บทที่ 8 ใต้ความแสนดี

ไทม์ที่เพิ่งเก็บไอแพดลงกระเป๋าเงยหน้าขึ้นมามองผู้มาใหม่ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะคลายออกเมื่อนึกขึ้นได้

 "อ้าว... คุณคนที่เจอที่โรงอาหารวันนั้นนี่ครับ บังเอิญจังเลยนะครับ" 

"ครับ... บังเอิญเจอคนคุ้นเคยบ่อยจริงๆ"

วิคเตอร์ตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มหยักลึกปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหนาของปาลิน 

หญิงสาวนั่งตัวเกร็ง สองมือกำชีตสรุปในมือแน่นจนยับย่น เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว กลัวว่าผู้ชายอันตรายคนนี้จะโพล่งอะไรออกมาให้ไทม์สงสัย แต่วิคเตอร์กลับทำเพียงแค่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ข้างโต๊ะ ไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามหรือก้าวร้าวใดๆ 

"ไทม์..."

ปาลินหันไปเรียกแฟนหนุ่มด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หวังจะให้เขาช่วยดึงเธอออกจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี้

"ไหนไทม์บอกว่ามีธุระด่วนไง รีบไปเถอะ เดี๋ยวรุ่นพี่จะรอนะ" 

ไทม์ก้มดูนาฬิกาข้อมือแล้วพยักหน้า

"จริงด้วย งั้นไทม์ไปก่อนนะพาย อ่านหนังสือเสร็จแล้วก็ไลน์มาบอกด้วยล่ะ เดี๋ยวตอนเย็นเจอกัน" 

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน เอื้อมมือมาตบแปะๆ ลงบนศีรษะของปาลินสองสามทีราวกับเธอกำลังเป็นเด็กประถมที่เชื่อฟังคำสั่ง ก่อนจะหันไปพยักหน้าเป็นเชิงบอกลาวิคเตอร์ แล้วเดินกึ่งวิ่งออกจากร้านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามองเลยสักนิด 

ปาลินมองตามแผ่นหลังของแฟนหนุ่มด้วยความรู้สึกชาวาบ สัมผัสบนศีรษะเมื่อครู่ไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นเลย มันเหมือนการลูบหัวสัตว์เลี้ยงที่เชื่องๆ มากกว่าสัมผัสของคนรัก และที่แย่ไปกว่านั้นคือ... เขาทิ้งเธอไว้กับผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งเดินเข้ามาทักทายอย่างไม่แยแส 

"แฟนเธอ... ดูรีบร้อนดีนะ" 

เสียงทุ้มเอ่ยทำลายความเงียบ ก่อนที่ร่างหนาจะถือวิสาสะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่เพิ่งว่างลง วิคเตอร์พาดแขนไปตามพนักพิง นัยน์ตาสีเข้มทอดมองคนตัวเล็กที่กำลังพยายามหลบสายตาเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย 

วิคเตอร์ลอบมองใบหน้าหวานที่พยายามซ่อนตัวอยู่หลังกรอบแว่นหนาเตอะ ชายหนุ่มเองก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองนักว่าทำไมถึงต้องคอยตามติดและให้ความสนใจยัยแว่นนี่นักหนา

ทั้งๆ ที่ความสัมพันธ์คืนนั้นดำเนินมาถึงขั้นนั้นแล้ว เขากลับเป็นฝ่ายเลือกที่จะหยุดมันไว้กลางคันด้วยตัวเอง หรืออาจจะเป็นเพราะท่าทีของเธอที่ทำเหมือนไม่อยากเข้าใกล้ และพยายามหนีหน้าเขาสุดชีวิต ทั้งที่ผู้หญิงคนอื่นมีแต่จะมาเสนอตัวให้เขาถึงเตียงและอยากจะสานต่อกันทั้งนั้น การถูกผู้หญิงจืดชืดอย่างเธอเมินใส่ มันเหมือนโดนเหยียบหน้าเบาๆ ให้เสียความมั่นใจ เสือร้ายจอมหยิ่งยโสอย่างเขาจึงยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ ไม่ได้

"เขาแค่มีธุระด่วน"

ปาลินเถียงเสียงแข็ง พยายามปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองและแฟนหนุ่ม 

วิคเตอร์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาไม่ได้เยาะเย้ย แต่เต็มไปด้วยความจริงจังที่ทะลวงลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ

"ธุระสำคัญกว่าแฟน? ทิ้งผู้หญิงของตัวเองไว้ในร้านกาแฟ ทั้งที่มีผู้ชายคนอื่นเดินเข้ามาทักเนี่ยนะ? ถ้าเป็นฉัน... ฉันไม่มีทางปล่อยให้คลาดสายตาแน่" 

คำพูดของวิคเตอร์แทงใจดำจนปาลินขอบตาร้อนผ่าว เธอพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ สูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกความเข้มแข็ง

"คุณไม่รู้อะไรอย่าพูดดีกว่าค่ะ ระหว่างฉันกับไทม์... เราเชื่อใจและให้เกียรติกันเสมอ" 

"ให้เกียรติ?"

วิคเตอร์เลิกคิ้วสูง โน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้จนปาลินต้องเอนหลังหนี กลิ่นหอมสะอาดผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก

"เธอเรียกการถูกละเลยว่าการให้เกียรติเหรอ ปาลิน" 

สรรพนามที่เปลี่ยนไปพร้อมกับการเรียกชื่อจริงอย่างเต็มปากเต็มคำ ทำเอาหญิงสาวลมหายใจสะดุด 

"ฉันอาจจะไม่รู้เรื่องของเขา..."

เสียงแหบพร่ากระซิบแผ่วเบา แต่กลับดังก้องไปทั้งความรู้สึก

"แต่ฉันรู้เรื่องของเธอ ร่างกายเธอมันซื่อสัตย์กว่าปากที่กำลังพูดโกหกเพื่อปกป้องหมอนั่นนะ... สายตาที่เธอมองฉันในคืนนั้น มันบอกชัดเจนว่าเธอโหยหาสิ่งที่แฟนเธอไม่เคยให้" 

"หยุดพูดนะ!"

ปาลินตวัดเสียงดุ ใบหน้าแดงก่ำทั้งจากความโกรธและความอับอายที่ถูกมองทะลุปรุโปร่ง เธอรีบกวาดชีตสรุปและข้าวของลงกระเป๋าผ้าอย่างรวดเร็ว

"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณแล้ว" 

หญิงสาวผุดลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินหนีออกจากร้าน แต่ในจังหวะที่เดินสวนกัน ฝ่ามือหนาของวิคเตอร์กลับคว้าข้อมือเล็กเอาไว้หลวมๆ ไม่ได้ออกแรงบีบเค้นให้เจ็บ แต่ก็มั่นคงพอที่จะรั้งให้เธอหยุดเดิน 

"หนีฉันได้... แต่เธอหนีความจริงไม่ได้หรอกนะ"

วิคเตอร์เอ่ยเสียงเรียบ ปล่อยมือออกจากข้อมือเธออย่างง่ายดายโดยไม่เซ้าซี้

"ลองถอดแว่นตาของเธอออก แล้วมองหมอนั่นให้ชัดๆ ดูสิ บางทีธุระด่วนที่เขาอ้าง อาจจะไม่ใช่เรื่องงานอย่างที่เธอคิดก็ได้" 

ปาลินเม้มริมฝีปากแน่น สะบัดหน้าเดินหนีออกจากร้านกาแฟไปอย่างรวดเร็ว หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนเจ็บหน้าอก คำพูดของวิคเตอร์ฝังรากลึกลงไปในความคิด ความสงสัยที่ถูกกดทับไว้เริ่มขยายตัวใหญ่ขึ้น 

ธุระด่วนของไทม์คืออะไรกันแน่? ทำไมเขาถึงต้องรีบร้อนและมีท่าทีลุกลี้ลุกลนเวลาตอบข้อความ? 

สองเท้าที่กำลังก้าวเดินไปตามทางเท้าชะงักลง ปาลินตัดสินใจหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา เปิดดูแอปพลิเคชันค้นหาตำแหน่งที่เธอและไทม์เคยเชื่อมต่อกันไว้ตั้งแต่ตอนเริ่มคบกันใหม่ๆ ซึ่งไทม์มักจะบ่นว่ารำคาญและขอให้ปิด แต่เธอก็แอบเปิดมันทิ้งไว้เพื่อความอุ่นใจ 

จุดสีแดงบนหน้าจอปรากฏขึ้น... มันไม่ได้ชี้ไปยังตึกคณะบริหารอย่างที่เขาอ้างว่าต้องไปปั่นโปรเจกต์ หรือไปหาพวกรุ่นพี่ 

แต่ตำแหน่งของไทม์ในตอนนี้... กำลังมุ่งหน้าไปยังคอนโดมิเนียมหรูย่านใจกลางเมือง ซึ่งเป็นคอนโดส่วนตัวของเขาเอง! 

ความรู้สึกบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ปาลินกำสมาร์ตโฟนในมือแน่น ภาพจุดสีแดงที่กะพริบเคลื่อนไหวบนหน้าจอให้ความรู้สึกเย็นเยียบและซื่อตรง ราวกับเธอกำลังเปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่บันทึกพฤติกรรมน่าสงสัยเอาไว้โดยไม่สามารถบิดเบือนความจริงได้

วันนี้เธอจะไม่ยอมเป็นคนโง่ที่นั่งรอคำแก้ตัวของเขาอีกต่อไป เธอจะไปหาเขาที่คอนโด... ไปเพื่อดูให้เห็นกับตาว่าธุระสำคัญที่ทำให้เขายอมทิ้งเธอไว้ คืออะไรกันแน่