บทที่ 96 เริ่มจากเด็ก

ดารินหัวเราะจนน้ำตาไหล เธอโอบกันยาน้อยเข้ามาในอ้อมกอด แล้วตบหลังเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมว่า "พี่ต้องขอบคุณกันยาสำหรับเรื่องวันนี้ ที่ช่วยพี่ระบายความโกรธ พี่รู้สึกซาบซึ้งใจมากจริง ๆ"

เมื่อได้ยินดารินขอบคุณตัวเอง แววตาหม่นหมองของกันยาก็สดใสขึ้นในทันที "จริงเหรอคะ? พี่คิดว่าหนูช่วยพี่ได้จริง ๆ เหรอคะ?"

"...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ