บทที่ 67 ความจริง

เช้าวันต่อมา ปาลินลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนที่เสียงนาฬิกาปลุกจะแผดร้องเสียอีก เธอนอนลืมตาจ้องมองเพดานห้องเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นทาบลงบนหน้าอกของตัวเอง

หัวใจยังคงเต้นเป็นจังหวะปกติ แต่ความรู้สึกปั่นป่วนข้างในกลับไม่ปกติเอาเสียเลย

เมื่อคืนเธอกลับถึงห้องมาพร้อมกับรอยยิ้มที่หุบไม่ลง เดตเมื่...