บทที่ 14 เธอเป็นของเขา

เช้าวันรุ่งขึ้น

ริมฝีปากอวบอิ่มที่ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีพีชอมชมพูเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ปาลินยืนสูดลมหายใจอยู่หน้ากระจกบานยาวในห้องพัก ทอดมองเงาสะท้อนของตัวเองอย่างไม่คุ้นชินนัก

วันนี้ไม่มีแว่นตากรอบหนาเตอะแบบเดิมมาคอยบดบังใบหน้า ไม่มีเส้นผมที่ถูกมัดรวบตึงจนดูเหมือนพยายามซ่อนตัวจากสายตาทุกคนบนโลก ผ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ