บทที่ 2 ปลายพู่กันกับสายตาจับผิด
บรรยากาศเงียบงันที่ถูกตรึงไว้ด้วยแรงดึงดูดประหลาดเมื่อครู่ ค่อยๆ คลายตัวลงเมื่อเติร์กผงะตัวถอยหลังกลับไปนั่งหลังตรงตามเดิม ทว่าแววตาคมกริบคู่นั้นยังคงทิ้งประกายความทึ่งระคนแปลกใจไว้ไม่จางหาย พลอยวางกระดานวาดรูปบนตักแล้วเอียงคอมองสังเกตท่าทีของคนตรงหน้า
“เป็นยังไงบ้างคะคุณเติร์ก เงียบไปนานเลย มีตรงไหนที่ไม่ถูกใจหรือเปล่า”
“ไม่มีครับ” เติร์กตอบเสียงเรียบ สายตายังคงจ้องภาพร่างบนกระดาษนิ่ง
“ผมแค่ประหลาดใจ”
“ประหลาดใจเรื่องอะไรคะ” พลอยถาม รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก
“ภาพวาดไม่เหมือนตัวจริง หรือว่าพลอยวาดออกมาดูขรึมเกินไป”
“เปล่าครับ... ผมแค่ประหลาดใจกับน้ำหนักมือของคุณ” เติร์กเงยหน้าขึ้นสบตาเธอตรง ๆ
“ตอนแรกผมคิดว่าศิลปินสายอารมณ์อย่างคุณจะตวัดดินสอไปเรื่อย ๆ โดยไร้ทิศทาง แต่เท่าที่ผมสังเกต จังหวะการลากเส้นของคุณเมื่อกี้มันแม่นยำมาก คุณไม่ได้กดดินสอหนักเพื่อกลบรอยผิดพลาดเลยสักครั้ง” พลอยหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ กับความตรงไปตรงมาของสถาปนิกหนุ่ม
“นี่คุณเติร์กนั่งจับผิดพลอยตลอดเวลาเลยเหรอคะเนี่ย”
“ผมไม่ได้จับผิด” เขาแก้ทันควัน น้ำเสียงจริงจังขึ้น
“ผมแค่สังเกต... งานสถาปัตยกรรมสอนให้ผมมองหาความแม่นยำ และคุณก็ทำมันได้ดีโดยไม่ต้องพึ่งไม้บรรทัดวัดด้วยซ้ำ ลายเส้นของคุณมันดูเป็นอิสระ แต่กลับซ่อนโครงสร้างกายวิภาคและแสงเงาไว้อย่างถูกต้อง”
“ศิลปะไม่ได้มีแค่เรื่องอารมณ์หรอกนะคะ” พลอยเอ่ยพลางยกนิ้วเรียวที่เปื้อนคราบกราไฟต์สีดำจาง ๆ ขึ้นชี้ที่ภาพร่าง
“อารมณ์ช่วยให้ภาพมีชีวิตก็จริง แต่โครงสร้างคือสิ่งที่ช่วยอุ้มอารมณ์เหล่านั้นไว้ ถ้าไม่มีพื้นฐานที่แน่น ต่อให้ใส่อารมณ์ลงไปเท่าไหร่ ภาพก็เบี้ยวอยู่ดีค่ะ” เติร์กเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมคายฉายความประทับใจออกมาอย่างเปิดเผยเมื่อได้ยินมุมมองนั้น
“คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้จากจิตรกร”
“แล้วคุณเติร์กคาดหวังคำตอบแบบไหนจากพลอยละคะ” พลอยย้อนถามด้วยแววตานึกสนุก
“คำตอบประเภทที่ว่า...ปล่อยให้ปลายพู่กันพาไปตามหัวใจ อะไรแบบนั้นเหรอคะ”
“ทำนองนั้นมั้งครับ” เติร์กเอ่ยพร้อมยกมุมปากขึ้นนิด ๆ เกิดเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่ทำให้ใบหน้าเย็นชาของเขาดูนุ่มนวลลงอย่างประหลาด
“เพราะศิลปินส่วนใหญ่ที่ผมเคยเจอ มักจะใช้อารมณ์นำเหตุผลจนงานเสียระบบ”
“แต่สำหรับพลอย ระบบกับอารมณ์ต้องไปด้วยกันค่ะ” พลอยสบตากับเขานิ่ง วางกระดานสเกตช์ลงบนโต๊ะ
“เหมือนตึกของคุณเติร์กนั่นแหละ ต่อให้คำนวณโครงสร้างถูกต้องทุกมิลลิเมตร แต่ถ้าไม่มีดีไซน์ที่มีชีวิตจิตใจ ตึกนั้นก็เป็นได้แค่มวลคอนกรีตแท่งหนึ่งจริงไหมคะ”
เติร์กนิ่งเงียบไปชั่วครู่ สายตาสีนิลลึกลับทอดมองสบดวงตากลมโตของจิตรกรสาวนิ่งนาน ราวกับถ้อยคำเรียบง่ายเมื่อครู่กำลังซึมซับและกรองผ่านความรู้สึกนึกคิดของเขาอย่างลึกซึ้ง มันช่างแม่นยำและสะท้อนปมความรู้สึกบางอย่างในใจเขาได้อย่างน่าประหลาด
“คุณพูดถูกต้อง...” เติร์กเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่นุ่มลงกว่าเดิมมาก
“นั่นคือเหตุผลที่ผมมาที่นี่”
ชายหนุ่มก้มลงมองภาพสเกตช์บนกระดาษอีกครั้ง ลายเส้นดินสอดำที่ดูเบาสบายทว่าเด็ดเดี่ยว สามารถเก็บทั้งองศาใบหน้าและแววตาสุขุมซ่อนความตึงเครียดของเขาเอาไว้ได้อย่างหมดจด ไร้ที่ติ และเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณ
ฝีมือระดับนี้... ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ
เติร์กเอ่ยปากชมอยู่ในใจอย่างไร้ข้อกังขา ความพิถีพิถัน สายตาที่มองทะลุถึงตัวตน และเทคนิคที่ไม่ธรรมดาของพลอย คือสิ่งที่เขากำลังตามหาเพื่อนำไปใช้ในโปรเจกต์ใหญ่ และมันก็ตรงกับเป้าหมายที่เขาก้าวเท้าเข้ามาในสตูดิโอแห่งนี้อย่างไร้ที่ติ
