่างช่วงสั้น ๆ หลังสอบวิชาสุดท้ายเสร็จส่วนเขาก็ไม่มีเวลา จนที่ผ่านมาเราไม่ค่อยมีชีวิตเหมือนคู่รักคู่อื่นเลย

ภาสกรวางแผนจะพาเธอท่องเที่ยวในช่วงวันหยุดนี้เพื่อเป็นการฉลองให้กับการเรียนจบของเธอ แรกทีเดียวพิมพ์พระพายคิดจะกลับบ้านหลังสอบเสร็จ แต่เพราะรู้สึกได้ว่าเขาเปลี่ยนไปเราเริ่มห่างเหิน อาจจะเป็นเพราะพักหลังไม่ค่อยได้เจอ

หากสัญชาตญาณผู้หญิงร้องเตือนในใจว่ามันผิดปกติ เหมือนเขากำลังวอกแวกในความรักนี้ มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่งสมัยที่ภาสกรเรียนปีสุดท้ายในขณะที่เธออยู่ชั้นคลินิกแต่เราก็ผ่านมันมาได้

พิมพ์พระพายจึงปรึกษาที่บ้านจนทางนั้นยินดีหากเธอจะหันมาใช้เวลาร่วมกับภาสกรมากขึ้น เธอจึงเปลี่ยนใจเดินทางมาหาเขาและคิดว่าจะอยู่ต่ออีกสักระยะเพื่อหวังจะอุดรอยร้าวที่ไม่ว่าจะเป็นรอยเล็กหรือใหญ่ให้ได้และหวังว่ามันจะทันเวลา

แต่หญิงสาวไม่รู้เลยว่าการมาในครั้งนี้ความรักที่เพียรถนอมกลับพังทลายลง เมื่อเธอไปค้นพบความลับที่ถูกภาสกรซ่อนเอาไว้อย่างไม่น่าให้อภัย