บทที่ 11 2.4 ความจริงมันเจ็บ

ภาสกรเองก็ตอบโดยไม่ต้องคิดเมื่อตอนนี้เธอเป็นเมียของเขาแล้วจริง ๆ หลังพึ่งผ่านเมื่อคืนไป และยังเตือนไม่ให้ลืมเรื่องเกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอทั้งที่ร่างกายยังเจ็บจากกิจกรรมเมื่อคืนนี้

ซึ่งสิ่งที่ร่างสูงได้เอ่ยออกมานั้นทำให้พิมพ์พระพายไม่พอใจเป็นอย่างมากจนอดถามออกไปไม่ได้

“ถ้าการที่มีอะไรกับพายเมื่อคืนอาร์ตเรียกมันว่าเมีย แล้วกับผู้หญิงที่ชื่อเกตุ อาร์ตก็เรียกว่าเมียด้วยเหมือนกันใช่ไหม ดีจังเลยเนอะคนนั้นก็เมียยืนอยู่ตรงนี้ก็เมีย”

“พาย มันไม่ใช่ มันไม่เหมือนกัน พายกับเกตุมันคนละคนกัน พายอย่าเปรียบเทียบกันอย่างนี้สิ ถึงยังไงเรื่องของอาร์ตกับเกตุมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว และอาร์ตสัญญานะตราบใดที่เรายังคบกันอยู่เรื่องพวกนี้มันจะไม่มีวันเกิดขึ้นในชีวิตคู่ของเราอีก พายเชื่อใจอาร์ตนะ”

“…”

“เรารักกันไม่ใช่เหรอพาย”

“อาร์ต พายรักอาร์ตนะ แต่เราพอกันแค่นี้เถอะนะ เรื่องของเรามันไปต่อไม่ได้อีกแล้วล่ะ ฝืนเราคบกันต่อไปมันก็คงไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะพายไม่สามารถรู้ได้เลยว่าสิ่งที่อาร์ตพูดเรื่องไหนบ้างที่มันเป็นความจริง ขนาดที่ผ่านมาพายคิดว่าตัวเองรู้จักอาร์ตดีพอแล้ว อาร์ตยังไปแอบมีคนอื่นอยู่ตั้งนานโดยพายเองก็ยังไม่รู้ตัวเลย”

“ไม่พาย ยังไงอาร์ตก็ไม่เลิกเด็ดขาด พายเป็นเมียอาร์ตแล้วนะ อาร์ตไม่ยอมเลิกง่ายๆเด็ดขาด พายอยากเลิกก็เลิกไปคนเดียว”

“อาร์ต!”

“พายพักผ่อนเถอะ พูดกันไปมันก็คงไม่จบหรอกวันนี้น่ะ เอาไว้เราอารมณ์เย็นกว่านี้แล้วค่อยคุยกันใหม่ อาร์ตกลับก่อนนะ” พูดจบภาสกรก็ลุกขึ้นเดินออกไปได้เพียงสองก้าวเท่านั้น

ทว่าชายหนุ่มก็หยุดเดินและเดินกลับมาตรงหน้าพิมพ์พระพายนั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางเศร้าสร้อย พร้อมโน้มตัวลงมาใกล้ใบหน้างาม จุ๊บ! สัมผัสลงบริเวณหน้าผากมนพร้อมกับเอ่ยขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

“พาย อาร์ตรักพาย ให้โอกาสอาร์ตอีกครั้ง ให้โอกาสความรักของเราที่มีต่อกันมานานนะพาย” พูดจบภาสกรเดินออกไปจากบริเวณนั้นทันทีโดยไม่สนใจว่าคนถูกจู่โจมจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

เขากลัว กลัวเหลือเกินว่าเธอบอกเลิกกับเขาอีกครั้ง หากใครจะมองเขาเป็นผู้ชายเห็นแก่ตัวเขาก็ยอม เมื่อตระหนักว่าความรู้สึกต่อพิมพ์พระพายนั้นยังอิ่มเอมหัวใจเหมือนกับที่คบกันในช่วงแรกหลังเธอได้ตกเป็นของเขาแล้ว ส่วนเรื่องของเขากับเกตุฤทัยไม่ต้องพูดถึงเพราะมันเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรกเริ่มอยู่แล้ว

พิมพ์พระพายมองดูแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินไหล่ตกอย่างคนหมดแรงออกไปด้วยแววตาเสียใจและคิดหนัก หลังเธอเพิ่งหายตกใจจากการกระทำของเขาที่เดินย้อนกลับมาจูบลงหน้าผากพร้อมบอกรักและขอโอกาสจากเธออีกครั้ง

“อาร์ต พายควรทำอย่างไง พายรักอาร์ต แต่พายกลัว ฮือ ฮือ ฮือ” พิมพ์พระพายเอ่ยออกมาก่อนจะปล่อยเสียงร้องไห้โฮพร้อมมือบางทั้งสองข้างยกขึ้นปิดใบหน้าหลังแผ่นหลังของภาสกรได้หายไปแล้ว

เมื่อตอนนี้เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไงดีกับความสัมพันธ์ที่ยาวนานมาเกือบสิบปี เธอรักภาสกรนั้นเป็นเรื่องจริงแต่เธอไม่สามารถกลับมามั่นใจในความรักที่เขาบอกได้เลย เพราะกลัวว่ามันจะเป็นเพียงคำโกหกและเธอจะกลับมาเจ็บอีก

พิมพ์พระพายนั่งอยู่บริเวณโซฟาเพื่อทบทวนถึงเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่เงียบๆคนเดียวนับตั้งแต่ชายหนุ่มได้เดินออกจากห้องไป แม้เรื่องที่ภาสกรแอบมีผู้หญิงคนอื่นมันจะผ่านมาแล้วถึงสองปีจากข้อความครั้งล่าสุดที่ปรากฏให้เห็น แต่ส่วนลึกเธอกลับไม่แน่ใจเลยว่าปัจจุบันพวกเขาทั้งสองคนจะยังคงติดต่อกันอยู่หรือเปล่า

หากความจริงภาสกรได้เลิกติดต่อกับผู้หญิงคนนั้นมานานแล้ว และยังรักเธอเหมือนอย่างที่เพิ่งพูดออกมา พิมพ์พระพายเองก็พร้อมจะให้โอกาสเขาสักครั้งเพื่อเห็นแก่ความรักเกือบสิบปีของเรา

ทว่าเธอไม่สามารถล่วงรู้ความจริงได้เลยว่าสิ่งที่เขาพูดออกมานั้นมันมีความจริงเพียงใด เมื่อความเชื่อใจ ไว้ใจได้ถูกเขาทำลายลงไปแล้ว มันจึงยากที่เธอจะเชื่อใจกับคำพูดของเขาได้อีกและหากอยู่ด้วยกันต่อไปก็คงไปด้วยกันได้ยาก