บทที่ 209 คนที่น่ารังเกียจ

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแรกแห่งอรุณรุ่งสาดส่อง ท้องฟ้าเริ่มทอประกายสีทองอาบไล้ไปทั่วทั้งเมือง หยาดน้ำค้างใสแจ๋วกลิ้งหล่นจากใบไม้สีเขียวชอุ่ม มอบความเย็นสดชื่นในยามเช้าตรู่

ดารินค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านสีครีมส่องกระทบใบหน้า ราวกับฉาบเคลือบผิวของเธอด้วยประกายสีทองผ่องอำไพ

ความงัวเงียยังคง...