บทที่ 12 2.5 ความจริงมันเจ็บ

เมื่อความรักครั้งนี้ต้องอยู่ท่ามกลางความหวาดระแวงกันจนหาความสุขไม่ได้ บางทีการเลิกกันไปมันอาจจะเป็นทางออกที่ดีสำหรับเราทั้งสองคนก็ได้ แม้ตอนนี้เธอเองจะรักเขาอยู่เต็มหัวใจและส่วนลึกยังอยากให้โอกาสเขามากเพียงใดก็ตาม ทว่าบางครั้งความรักก็ไม่สามารถใช้เพียงหัวใจในการตัดสินอย่างเดียวได้

ขณะที่พิมพ์พระพายกำลังตกอยู่ในความคิดวกวนอยู่นั้น เสียงข้อความจากแอพพลิเคชั่นไลน์จากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นจนเธอหลุดจากภวังค์ ก่อนมือบางจะคว้ามันมาจากบนโต๊ะและเห็นเป็นภาสกรที่ส่งข้อความเข้ามา

Hiran_Art : พายครับ อย่าคิดมากนะ อาร์ตรักพายนะ

ก่อนจะตามมาด้วยสติกเกอร์รูปหมีถือรูปหัวใจ และตามมาด้วยข้อความอีกครั้งว่า

Hiran_Art : เดี๋ยวอาร์ตถึงที่พักแล้วจะโทรหานะคร้าบ ตอนนี้อาร์ตขอขับรถก่อนนะ

ร่างบางมองหน้าจอโทรศัพท์พร้อมนิ้วเรียวกำลังจะกดเข้าไปอ่าน แต่ก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อตอนนี้ทุกอย่างมันได้เปลี่ยนไปแล้ว เธอจึงทำเพียงมองข้อความที่ถูกส่งมาผ่านทางหน้าจอโดยที่ไม่ได้เปิดเข้าไปอ่านด้วยหัวใจที่เจ็บช้ำ

พิมพ์พระพายสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะค่อยๆผ่อนลมออกมาช้า ๆ ในขณะมือบางทั้งสองข้างก็ยกขึ้นปิดใบหน้าเศร้าเหมือนคนกำลังใช้ความคิดอยู่ด้วย โดยยังมีโทรศัพท์อยู่ในมือข้างหนึ่งหลังเห็นข้อความที่ภาสกรเป็นคนส่งเข้ามา

---

ร่างสมส่วนขยับตัวไปมาอยู่บนเตียงภายในห้องนอนของคอนโดหรู มือข้างยกหนึ่งขึ้นจับศีรษะ ในขณะที่เรียวคิ้วขมวดเข้าหากัน ส่วนดวงตาคู่งามค่อยๆลืมขึ้น ก่อนเริ่มปรับสายตาให้คุ้นชินกับการมองเห็น

หลังเมื่อคืนเธอเผลอหลับไปทั้งน้ำตาตอนไหนก็ไม่รู้ ทำให้ตอนตื่นขึ้นมาก็รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย ก่อนมือบางเริ่มควานหาโทรศัพท์มือถือที่จำได้ว่ามันวางอยู่บนเตียงเพื่อมาดูเวลา

พิมพ์พระพายมองหน้าจอโทรศัพท์ก็พบว่าวันนี้เธอตื่นสายกว่าทุกวัน ซึ่งนับว่ายังโชคดีที่ตอนนี้เธอได้เรียนจบแล้วและไม่ต้องลงตรวจคนไข้ในช่วงเช้า ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอตกใจมากกว่าเดิมก็คือสายที่ไม่ได้รับจำนวนเกือบร้อยสายที่ภาสกรได้โทรเข้ามา

ซึ่งมันนานมากจนจำเกือบไม่ได้ว่าครั้งล่าสุดที่เขาได้โทรหาเธออย่างบ้าคลั่งแบบนี้คือช่วงแรกที่ทั้งสองคนได้ตกลงคบกันเป็นแฟนในตอนที่ยังเรียนชั้นมัธยมปลายอยู่

พอวันเวลาผ่านไปหากเธอไม่ได้รับสายโทรศัพท์ เขาก็จะโทรหาเพียงครั้งสองครั้งและรอให้เธอเป็นฝ่ายติดต่อกลับไปเท่านั้น ทว่าเธอก็ไม่ได้ให้ความสนใจเรื่องนี้สักเท่าไรตราบใดที่ความรักเรายังดีอยู่ เพราะเข้าใจดีว่าเราทั้งสองคนต่างก็ไม่ค่อยมีเวลาให้กันสักเท่าไร

แต่ในส่วนลึกเธอก็ยังต้องการความรักความใส่ใจจากเขาเพื่อแสดงออกว่ายังเป็นคนสำคัญเหมือนกับผู้หญิงทั่วไปทุกคนที่ต้องการจากคนรักนั่นเอง

ใบหน้างามมองโทรศัพท์พลางน้ำตาเริ่มไหลออกมาอีกครั้งพร้อมเอ่ยออกมาเสียงเบา

“อาร์ตจะมาทำแบบนี้ทำไมในเมื่อวันนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ทำไมก่อนหน้านั้นถึงไม่สนใจจะทำมันบ้างล่ะอาร์ต”

พิมพ์พระพายยกมือขึ้นปาดน้ำตาก่อนจะวางโทรศัพท์มือลงอย่างร้าวรานและพยายามไม่สนใจมันอีก

สองเท้าก้าวเท้าลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านเสียที หลังจากก่อนหน้านั้นเธอได้เลือกเดินทางไปฉลองเรียนจบกับภาสกรถึงจังหวัดระยองจนได้รับรู้ว่าที่ผ่านมานั้นเขาไม่ได้มีเพียงเธอคนเดียว

พิมพ์พระพายเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมเสียงโทรศัพท์ที่กำลังกรีดเสียงเรียกความสนใจอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุดจนกว่าเจ้าของจะสนใจมัน และทันทีที่มือบางกดรับเสียงทุ้มแสดงออกถึงความดีใจ สบายใจจากปลายสายก็ดังขึ้นทันที

“พาย! อาร์ตดีใจจัง นึกว่าพายจะไม่ยอมรับสายของอาร์ตเสียแล้ว”

“...”

“พาย รู้ไหมเมื่อคืนอาร์ตเป็นห่วงพายมากเลยนะ โทรไปตั้งหลายสายแน่ะ พายเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมถึงไม่รับสายอาร์ตเลย”

“พายหลับไปน่ะ อาร์ตมีอะไรว่าก็มาเถอะ เดี๋ยวพายยังจะต้องมีอะไรไปทำอีก”

“น้อยใจจังแหะ พายพูดเหมือนอาร์ตเป็นคนอื่นไปแล้วอย่างนั้นแหละ เมื่อคืนอาร์ตก็แค่จะโทรบอกว่าถึงที่พักแล้ว เพราะกลัวพายจะเป็นห่วงจนนอนไม่หลับเหมือนทุกครั้งเวลาที่อาร์ตขับรถระยะทางไกล ๆ น่ะ

พอพายไม่ได้รับสายสักทีก็เลยนึกเป็นห่วง อีกอย่างปกติแล้วพายจะรีบติดต่อกลับทันทีไม่ใช่หรือไงหากเห็นว่าไม่ได้รับสายของอาร์ตอ่ะ แล้วนี่ทำไมอาร์ตโทรมาช่วงสายอีกตั้งหลายสายพายถึงไม่รับเลยล่ะ

นี่ถ้าอาร์ตไม่ส่งข้อความมาบอกว่าจะลางานกลับไปหาพายที่กรุงเทพฯ  พายก็คงไม่รับสายของอาร์ตใช่ไหม”