บทที่ 6 1.5 มากกว่าคนรัก

สายน้ำจากเรนชาวเวอร์ไหลลงตกกระทบบนร่างสูงที่มันเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อชวนหลงไหลเมื่อชายหนุ่มนั้นมีดีทั้งหน้าตาและรูปร่าง สองมือหนายกขึ้นเสยผมพร้อมกับหลับตาลงหลังรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นก่อนมุมฝีปากทั้งสองข้างยกขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เมื่อเผลอคิดถึงช่วงเวลาที่เขากับพิมพ์พระพายพึ่งจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันเป็นครั้งแรก

ภาสกรไม่คิดเลยว่าพิมพ์พระพายมาหาเขาในครั้งนี้ เธอจะยอมมอบร่างกายให้เขาได้เชยชมเหมือนกับคู่รักทั่วไป เพราะในช่วงหลายปีที่คบกันมาหญิงสาวแสดงออกชัดเจนว่าทุกอย่างจะต้องรอเวลาที่เหมาะสม นั่นก็คือพวกเขาทั้งสองคนจะต้องแต่งงานกันให้ถูกต้องเสียก่อน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! ขณะที่ภาสกรกำลังคิดถึงเรื่องของเขากับพิมพ์พระพายอยู่เสียงเคาะประตูห้องน้ำก็ดังขึ้นจนเขาต้องเปิดประตูแง้มออกมาและเอ่ยถามคนที่กำลังอยู่ในความคิด

“ว่าไงพาย มีอะไรหรือเปล่าหรือว่าแค่นี้ก็คิดถึงอาร์ตแล้วอ่ะ”

“ไม่ใช่ พายจะขอใช้คอมอาร์ตทำงานหน่อยได้ไหม พอดีเพื่อนพึ่งโทรมาบอกว่าต้องการงานด่วน”

“อ้อ ได้สิ เรื่องแค่นี้เองพายไม่เห็นต้องมาขออาร์ตเลย พายใช้มันได้ตามสบายเลยนะ เดี๋ยวอาร์ตไปอาบน้ำต่อก่อนนะ”

“อือ” พิมพ์พระพายเอ่ยจบก็หันหน้าเดินไปยังโต๊ะทำงานที่มีโน้ตบุ๊กวางอยู่บนนั้น โดยมีสายตาของเขามองตามไปก่อนจะปิดประตูห้องน้ำลงเพื่อกลับอาบน้ำต่อ

ทว่าเวลาผ่านไปไม่นานเสียงเคาะประตูห้องน้ำก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของพิมพ์พระพายกับใบหน้าของคนรู้สึกผิด จนภาสกรเองรู้สึกกังวลใจไปด้วยก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างเป็นห่วงคนตรงหน้า

“มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าพาย”

“อาร์ต ขอโทษทีนะที่มาขัดจังหวะการอาบน้ำ พอดีโน้ตบุ๊กอาร์ตมันบอกให้ใส่พาสเวิร์ดอ่ะ พายรบกวนขอพาสเวิร์ดหน่อยสิ”

“เฮ้อ ได้สิ เรื่องแค่นี้เอง อาร์ตละตกใจหมดเลย นึกว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับพายซะอีก เห็นสีหน้าไม่ดีเลย”

“พายไม่เป็นอะไรหรอก เพียงแต่เกรงใจที่มาขัดจังหวะอาร์ตอาบน้ำอีกแล้วน่ะ ขอโทษนะ”

“เฮ้ย! ไม่เป็นไรเลยพาย สำหรับพายแล้วอาร์ตเต็มใจให้รบกวนได้ตลอดแหละ ยิ่งตอนนี้เราสองคนเป็นมากกว่าคนรักกันแล้วนะ พายอย่าลืมสิ”

“รู้แล้วน่าไม่ต้องมาย้ำได้ไหม แล้วก็รีบบอกพาสเวิร์ดมาได้แล้วพายยังต้องรีบไปทำงานส่งให้เพื่อนอีกนะ”

ภาสกรเปิดประห้องน้ำออกมาด้วยความเป็นห่วงด้วยกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับพิมพ์พระพายหลังเขาพึ่งคุยกับเธอไปเอง และมันก็ทำให้ภาสกรรู้สึกสบายใจขึ้นเมื่อเธอกลับมาเคาะประตูห้องน้ำเพียงเพื่อจะมาขอพาสเวิร์ดเข้าโน้ตบุ๊กเท่านั้น

และเขายังย้ำว่าต่อไปหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับหญิงสาวก็บอกเขาได้เลยโดยไม่ต้องเกรงใจอีก เพราะตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนนั้นได้เป็นมากกว่าคนรักกันแล้ว

ซึ่งคำพูดของเขามันก็ทำให้คนฟังรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าด้วยความเขินอายจึงตอบกลับไปว่าเธอรู้แล้วเรื่องแค่นี้เขาไม่เห็นต้องมาย้ำเลย ก่อนจะเร่งให้ชายหนุ่มรีบบอกพาสเวิร์คให้กับเธอโดยเร็ว

ซึ่งสิ่งที่เธอแสดงออกมานั้นมันได้ทำให้ภาสกรมองเธอด้วยความเอ็นดูก่อนจะบอกพาสเวิร์คของตัวเองออกไป โดยที่เขาไม่รู้ว่าตัวเลขจำนวนแปดตัวนี้มันได้ทำให้เรื่องของเขากับพิมพ์พระพายนั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ด้านพิมพ์พระพายหลังได้รหัสเข้าโน้ตบุ๊กจากชายหนุ่มมาแล้ว เธอก็รีบกลับไปยังโต๊ะเพื่อรีบทำงานส่งไปให้เพื่อน และไม่อยากได้ยินคำพูดจากคนเจ้าเล่ห์ที่มันพลอยทำให้เธอรู้สึกเขินอายอีก

เธอกลับมานั่งกรอกรหัสตัวเลขทั้งแปดตัวพลางเรียวคิ้วงามเริ่มขมวดเข้าหากันเมื่อตัวเลขสี่ตัวหลังเป็นปีเกิดของเธอกับภาสกร ทว่าเลขสี่ตัวหน้านั้นมันกลับไม่ใช่ทั้งวันเดือนเกิดของเธอหรือเขาเลย แล้วมันเป็นของใครล่ะ

“ไม่เอาน่า อย่าคิดมากพาย มันก็แค่ตัวเลขเท่านั้นเองมันไม่มีอะไรหรอก”

พิมพ์พระพายโคลงศีรษะเพื่อไล่ความคิดที่มันมีคำถามกวนใจพร้อมบอกกับตัวเองก่อนจะเข้าโน้ตบุ๊กเพื่อรีบทำงานให้เสร็จเพื่อส่งกลับไปให้เพื่อนที่รองานจากเธออยู่ ซึ่งพิมพ์พระพายใช้เวลาทำไม่นานก็สามารถส่งมันกลับไปให้เพื่อนได้