บทที่ 150 คืนนี้ ฉันอยากขอเวลาของคุณดารินสักหน่อย

ดาริน พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ไม่ได้คิดจะทำอะไร แค่ชื่นชมคุณแคมป์กับคุณพิมพ์พรรณเท่านั้นเอง"

พูดจบ ดารินก็ยกชายกระโปรงเดินช้า ๆจากไป ส่วนส่วนสุภัครีบเอ่ยขอโทษแล้ววิ่งเหยาะ ๆ ตามไป

เห็นสถานการณ์เช่นนั้น จอร์จจึงเริ่มอพยพผู้คนออกไป "ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว ทุกคนโปรดแยกย้ายกันไปเถอะ อย่าดูอีกเลย"

ไม่ว่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ