บทที่ 106 ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ เธอไม่มีวันเข้าประตูตระกูลโฮริน

“ใช่ ๆๆ ครูเกือบลืมไปเลย เกือบจะสอนอะไรผิด ๆ ให้พวกเธอซะแล้ว” ดารินพูดติดตลก เพื่อทำให้บรรยากาศระหว่างเด็กทั้งสองคนผ่อนคลายลง

ถึงเจย์จะชอบทำตัวเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ก็เป็นเด็กที่รู้จักยอมรับผิด เขาปาดน้ำตาออกลวก ๆ “ก็ได้ครับ... งั้นต่อไปคุณครูมาเล่นที่บ้านผมบ่อย ๆ ได้ไหมครับ? จริง ๆ แล้ว... ผมชอบคุณครูม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ